چشمی که ز تو نگار گیرد
در خون جگر قرار گیرد
بگرفت مرا غم تو باری
هر روز چو من هزار گیرد
در کوی تو هر شب آسمان را
گیرد غم عشق و زار گیرد
روی تو گلیست کز فریبش
پیراهن صبح خار گیرد
هرگه که تو تازه روی باشی
گیتی کم نو بهار گیرد
وقت است که در غمت عمادی
جان و دل و دیده خوار گیرد
چون نام تو گویم از سرشکم
انگشت سخن نگار گیرد
پس هرچه تو را به او رساند
از صاحب روزگار گیرد
بوالقاسم آن که از در او
انصاف به نام کار گیرد
از دست جهان کند قویتر
دستی که به زینهار گیرد
ای آن که به یک صریر کلکت
پهنای زمین سوار گیرد
چون شعله خشم تو برآید
ابروی زحل شرار گیرد
بازیست خجسته نامه تو
کز چشم قضا شکار گیرد
دانا چو به گرد خود برآید
وز نیک و بداعتبار گیرد
داند که سپهر کمعیار است
چون قدر تو را عیار گیرد
گویند که از گذشتن عمر
مردم ز جهان کنار گیرد
با عمر تو هر که این سخن گفت
لب خاید و اعتذار گیرد
روزت نشود شب از سعادت
پس عمر تو چون کنار گیرد
سال دگر از برای حلقه
فرمان تو گوشوار گیرد
خورشید و محیط را زمانه
با کف تو شرمسار گیرد
جز در جگر عدوی تو نیست
دردی که هزار بار گیرد
ای آن که خلاف تو عدو را
همچون اجل استوار گیرد
بیدست تو هیکل رجا را
در گردن انتظار گیرد
تو نام ز کردگار گیری
وآنگه ز تو شهریار گیرد
آنگاه شود عبیر بویا
کز خاک در تو بار گیرد
صعب است شراب کینه تو
کز یک قطره او خمار گیرد
طبعم چو مناقب تو گوید
اندیشه ز کردگار گیرد
زاین پس همه مدحها بود ذم
زآن این سخن اختصار گیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با تغزلی دربارهٔ غم عشق و زیبایی معشوق آغاز میشود. عمادی در بیت ششم و هفتم به ستایش ممدوحی به نام ابوالقاسم گریز میزند و قلم، خشم، بخشش، جاه و عمر بیپایان او را میستاید و دشمنانش را نکوهش میکند. شاعر در پایان میگوید هر ستایشی در برابر بزرگی ممدوح ناقص است و از همین رو سخن را کوتاه میکند.
هوش مصنوعی: چشمی که نقش و صورت تو را در خود بگیرد، در خون جگر جای میگیرد؛ یعنی عاشقِ تو از غم، خونگریه میکند.
هوش مصنوعی: غم تو سرانجام مرا گرفتار کرد؛ این غم هر روز هزار نفر مانند مرا گرفتار میکند.
هوش مصنوعی: در کوی تو هر شب آسمان هم دچار غم عشق میشود و زار و ناتوان میگردد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو گلی است که از فریبندگیاش، پیراهن صبح به خار آن میگیرد و پاره میشود؛ یعنی صبح نیز فریفتهٔ روی تو و گریبانچاک است.
هوش مصنوعی: هرگاه تو شاداب و خندان باشی، جهان دیگر به بهار نیازی ندارد و بهار را ناچیز میشمارد.
هوش مصنوعی: اکنون وقت آن است که عمادی در غم تو جان و دل و چشم خود را بیارزش بشمارد.
هوش مصنوعی: هرگاه نام تو را بر زبان میآورم، از اشک خونینم انگشتِ سخن رنگین و نگارین میشود.
هوش مصنوعی: پس هرچه مرا به تو برساند، آن را از بزرگِ روزگار، یعنی ممدوح، به دست میآورد؛ و از اینجا شاعر به مدح ممدوح میپردازد.
هوش مصنوعی: ممدوح ابوالقاسم است؛ کسی که از درگاه او انصاف رونق و اعتبار مییابد.
هوش مصنوعی: کسی که به او پناه ببرد و دستش را بگیرد، او دستش را از دستاندازی روزگار نیرومندتر میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که با یک صدای قلمت، سواری پهنای زمین را فتح میکند؛ یعنی فرمان قلمت بر سراسر زمین روان است.
هوش مصنوعی: وقتی شعلهٔ خشم تو زبانه کشد، ابروی کیوان نیز از آن شعله آتش میگیرد.
هوش مصنوعی: نامهٔ مبارک تو مانند باز شکاری است که حتی از چشم تقدیر نیز شکار میگیرد.
هوش مصنوعی: هرگاه خردمند پیرامون خود را بنگرد و از نیک و بد پند بگیرد،
هوش مصنوعی: درمییابد که وقتی آسمان را با قدر و منزلت تو بسنجد، آسمان کمارزش و ناسره است.
هوش مصنوعی: میگویند که با گذشت عمر، آدمی از جهان کناره میگیرد و میمیرد.
هوش مصنوعی: هرکس این سخن را دربارهٔ عمر تو بگوید، از پشیمانی لب میگزد و پوزش میخواهد.
هوش مصنوعی: روز تو از خوشبختی هرگز به شب نمیرسد؛ پس چگونه عمر تو پایان یابد؟
هوش مصنوعی: سال آینده فرمان تو حلقهٔ بندگی را چون گوشواره در گوش خواهد کرد؛ یعنی همه فرمانبر تو خواهند شد.
هوش مصنوعی: روزگار خورشید و دریای محیط را در برابر بخشش دست تو شرمسار مییابد.
هوش مصنوعی: دردی که هزار بار تکرار شود، جز در جگر دشمن تو جایی ندارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که مخالفت با تو، دشمن را مانند مرگ سخت و قطعی گرفتار میکند.
هوش مصنوعی: بییاری دست تو، امید بر گردن انتظار آویخته میماند؛ یعنی هیچ امیدی بی تو برآورده نمیشود.
هوش مصنوعی: تو نام و اعتبار خود را از آفریدگار داری و آنگاه پادشاه نام و اعتبار خود را از تو میگیرد.
هوش مصنوعی: عبیر تنها وقتی خوشبو میشود که از خاک درگاه تو بهره بگیرد.
هوش مصنوعی: شراب کینهٔ تو چنان سخت و تند است که از یک قطرهاش آدمی دچار خماری و رنج میشود.
هوش مصنوعی: هنگامی که طبع من فضیلتهای تو را بازمیگوید، اندیشهام از آفریدگار الهام میگیرد.
هوش مصنوعی: از این پس هر ستایشی در حق تو مانند نکوهش است، چون از بزرگی تو ناقص است؛ از این رو این سخن را کوتاه میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در دهر کسی که یار گیرد
یاری چو من اختیار گیرد
از خوبی تو خرد به دندان
انگشت به اعتبار گیرد
خاک قدم تو سعد اکبر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.