ره میبریم و دیده به رهبر نمیرسد
کان میکنیم و تیشه به گوهر نمیرسد
مالش دهیم خاک سیه را به آب سرخ
چون دستمان به زردی اختر نمیرسد
بینامه هدایت تو در طریق شمع
پیک سخن به منزل باور نمیرسد
بر درگه تو از خط مصحف رسید هجر
هر کاو به وصلت از خط ساغر نمیرسد
از شور موج حادثه در بحر آرزو
کشتی انتظار به معبر نمیرسد
در بخششی که بر در تو حکم کردهاند
آن را که سر عشق رسد سر نمیرسد
از لافهای مدعیان تو هیچ لاف
در لاف گرد خاطر مکدر نمیرسد
گیریم بر در تو گریبان خویشتن
چون دستمان به دامن داور نمیرسد
در جستجوی عزت تو از عروس علم
زی ما گذشت ناله و زیور نمیرسد
عشقت چو شیر میدود و جان به ما جهد
چون سگ همیدوید و بدان در نمیرسد
رخسار ما به دست غم تو چو خور شده است
زیرا که دست ما به سوی زر نمیرسد
در خانه شکایت ما بوی عود آه
از بیم تو به تارک مجمر نمیرسد
قانع به شکل گاو صدف گشتهایم از آنک
ما را نصیب عنبر و گوهر نمیرسد
بر پایه سریر تو گر جان نداد بوس
عذرش قبول کن که مگر بر نمیرسد
تعبیر رمز عشق میاموز عقل را
از بهر آن که یک کلمه در نمیرسد
ذوق شراب عشق تو در هر سحرگهی
الا به کام مفخر کشور نمیرسد
رنگ دورنگ گوهر عبادی آن که زاو
صد خیر میرسد که یکی شر نمیرسد
بیعقد عنبرینه مدحش ز هیچ کلک
مشک شرف به عارض دفتر نمیرسد
ای خلد مجلسی که تو را نیست هیچ لفظ
کز وی به ما معاینه کوثر نمیرسد
بیچشمه صلاح تو در بوستان زهد
لاله نمیشکوفد و عبهر نمیرسد
پرگاروار گرد سر خود دوان شود
هر دل که بر در تو چو مسطر نمیرسد
بیهر سه حرف نام تو در چارسوی تخت
کس در یگانگی به دو گوهر نمیرسد
در هم نساخت ذوق حسود تو زورقی
کش بادبان به منزل لنگر نمیرسد
آن جا که گشت مجلس قدر تو منعقد
روح الامین به سایه منبر نمیرسد
این در که در سخن تو گشادی عجب مدان
گر آسمان چو حلقه بر این در نمیرسد
جان هم پدید گردد چون تو شدی پدید
سلطان رسید چیست که لشکر نمیرسد؟
آن جامهای که چرخ بدرد به دست صبح
بیقرب آفتاب رفوگر نمیرسد
نزد مریض کین بقراط مصلحت
بینسخه طریفل خنجر نمیرسد
در جاه تو که میرسد؟ آگاه نیستند
باری به حیله، چرخ مدور نمیرسد
در نوبهار شرع، ز قول تو راستتر
در باغ اعتقاد صنوبر نمیرسد
گویی که خور به مجلس تو خاک گشت از آنک
بیلون گونه گشت به خاور نمیرسد
دُر از عبارت تو پر از شرم خجلت است
لیکن به شرم و خجلت شکر نمیرسد
ای شاعر جلال تو آثار آگهی
کز من فزون به شعر سخنور نمیرسد
چونان ز شرح غایت مدح تو عاجزم
کاین بیت من به بیتی دیگر نمیرسد
ناهیدگاه نطق چو جوزا برون نظم
وقت سخن به طبع رهی بر نمیرسد
یا رب به فضل توست که باران شعر من
در کشت مدح هیچ سخنور نمیرسد
بیگانهوار طبع مرا از در طمع
چون رزق بیشتر ز مقدر نمیرسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با شکایت از ناکامی و بیثمری کوشش آغاز میشود؛ شاعر از تهیدستی، هجران و نرسیدن به درگاه ممدوح گله میکند. سپس به ستایش ممدوحی پارسا و دیندار میپردازد که سخنش چون کوثر است و جبرئیل به مقامش نمیرسد. در پایان شاعر از ناتوانی خود در ستایش و برتری شعرش میگوید و با قناعت، بیش از روزی مقدر را نمیخواهد.
