دلم بگرفت ز آیین ریاپوشان پالانی
روم از کاروان ناله دزدم دلق عریانی
گهی چون باد برخیزم به پابوس تهی گردی
گهی چون زلف وا افتم در آغوش پریشانی
همه قلبند اما قلب میزانی نه انسانی
همه غولند اما غول شهری نه بیابانی
همه با نار ایمن از حماقت گرم همچشمی
وی خاکسترند از مرده طبعی و گران جانی
کنند از پرده دل صاف خون ظلمت شب رات
ز درد آن حلی بندند بر نور مسلمانی
بیفشارند هردم دیده را از پنجه مژگان
زهاب تیره پندارند بارانیست نیسانی
سرشک از ننگ دامنشان به سوی دیده برگردد
زنند اما ملک را طعنه آلوده دامانی
خریدار تماشایند در بازار طور اما
متاع دیده را رد میکنند از عیب حیرانی
ز چاک سینه میلافند اما جیبشان هرگز
شهید جلوه چاکی نگردید از گرانجانی
جگرشان زمهرپرستان و بردوش نفس بندند
به تار سبحه تزویر بار آتشافشانی
لب و انگشتشان را عدلداور در بهشت آرد
ز فیض ذکرپردازی به یمن سبحهگردانی
ز دیده اشک میخواهند وز دل ناله بیرنجی
متاع درد پندارند دریاییست یا کانی
نه هر جیبی کنداز خشک رود چای دریایی
نه هر اشکی کنداز موجخیز گریه طوفانی
زلیخا نیز آیین جگر بندد ز داغ ما
به آیین دگر بندند محرومان کنعانی
همه بگداختند از تاب خورشید خرد چون شمع
و بال این خسیسال شد کمال نوع انسانی
اگر اینست دینداری در آیین مسلمانان
نه دین دارم اگر دارم دگر ذوق مسلمانی
بشد تیزی ز دندان کلک آهنخای را مانا
ز نام این عبوسان میتراود کنددندانی
وگرنه نشتری میآزمودم بر رگ جانشان
که خون بر خاکشان تا حشر میکرد گل افشانی
پرم زین آشیان گیرد پر جبریل اگر دستم
به سوی مشهد مولی ملوک انسی و جانی
گروهی بینم آنجا خلوتآرایان قدس اما
همه یوسف صفت در پیکر اجسام زندانی
همه خورشید وزین پیکر به گل اندوده ایزدشان
وگرنه میشد این نه ظلمت از یک لمعه طوفانی
زتقوی پای بر خورشید نگذارند ور روزی
شود از سایهشان خورشید پیکر خاک ظلمانی
زمین آید فراهم از پی پابوسشان چندان
که خندد بر دهان دلبران از تنگ میدانی
به جاروب مژه روبند ز اعجاز سبکدستی
نگاه قدسیان را از در و بامش به آسانی
حکیمانند کز راه تفاخر عقل کل نازد
اگر خوانند از طنزش پریشانگوی یونانی
سراپاشان ز نور قدس مانند کف موسی
توان بر صفحه دل خواندشان آیات فرقانی
کریمانند کز تاب حیا گردند خویافشان
به عصیانی اگر بخشند گنج عفو یزدانی
نهم پا اندر آن فردوس بیسر زانکه میدانم
که پایم ایمنست از رنج سر سام پریشانی
گهی در کوثر رحمت برآرم غسل و بربندم
سراپای بدن از سجده آیین همچو پیشانی
گهی گیرم وضو از سلسبیل عفو و بگزارم
نمازی کز سجودم مهر گردد مهر نورانی
ندانم سجده جایز هست بر مهر و مه و انجم
که آرم سجدهای دیگر برای شکر یزدانی
گهی چون باد بر خیزم به گلگشت چمنهایش
سراپا جرم را آرایم از گلهای غفرانی
معماییست جرم من به نام رحمت ایزد
کند حل این معما را زبان علم یزدانی
چراغ محفل ایمن علی موسی جعفر
که از دودش گل خورشید را بخشید رخشانی
زهی از نور امرت پرتو طور جهانگیری
خهی از طور نهیت لمعه رسم جهانبانی
حسود مصحف فضل تو جان داد از حسد اما
شدش شیرازه اوراق دوزخ چین پیشانی
شکنج آستینت گنج رحمت گشت و میترسم
