چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
اگر با من خوشستی غمگسارم
به آب دیده دست از خود بشویم
کنون کز دست بیرون شد نگارم
نگارا، بر تو نگزینم کسی را
تویی از جمله خوبان اختیارم
مرا جانی، که میدارم تو را دوست
عجب نبود که جان را دوست دارم
مرا تا کار با زلف تو باشد
پریشانتر ز زلف توست کارم
مرا کرامگه زلف تو باشد
ببین چون باشد آرام و قرارم؟
به بوی آنکه دامان تو گیرم
نشسته بر سر ره چون غبارم
در آویزم به دامان تو یک شب
مگر روزی سر از جیبت برآرم
عراقی، دامن او گیر و خوش باش
که من با تو درین اندیشه یارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل احساسات عاشقانه و دلتنگیهای خود را به تصویر میکشد. او از روزگار ناخوشش میگوید که اگر معشوقش در کنارش بود، زندگیاش بهتر میگذشت. با ابراز محبت عمیق به معشوق، بیان میکند که هیچکس را در زندگیاش به جز او نمیخواهد و دلتنگیاش برای او بیش از حد است. شاعر همچنین از زلف معشوق یاد میکند که سبب پریشانیاش است و آرزو دارد یک شب در آغوش او باشد تا بتواند آرامش یابد. در نهایت، او بر این باور است که تنها در کنار معشوق میتواند خوشحال باشد و به دنبال وصال اوست.
هوش مصنوعی: چه روزگاری خوشی بود، ای کاش! اگر تو با من خوشحال بودی، دیگر غم من نیز کمتر میشد.
هوش مصنوعی: چشمهایم را با اشک شستم و خودم را از دست دادم، چون محبوبم از دستم رفته است.
هوش مصنوعی: ای نگار، هیچکس دیگری را جز تو به عنوان همسری بر نخواهم گزید؛ تو بهترین گزینه از میان زیباییها هستی که دارم.
هوش مصنوعی: من تو را به عنوان جان خود عزیز میدانم، پس عجیب نیست که جانم را نیز دوست داشته باشم.
هوش مصنوعی: هر وقت که کارم به زلف تو برسد، بیشتر از خود زلف تو پریشان میشوم و نمیتوانم آرامش داشته باشم.
هوش مصنوعی: هر وقت در سایهٔ زلفهای تو باشم، باید ببینم وضع من چگونه است و آیا آرام و قرار دارم یا نه؟
هوش مصنوعی: به خاطر بوی خوب تو نشستهام مانند غباری در کنار راه، و آرزو دارم دامان تو را بگیرم.
هوش مصنوعی: میخواهم یک شب به دامن تو بیفتم و از آنجا شاید بتوانم روزی از جیب تو برآیم و به تو نزدیکتر شوم.
هوش مصنوعی: عراقی، به دامن او چنگ بزن و خوش بگذران، چون من هم در این فکر با تو همنظرم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بهاران بود آن خوش روزگارم
نیابم بیش در گیتی قرارم
مو که چون اشتران قانع به خارم
جهازم چوب و خرواری به بارم
بدین مزد قلیل و رنج بسیار
هنوز از روی مالک شرمسارم
به سختی صبر ده، تا پای دارم
در آسانی مکن فرموش کارم
زنش گفتا که من بیمار و زارم
عرابی گفت من تیمار دارم
چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
اگر در من نگه کردی نگارم
بدیدی گر فراقش چونم آخر
بپرسیدی دمی حال فگارم
نکرد آن دوست از من یاد روزی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.