هوش مصنوعی: راه میپیماییم ولی چشممان به راهنما نمیافتد؛ کان میکنیم ولی تیشهمان به گوهر نمیرسد. یعنی کوشش ما بینتیجه مانده است.
هوش مصنوعی: چون دستمان به طلای زرد بخت نمیرسد، خاک سیاه را با اشک خونین میشوییم و میمالیم؛ یعنی از ناکامی خون میگرییم.
هوش مصنوعی: بی راهنمایی نامهٔ تو در راه روشنایی، پیک سخن ما به منزل باور و پذیرش نمیرسد.
هوش مصنوعی: هر کس که از راه پیمانهٔ شراب به وصل تو نرسد، بر درگاه تو حتی از راه خط قرآن هم بهرهاش جز هجران نیست.
هوش مصنوعی: در دریای آرزو، از تلاطم موج حادثهها، کشتی انتظار ما به ساحل و گذرگاه نمیرسد.
هوش مصنوعی: در بخششی که بر درگاه تو مقرر کردهاند، هر که به راز عشق برسد از سر و جان خود بهرهای نمیبرد؛ یعنی عاشق باید سر ببازد.
هوش مصنوعی: از همهٔ لافهای مدعیان عشق تو، هیچ لافی به گرد دل اندوهگین و غبارآلود ما نمیرسد.
هوش مصنوعی: چون دستمان به دامن داور و دادرس نمیرسد، بر درگاه تو گریبان خود را از غم میگیریم و میدریم.
هوش مصنوعی: در جستجوی عزت تو، از عروس دانش جز ناله به ما نرسیده و زیوری نصیبمان نشده است.
هوش مصنوعی: عشق تو مانند شیر میتازد و جان ما مانند سگ از پی آن میدود ولی به آن درگاه نمیرسد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ ما از دست غم تو مانند خورشید زرد شده است، چون دستمان به زر نمیرسد.
هوش مصنوعی: در خانهٔ شکایت ما، بوی عود آه از ترس تو حتی به سر مجمر هم نمیرسد؛ یعنی از بیم تو آه هم نمیکشیم.
هوش مصنوعی: به شکل گاوماهی و صدف قانع شدهایم، چون عنبر و مروارید نصیب ما نمیشود؛ یعنی به پوسته بسنده کردهایم.
هوش مصنوعی: اگر جان ما پایهٔ تخت تو را نبوسید، عذرش را بپذیر، چون دستش به آنجا نمیرسد.
هوش مصنوعی: گزارش رمز عشق را به عقل میاموز، زیرا عقل حتی یک کلمه از آن را درنمییابد.
هوش مصنوعی: لذت شراب عشق تو در هیچ سحرگاهی جز به کام مایهٔ افتخار کشور (ممدوح) نمیرسد.
هوش مصنوعی: ممدوح گوهری عبادی و پارسا با جلوهای دوگانه دارد؛ کسی که از او صد نیکی میرسد و یک بدی نمیرسد.
هوش مصنوعی: بی گردنبند خوشبوی مدح او، از هیچ قلمی مشک شرف بر چهرهٔ دفتر نمینشیند؛ یعنی شعر بی ستایش او شرفی ندارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که مجلست چون بهشت است، هیچ سخنی از تو نیست که از آن آشکارا کوثر به ما نرسد.
هوش مصنوعی: بی چشمهٔ نیکوکاری تو، در باغ پارسایی نه لاله میشکفد و نه نرگس به بار مینشیند.