که قصر عرش را در جنبش آرد ذوق ویرانی
کمال نوع انسان را مضاعف در تو کرد ایزد
موخر زانستی در سلسله ایجاد جسمانی
اگر جوید خرد برهان درین دعوی ز من گویم
نه اول چون دو چندان گشت در اعداد شد ثانی
به زور بوالفضولان جانشینت گشت خصم آری
به سعی سامری چندی کند گوساله یزدانی
ولی چون آفتاب موسوی مشرقنشین گردد
شود آن صبح کاذب از شقاوت شام ظلمانی
سحاب جود یعنی دست او چون درفشان گردد
طمع گردد کرمسان زیور اوصاف انسانی
سحاب جود گفتم دست او را و خطا کردم
سرودم نغمهای کز شرم زد لب موج عمانی
سحاب از بحر گیرد آب و این چون موج زن گردد
متاع هفت دریا را کند یک قطره طوفانی
کفش با ثروت کونین شد از شرم خویافشان
سحابش خواندم و هم هرزه گفتارم ز نادانی
کشد طغرای رد بر نامه طاعاتم ار قهرت
شود خاصیت حسن عمل در نامه زندانی
وگر مهر قبولت مشتری گردد متاعم را
ستاند در سلم جنس گناهم عفو یزدانی
ترا زیبد مدیح خود چه برهان زینت روشنتر
که از هر حرف مدح خویش چون خورشید تابانی
حسودم خنده زن شد کز خطا گشتم خطاب افشان
بگو گر نیستی آگه که مستم در ثناخوانی
بیا مشکین غزالان بین به روی دفترم صف صف
سیه مست اوفتاده از شراب ناب روحانی
قدیمست این جهان نزد گروهی کز سیه مغزی
گلاب شرک گیرند از گل توحید ایمانی
از آن غافل که بی چوب و رسن این چرخ ازرق را
دین زودی بهم بستند نجاران امکانی
که تا آب وجود آید ز کاریز عدم بیرون
وضو گیرند دربانان آن مرسوم دربانی
نبیند بهرهمندی بیولایت جرم از رحمت
نگردد دیده بی مردمک از سرمه نورانی
معاذالله از آن روزی که در محشر دو عالم را
ز هم چون گوی بربایند لطف و قهر یزدانی
طپد بر نیش خاری جنت از ذوق دلآشوبی
گریزد در شراری دوزخ از بیم تنآسانی
امید و بیم با هم در نبرد آیند کز یکسو
کند خنگت به میدان شفاعت تلخ جولانی
ازل پستر زند چتر و ابد از راه برخیزد
وگرنه رنجه سازد تو سنت را تنگ میدانی
گدازد از خجالت قفلهای معصیت بر در
چو درتازی به سوی گنجهای عفو یزدانی
گنه از پرتو عفوت چنان گردد که شیطان را
شود چون صبح صادق صفحه اعمال نورانی
کرم بوسد رکابت را که هین درکش عنان ورنه
ملایک را شود طاعات ناسور پشیمانی
چو در پیچی عنان خون در تن کر وبیان جوشد
که حرمان شفاعت کردشان بر نامه عنوانی
به یادت قطره خونی که توفیق سفر یابد
ز بس اعضا کنند از بوسه بر پایش گل افشانی
به صد زحمت رسانندش ز دل تا کعبه مژگان
حدی خوانان قدسی و پرستاران روحانی
چو بر مژگان خرامد ناز بر پیچید عنانش را
کند گر دیده روحالقدس بالفرض دامانی
شها امشب که سوی عرش مدحت بال زن گشتم
رهم تا چار ایوان مسیحا بود ظلمانی
چراغ آفتاب آورد عیسی بر سر راهم
نفس بسپرد با من تا کنم صرف ثنا خوانی
کنونم بر سر یک پا چو نخل وادی ایمن
به گلزارت زبان شعلهام مست گل افشانی
سر انگشت قبولی گر بجنبانی معانی را
به زنجیر فسون در لفظ نتوان داشت زندانی
برهنه پا و سر بیرون دوند از ذوق پابوست
مگر از پایشان رفتار دزدد شرم عریانی
فروغ حسن یوسف میزند جوش از در و بامت
منم آن قطره خون کز هجوم ذوق حیرانی
برآرم اربعینی بر سر هر نیش تا روزی
به کام دل رسم در دیده رنجور کنعانی
