بسوی من نظر مهر نیست ماه مرا
هنوز آن غرورست کج کلاه مرا
هزار پاره ی الماس از گلم سر زد
اثر هنوز نه پیداست برق آه مرا
که برفشاند قبا بر من جراحت ناک
که گرد نافه چین ریخت تکیه گاه مرا
فرشتهوار ز پیش جنازهام بگذر
به آب خضر بشو نامهٔ سیاه مرا
سحرگه از جگر خسته خاست طوفانی
که راه خانه غلط گشت خضر راه مرا
لب تو نام من از لوح زندگانی برد
بهر بهانه قلم زد خط گناه مرا
چه ذره یی تو فغانی که لاف مهر زنی
برو که پایه بلند آمده ست ماه مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است از غرور و بیاعتناییِ معشوقِ کجکلاه، که با وجود زخمها و آههای سوزانِ عاشق هنوز نگاهی به او نمیکند. عاشق آرزو دارد معشوق دستکم بر جنازهاش بگذرد و نامهٔ سیاهش را بشوید. او کشتهشدن به دستِ لبِ معشوق را مایهٔ پاکشدنِ گناهانش میداند. در پایان، شاعر خود را ذرهای ناچیز میخواند که شایستهٔ لافزدن از عشقِ چنین ماهِ بلندپایهای نیست.
هوش مصنوعی: ماهِ من، یعنی معشوق، هنوز نگاهی از سر مهر به من نمیاندازد. آن معشوقِ کجکلاه هنوز همان غرور و ناز را دارد.
هوش مصنوعی: از خاکِ تن من هزار تکهٔ الماس، یعنی زخم و دردِ تیز، روییده است. با این همه هنوز سوزِ آهِ من، که چون برق است، در معشوق اثری نکرده است.
هوش مصنوعی: شاعر با شگفتی میپرسد: کیست که دامنِ قبایش را بر منِ زخمی افشاند؟ و کیست که بالین و تکیهگاهِ مرا با گردِ مشکِ نافهٔ چین خوشبو کرد؟ اشاره به گذرِ معشوق است که حتی خاکِ دامنش برای عاشقِ زخمی مرهم و عطر است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، مانند فرشته از کنار تابوتِ من بگذر. با آبِ حیاتِ خضر نامهٔ سیاهِ اعمالِ مرا بشوی؛ یعنی گذرِ تو گناهانم را پاک میکند و به من جان میبخشد.
هوش مصنوعی: سحرگاه از جگرِ زخمیام آنچنان طوفانِ آهی برخاست که حتی خضر، راهنمای من، راهِ خانه را گم کرد.
هوش مصنوعی: لبِ تو نامِ مرا از لوحِ زندگی پاک کرد، یعنی مرا کشت. اما به این بهانه خطِ گناهانم را هم خط زد و پاک کرد؛ پس کشتنِ تو مایهٔ آمرزشِ من شد.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای فغانی، تو ذرهای بیش نیستی، چگونه از مهر و عشق لاف میزنی؟ برو که ماهِ من، یعنی معشوق، مقامی بسیار بلند دارد. «مهر» هم به معنی عشق است و هم به معنی خورشید، و میان آن با «ذره» و «ماه» تناسب برقرار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بکشت غمزهٔ آن شوخ، بیگناه مرا
فکند سیب زنخدان او به چاه مرا
غلام هندوی خالش شدم ندانستم
کاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا
دلم بجا و دماغم سلیم بود ولی
[...]
بسوخت آتش عشق تو بیگناه مرا
بدوخت ناوک چشمت به یک نگاه مرا
به شمع نسبت بالای دلکشت کردم
روا بود که بسوزی بدین گناه مرا
فتاده بر سر راه تو روی از آن مالم
[...]
بود که گریه بشوید خط گناه مرا
سفید روی کند نامه سیاه مرا
اگرچه خرمن عقلم بسوخت در ره عشق
خوشم که برق کرم پاک کرده راه مرا
خیال روی تو بست آنقدر بچشمم نقش
[...]
اگر نه زلف تو میبرد در پناه مرا
فریب چشم تو میکشت بی گناه مرا
چه فتنه ها که بر انگیخت خال هندویت
برآتش رخ تو سوخت آن سیاه مرا
گواه سوز درون اشک و چهره زرد است
[...]
شهید عشق تو بیند چو دود آه مرا
در آفتاب قیامت شود پناه مرا
ازو اگر نکنم شکوه، منفعل گردم
که باز میرود آزرده بیگناه مرا
مرا مگو که نیفتادهای هنوز از پا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.