هوش مصنوعی: هر دلی که بر درگاه تو مانند خطکش راست و استوار نباشد، مانند پرگار گرد خود سرگردان میچرخد.
هوش مصنوعی: بی سه حرف نام تو، در چهارسوی تخت شاهی هیچ کس در یگانگی به مقام دو گوهر نمیرسد.
هوش مصنوعی: لذت حسود تو هیچ قایقی نساخت که بادبانش به لنگرگاه برسد؛ یعنی کار حسودت هرگز به مقصد نمیرسد.
هوش مصنوعی: آنجا که مجلس قدر و مقام تو برپا شود، جبرئیل امین هم به سایهٔ منبر تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: این دری که در سخن گشودی شگفت مدان اگر آسمان هم حتی چون حلقهٔ در به آن نرسد.
هوش مصنوعی: چون تو پدیدار شدی جان هم پدید میآید؛ چگونه ممکن است سلطان برسد و لشکرش نرسد؟
هوش مصنوعی: جامهای که آسمان به دست صبح پاره میکند، بی نزدیکی خورشید رفوگری برایش پیدا نمیشود؛ تو همان خورشید چارهسازی.
هوش مصنوعی: تو بقراط مصلحتی و برای بیمار کینه، بی نسخهٔ طریفل که خنجر است، درمانی نمیرسد؛ یعنی دشمن را با شمشیر درمان میکنی.
هوش مصنوعی: چه کسی به جاه و مقام تو میرسد؟ کسی نمیداند؛ دستکم آسمان گردان با همهٔ نیرنگش به آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: در بهار دین، در باغ اعتقاد هیچ صنوبری راستتر از سخن تو نمیروید.
هوش مصنوعی: گویی خورشید در مجلس تو خاک شد، چون بیرنگ و رو گشته و به مشرق نمیرسد.
هوش مصنوعی: مروارید از سخن تو پر از شرم و خجالت است، اما شکر در شرمساری به آن هم نمیرسد؛ یعنی شکر بیش از آن شرمنده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که شاعر شکوه تو نشانههای دانایی است؛ هیچ سخنوری در شعر از من برتر نیست.
هوش مصنوعی: چنان از شرح نهایت ستایش تو ناتوانم که این بیتم به بیت دیگری پیوند نمییابد.
هوش مصنوعی: هنگام سخن، ناهید و جوزا که نماد سخن و نظماند، به طبع این بنده نمیرسند.
هوش مصنوعی: خدایا از فضل توست که باران شعر من به کشتزار مدح هیچ سخنور دیگری نمیرسد و بیهمتاست.
هوش مصنوعی: طبع من مانند بیگانه از درِ طمع دوری میکند، چون روزی بیش از آنچه مقدر شده نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل شد ز دست و دست به دلبر نمیرسد
مرده به جان و تشنه به کوثر نمیرسد
غواص بحر عشق چو ماهی به دام جهد
چندین صف گرفت و به گوهر نمیرسد
شاخ درخت وصل بلندست و سر کشید
[...]
دولت به ملک عشق به هر سر نمیرسد
سر تا بریده نیست به افسر نمیرسد
جایی که عارضِ تو به دعوی طرف شود
میراث آینه به سکندر نمیرسد
ناامن گشته میکده از دست رهزنان
[...]
شاهی به نشئهٔ می احمر نمیرسد
تاج و نگین به شیشه و ساغر نمیرسد
دست از سبب مدار که بیابر نوبهار
یک قطره از محیط به گوهر نمیرسد
نتوان به دست و پا زدن از غم نجات یافت
[...]
دل سوخت از شتاب و به دلبر نمیرسد
این تشنهلب دریغ به کوثر نمیرسد
اشکم به دیده کی رسد از گرمی جگر
از شیشه این شراب به ساغر نمیرسد
در پیش ما که بیسروسامان عالمیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.