چه شیرینست با نعتت که الفاظ پریشانم
چون لبها روی هم بوسند هنگام سخنرانی
بهار رحمتا دریای غفرانا کرم موجا
زهی از جلوهات سیراب باغ فضل ربانی
لبی اوردهام بر هر سر مو نذر پابوست
اگر گویی کنم چون آرزو گستاخ میدانی
نوای خون چکان هم بر سر هر لخت دل دارم
اگر رخصت دهی گردم در این گلزار دستانی
ندیدم بهرهای زین دل جز این کز خون رسوایی
گهی اشک مرا سازد عقیقی گاه مرجانی
ندیدم روی بهبودی در این ماتمسرا هرگز
به دست روزگارم همچو دین در دست نصرانی
زوایای دماغ از تار وسواسم بدانسان شد
کز آنجا بار بندد عنکبوت نابسامانی
گهی خاموش بنشینم گهی در ناله گم گردم
پریشانم نمیدانم ولی رسم پریشانی
کفی از ظلمت آوردم که خورشیدی عوض گیرم
ز بازار ولایت این دلم را مهرت ارزانی
تو دینم ده که گر دنیا دهی آشفتهتر گردم
به سعی شانه کی هرگز رهد زلف از پریشانی
فصیجی پر صفیر آشفته شه زاغی تو نی بلبل
که امروز از لبت یک ناله برنامد گلستانی
صفیرآرای باغ قدس یعنی جبرئیل اینجا
نوای وحی نسراید بدان فرخنده الحانی
حریم این حرم خود برنتابد بار این زحمت
برو از کعبه گر داری سر ناقوس گردانی
تو نبضی از دوا و درد خود آگه نهای تن زن
که لقمان را نیاموزد مریض آیین لقمانی
نفس درکش وگر ذوق دعایت مضطرب سازد
به ایین دگر زیبد در این حضرت دعاخوانی
جگر بگداز و راه روضه مژگان بدو بنما
که این خونین سرشک آرد اجابت را به مهمانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، اهل ریا و تظاهر را به شدت مورد نکوهش قرار میدهد و با بیان حالات و ویژگیهای آنها، از نفاق و دورویی آنها انتقاد میکند. او سپس به ستایش حضرت علی بن موسی الرضا (ع) میپردازد و نور و رحمت او را نشانهٔ کمال نوع انسانی میداند. شاعر به خلوت و قداست روحانی ایشان اشاره میکند و جود و کرم او را ستایش کرده و قائل است که بندگی و ایمان واقعی با تظاهر و ریا در تضاد است. در نهایت، شعر به تجلیات نورانی شخصیت امام رضا و تأثیر او در دلهای مؤمنان و زندگی انسانها میپردازد و آرزوی قرب و وصال به او را در دل میپروراند.
هوش مصنوعی: از رسم و راه ریاکارانِ پالانپوش (زاهدنمایان خشنپوش) دلم گرفت؛ میروم و از کاروان نالهها خرقهای برهنه و بیریا برمیدارم.
هوش مصنوعی: گاه مانند باد برمیخیزم و خاکِ تهی را میبوسم و گاه مانند زلف، پریشان و در آغوش آشفتگی فرو میافتم.
هوش مصنوعی: این ریاکاران همه قلب و ناسرهاند، اما ناسرهای که در ترازو سنجیده میشود نه دلِ انسانی؛ همه غولاند، اما غولِ شهری، نه غول بیابانی.
هوش مصنوعی: از نادانی خود را از آتش ایمن میدانند و گرم رقابت و همچشمیاند، اما از مردهدلی و سنگینجانی مانند خاکسترند.
هوش مصنوعی: خونِ دلِ پاکان را با تاریکی شبهای خود تیره میکنند و از دُردِ آن زیوری بر چهرهٔ نور مسلمانی میبندند؛ یعنی تیرگی خود را آرایش دین جلوه میدهند.
هوش مصنوعی: هر دم چشم را با پنجهٔ مژه میفشارند تا اشکی بریزند و آن آبِ تیره را باران نیسانی (بارانِ گوهرساز) میپندارند.
هوش مصنوعی: اشک از ننگِ آلودگی دامن آنان به چشم بازمیگردد، با این همه فرشتگان را به آلودهدامنی طعنه میزنند.
هوش مصنوعی: در بازار طور خریدار تماشای جلوهٔ حقاند، اما کالای دیده را به سبب عیب حیرانی پس میزنند؛ یعنی از حیرت عاشقانه که لازمهٔ دیدار است بیبهرهاند.
هوش مصنوعی: از سینهٔ چاکچاک لاف میزنند، اما گریبانشان از سنگینجانی هرگز کشتهٔ جلوهٔ هیچ چاکی نشده است.
هوش مصنوعی: جگرشان سرد و بیمهر است و بر دوش نفس، با رشتهٔ تسبیحِ نیرنگ، بارِ آتشافشانی و ادعای سوز میبندند.
هوش مصنوعی: به طعنه میگوید: داور عادل تنها لب و انگشتشان را به بهشت میبرد، به برکت ذکرگویی و تسبیحگردانیِ ظاهری.
هوش مصنوعی: بیآنکه رنجی بکشند از چشم اشک و از دل ناله میخواهند، گویی کالای درد دریا یا کانی است که آسان به دست آید.
هوش مصنوعی: هر گریبانی از رود خشک، دریا نمیسازد و هر اشکی از موج گریه طوفان برپا نمیکند؛ درد راستین به هر کس داده نمیشود.
هوش مصنوعی: زلیخا نیز آیین سوختن جگر را از داغ ما میآموزد، و محرومان کنعانی (برادران یوسف) به آیینی دیگر و دروغین رفتار میکنند؛ ریاکاران همانند آناناند.
هوش مصنوعی: اهل کمال همه مانند شمع از تابش خورشید خرد گداختند، و این فرومایگان وبال کمال نوع انسان شدند.
هوش مصنوعی: اگر دینداری در آیین مسلمانان همین است، من دین ندارم، اگرچه هنوز ذوق مسلمانی دارم.
هوش مصنوعی: گویی تیزی از دندانِ قلمِ آهنخای من رفته است، زیرا از نام این ترشرویان کندی دندان میتراود.
هوش مصنوعی: وگرنه نیشتری بر رگ جانشان میزدم که خونشان تا قیامت بر خاکشان گل بیفشاند؛ یعنی چنان هجوی میکردم که اثرش جاودان بماند.
هوش مصنوعی: اگر دستم به پر جبرئیل برسد، از این آشیانه پر میکشم به سوی مشهد مولا، پادشاه آدمیان و پریان (امام رضا).
هوش مصنوعی: آنجا گروهی را میبینم که خلوتنشینان عالم قدساند، اما همه مانند یوسف در زندان تن گرفتارند.
هوش مصنوعی: همه خورشیدند و خدا آنان را در پیکر گِلی پوشانده است، وگرنه این نه فلک تاریک از یک پرتوشان دگرگون و طوفانی میشد.
هوش مصنوعی: از پرهیزگاری پا بر خورشید نمیگذارند، و اگر روزی چنین کنند خورشید از سایهٔ آنان چون خاکِ تیره میشود.
هوش مصنوعی: زمین برای بوسیدن پایشان چنان گرد هم میآید و تنگ میشود که به دهان تنگ دلبران از تنگیِ میدان میخندد.
هوش مصنوعی: با جاروی مژه و به معجزهٔ چابکی، نگاه فرشتگان را به آسانی از در و بام آن آستان میروبند.
هوش مصنوعی: حکیمانیاند که اگر از روی طنز عقل کل را پریشانگوی یونانی بخوانند، عقل کل بدان افتخار و ناز میکند.
هوش مصنوعی: سراسر وجودشان مانند دست موسی (ید بیضا) از نور قدس روشن است و میتوان آیات قرآن را از صفحهٔ دلشان خواند.
هوش مصنوعی: بزرگوارانیاند که اگر در برابر گناهی گنج عفو الهی را ببخشند، باز از شرم عرق میریزند.
هوش مصنوعی: در آن بهشتِ بیکران گام مینهم، زیرا میدانم پایم آنجا از رنج سرسام و آشفتگی در امان است.
هوش مصنوعی: گاه در کوثر رحمت غسل میکنم و سراسر تنم را مانند پیشانی به آیین سجده درمیآورم.
هوش مصنوعی: گاهی از چشمهٔ سلسبیلِ بخشایش وضو میگیرم و نمازی میگزارم که از سجدههای من، خورشیدِ نورانی مُهرِ نمازم میشود.
هوش مصنوعی: نمیدانم سجده بر خورشید و ماه و ستارگان (که مُهر نماز من شدهاند) رواست یا نه، تا سجدهای دیگر برای سپاس خدا به جا آورم.
هوش مصنوعی: گاهی چون باد برمیخیزم و در چمنهای آن بهشت گردش میکنم و سراپای گناهکار خود را با گلهای آمرزش آرایش میدهم.
هوش مصنوعی: گناه من معمایی است که پاسخش رحمت خداست، و زبانِ دانش الهی این معما را میگشاید.
هوش مصنوعی: آن دانش الهی، علی پسر موسی پسر جعفر (امام رضا) است، چراغ محفل ایمن، که حتی دودِ آن چراغ به خورشید روشنی بخشیده است.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو؛ پرتوِ جهانگیرِ کوه طور از نور فرمان توست و آیینِ فرمانروایی بر جهان، تنها پرتوی از نهیِ (بازداشتنِ) تو است.
هوش مصنوعی: کسی که بر کتابِ فضیلت تو رشک برد از حسد جان داد، و چینِ پیشانیِ او شیرازهٔ برگهای دوزخ شد؛ یعنی حسد او را دوزخی کرد.
هوش مصنوعی: چینهای آستین تو گنجینهٔ رحمت شده است؛ و چون گنج در ویرانه است، میترسم کاخ عرش هم از شوقِ ویران شدن به لرزه درآید تا گنجی چنین بیابد.
هوش مصنوعی: خداوند کمالِ نوع انسان را در تو دو چندان کرد، و از همین روست که در زنجیرهٔ آفرینشِ جسمانی دیرتر آمدی.
هوش مصنوعی: اگر خرد برای این ادعا از من دلیل بخواهد، میگویم: یک وقتی دو برابر شود، در شمارش «دوم» میشود؛ پس دیرتر آمدن نشانهٔ دو برابر بودن کمال است.
هوش مصنوعی: دشمن به زورِ یاوهگویان و فضولها جانشین تو شد؛ آری، با تلاش سامری گوسالهای هم چند روزی خدا شمرده میشود.
هوش مصنوعی: اما وقتی خورشیدِ موسوی (فرزند موسی بن جعفر) در مشرق بنشیند و آشکار شود، آن سپیدهدمِ دروغین از بدبختی به شبی تاریک بدل میشود.
هوش مصنوعی: هنگامی که دستِ او که ابرِ بخشش است مروارید بیفشاند، آز و طمع هم مانند کرم، زیورِ صفات انسانی میشود، چون همه به امید بخشش او طمع میورزند.
هوش مصنوعی: دست او را ابرِ بخشش خواندم و خطا کردم؛ سخنی گفتم که موجِ دریای عمان از شرم لب به دندان گزید.
هوش مصنوعی: ابر آب را از دریا میگیرد، اما دست او وقتی به موج درآید، دارایی هفت دریا را همچون یک قطره در طوفان خود ناچیز میکند.
هوش مصنوعی: کفِ دست او که ثروت دو جهان در اوست از شرمِ این تشبیه عرق کرد؛ آن را ابر خواندم و از نادانی سخنی بیهوده گفتم.
هوش مصنوعی: اگر خشم تو بر نامهٔ طاعتهای من نشانِ ردّ بزند، اثر و سودِ کار نیک در همان نامه زندانی و بیاثر میماند.
هوش مصنوعی: و اگر مُهرِ پذیرش تو خریدار کالای من شود، بخشایش خدا کالای گناهانم را پیشخرید میکند و میپذیرد.
هوش مصنوعی: ستایش تو تنها از خودت برمیآید؛ چه دلیلی روشنتر از اینکه از هر حرفِ ستایشت مانند خورشید میدرخشی.
هوش مصنوعی: حسودم خندید که از سر خطا به خطاب و سخنپراکنی افتادهام؛ اگر خبر نداری به او بگو که من در ستایشگری مست و بیخودم.
هوش مصنوعی: بیا و ببین که بر صفحهٔ دفترم، حرفها چون آهوانِ مشکین صفصف از شراب ناب روحانی مست افتادهاند.
هوش مصنوعی: گروهی از روی تیرهمغزی این جهان را قدیم و بیآغاز میدانند و از گلِ ایمان و توحید، گلابِ شرک میگیرند.
هوش مصنوعی: غافلاند که نجارانِ عالمِ امکان این آسمان کبود را بیچوب و ریسمان، به این زودی سرهم کردند؛ یعنی جهان آفریده و حادث است.
هوش مصنوعی: تا آبِ هستی از کاریزِ نیستی بیرون آید و دربانانِ آستان تو با آن، به رسمِ دربانی وضو بگیرند.
هوش مصنوعی: گناهکارِ بیولایت از رحمت خدا بهره نمیبرد، همانگونه که چشمِ بیمردمک از سرمه روشن نمیشود.
هوش مصنوعی: پناه بر خدا از روزی که در رستاخیز، لطف و قهر خدا دو جهان را مانند گوی از دست هم بربایند.
هوش مصنوعی: در آن روز بهشت از شوقِ دلآشوب بر سرِ نیش خاری بیتاب میشود و دوزخ از ترسِ خالی و بیکار ماندن در شرارهای پنهان میشود.
هوش مصنوعی: امید و ترس با هم به نبرد برمیخیزند، چون از یک سو اسبِ تو در میدان شفاعت تاختوتازی میکند که بر دوزخ تلخ است.
هوش مصنوعی: ازل چترش را عقبتر میزند و ابد از سر راه کنار میرود، وگرنه تنگیِ میدان اسبِ سرکش تو را به رنج میانداخت.
هوش مصنوعی: وقتی به سوی گنجینههای بخشایش خدا بتازی، قفلهای گناه که بر درِ آن است از شرم آب میشوند.
هوش مصنوعی: در پرتو بخشایش تو گناه چنان پاک میشود که حتی نامهٔ اعمال شیطان مانند سپیدهدم راستین روشن میگردد.
هوش مصنوعی: کرم رکاب تو را میبوسد و میگوید: هان، عنان را نگه دار، وگرنه طاعت فرشتگان زخم کهنهٔ پشیمانی میشود؛ یعنی چون گناهکاران با شفاعت تو بخشوده میشوند، فرشتگان از اینکه گناهی نکردهاند تا مشمول این عفو شوند پشیمان میگردند.
هوش مصنوعی: چون عنان بگردانی، خون در تن فرشتگان مقرّب به جوش میآید، زیرا محرومیت از شفاعت تو بر نامهٔ اعمالشان چون عنوانی نشسته است.
هوش مصنوعی: قطره خونی که به یاد تو توفیق سفر بیابد و راه چشم را در پیش گیرد، اعضای بدن از بس پایش را میبوسند بر آن گل میافشانند.
هوش مصنوعی: آن قطره خون را آوازخوانان قدسی و خدمتگزاران روحانی با رنج بسیار از دل تا مژگان که همچون کعبه است میرسانند.
هوش مصنوعی: چون آن قطره به مژگان برسد، اگر فرضاً چشم روحالقدس دامن بگشاید تا آن را بگیرد، از ناز عنان از او بازمیگرداند؛ یعنی اشکِ یاد تو چنان گرانقدر است که به دامن جبرئیل هم نمیافتد.
هوش مصنوعی: ای شاه، امشب که برای مدح تو به سوی عرش بال گشودم، راهم تا فلک چهارم که جایگاه مسیح است تاریک بود.
هوش مصنوعی: عیسی چراغ خورشید را بر سر راهم آورد و دم جانبخش خود را به من سپرد تا آن را در ستایش تو به کار برم.
هوش مصنوعی: اکنون همچون درخت وادی ایمن که بر موسی آتش نمود، بر یک پا ایستادهام و زبان شعلهوارم در گلزار تو سرمست گلافشانی است.
هوش مصنوعی: اگر با سرانگشت پذیرش اشارهای کنی، معانی چنان جوش میزنند که با هیچ افسونی نمیتوان آنها را در بند لفظ نگاه داشت.
هوش مصنوعی: معانی از شوق بوسیدن پای تو پابرهنه و سربرهنه بیرون میدوند، مگر آنکه شرم برهنگی رفتن را از پایشان بدزدد.
هوش مصنوعی: فروغ زیبایی یوسف از در و بام آستان تو جوش میزند و من همان قطره خونم که از هجوم شوق حیران ماندهام.
هوش مصنوعی: بر سر هر نیش مژگان چهل روز چله مینشینم تا روزی به کام دل به چشم بیمار یعقوب برسم؛ یعنی چون اشکی شوم که دیدار یوسفوار تو را بیابد.
هوش مصنوعی: با ستایش تو چه شیرین است که الفاظ پراکندهام هنگام سخن گفتن مانند لبها همدیگر را میبوسند.
هوش مصنوعی: ای بهار رحمت و دریای آمرزش که موجت کرم است، آفرین که باغ فضل الهی از جلوهٔ تو سیراب است.
هوش مصنوعی: بر سر هر مویم لبی آوردهام که نذر بوسیدن پای توست؛ اگر اجازه دهی، همچون آرزو گستاخانه به میدان میآیم.
هوش مصنوعی: بر سر هر پارهٔ دلم نغمهای خونچکان دارم؛ اگر رخصت دهی در این گلزار بلبلی نغمهخوان میشوم.
هوش مصنوعی: از این دل بهرهای ندیدم جز اینکه با خون رسوایی اشکم را گاه به رنگ عقیق و گاه به رنگ مرجان درمیآورد.
هوش مصنوعی: در این ماتمسرای دنیا هرگز روی بهبود ندیدم و در دست روزگار مانند دین در دست نصرانی، تباه و نابسامانم.
هوش مصنوعی: گوشههای مغزم از تارهای وسوسه چنان پر شده که عنکبوت نابسامانی از آنجا بار میبندد؛ یعنی آشفتگی ذهنم حتی برای آشفتگی هم جا نگذاشته است.
هوش مصنوعی: گاه خاموش مینشینم و گاه در ناله گم میشوم؛ پریشانم اما حتی آیین پریشانی را هم نمیدانم.
هوش مصنوعی: مشتی تاریکی آوردهام تا در عوض خورشیدی بگیرم؛ در بازار ولایت تو مهرت در برابر این دل ارزان است.
هوش مصنوعی: به من دین ببخش، زیرا اگر دنیا بدهی آشفتهتر میشوم؛ همانگونه که زلف با کوشش شانه هرگز از پریشانی رها نمیشود.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای فصیحی، با این همه بانگ آشفته تو زاغی، نه بلبل؛ زیرا امروز از لبت حتی یک نالهٔ گلستانی برنیامد.
هوش مصنوعی: اینجا حتی جبرئیل که نغمهپرداز باغ قدس است، نوای وحی را با آن الحان فرخنده نمیسراید.
هوش مصنوعی: حریم این حرم بار چنین زحمتی را تاب نمیآورد؛ اگر سر ناقوسزدن داری از کعبه برو؛ یعنی نالهٔ ناهموار تو در این آستان شایسته نیست.
هوش مصنوعی: تو از نبض و درد و درمان خود آگاه نیستی، پس خاموش باش؛ بیمار به لقمان آیین طبابت نمیآموزد.
هوش مصنوعی: دم فروبند، و اگر شوق دعا بیقرارت کرد، بدان که دعا خواندن در این درگاه آیین دیگری میطلبد.
هوش مصنوعی: جگر را بگداز و راه چشم را که چون روضه است به دعا نشان بده، زیرا این اشک خونین اجابت را به مهمانی میآورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟
ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانی
به رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی
شود بی جان تنم یکسر چو تو لختی بیازاری
تن از آزار جان پیچد تنم را زین قبل جانی؟
اگر چه جانی از انسی همیشه بر حذر باشد
[...]
نگارا ماه گردونی سوارا سرو بستانی
دل از دست خردمندان به ماه و سرو بِستانی
اگر گردون بود مرکب به طلعت ماه گردونی
وگر بستان بود مجلس به قامت سرو بستانی
به آن زلفین شورانگیز مشک اندوده زنجیری
[...]
مسلمانان، مسلمانان، مسلمانی، مسلمانی
از این آیینِ بیدینان، پشیمانی، پشیمانی
مسلمانی کنون اسمیست بر عرفی و عاداتی
دریغا، کو مسلمانی؟ دریغا، کو مسلمانی؟
فرو شد آفتابِ دین، برآمد روزِ بیدینان
[...]
زهی جاهت فریدونی ، زهی ملکت سلیمانی
به عون تو مسلم شد ز هر آفت مسلمانی
غلط گفتم ، خطا کردم، کجا آید به چشم اندر
تو را جاه فریدونی، تو را ملک سلیمانی؟
نجوید دهر جز از رسم تو آثار فرخنده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.