چون نوبت حسن تو در آمد
فریاد ز عاشقان بر آمد
طوطی جمال را لب تو
در دامن عشق شکر آمد
کشتی نیاز را دل من
در بحر غم تو لنگر آمد
بپذیر مرا که خسروان را
بسیار شکار لاغر آمد
گفتی که بخند چون رسد غم
این رسم کنون مگر در آمد
درویش کنار و بوسه باشد
آن کس که ز غم توانگر آمد
اندیشه تو مرا مبارک
چون عید شه مظفر آمد
عبدالرحمان که آفرینش
با همت او محقر آمد
با حمله باز هیبت او
شاهین قضا کبوتر آمد
ای آن که به معرکه سنانت
دوزنده چشم اختر آمد
در لفظ فروغ آتش آرد
آن چه از کرم تو بر زر آمد
رای تو عروس مملکت را
در گردن و گوش زیور آمد
در عشق مناقب تو خامه
سرمست به روی دفتر آمد
آنجا که نتافت طالع تو
تاریخ سعادت ابتر آمد
تو و آنجا که نرفت یرلغ تو
منشور ظفر مزور آمد
تو دست از سر هر که برگرفتی
هر سو که بتاخت در سر آمد
امروز که از خجسته فالی
باده به سلام ساغر آمد
آن بهر بدی که هشت رگ را
بر سینه از چوب نشتر آمد
وان بیست و چهار زه کمان را
ده خادم تیز پیکر آمد
در چنبر چرخ برد غلغل
سازی که ز پوست چنبر آمد
شمشیر ترا سخن فراوان
این هر دو از چرخ اخضر آمد
من با تو نیم برابر ار چه
شمشیر و سخن برابر آمد
تو آن ملکی که دین و دنیا
در خاک در تو مضمر آمد
اندیشه مکن که چون عمادی
بر روی زمین سخنور آمد
سوگند خورم بدان خدایی
کز گنبد عقل برتر آمد
چون بلبل حکم او بنالید
آواز الله اکبر آمد
گر هرگز بر سریر دولت
زیبنده تر از تو سرور آمد
جائیست مدیح تو که آنجا
گفتار چو حلقه بر درآمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با تغزلی دربارهٔ زیبایی معشوق و رنج عاشق آغاز میشود و با گریزی از «عید شه مظفر» به ستایش عبدالرحمان میرسد. شاعر هیبت، نیزه، بخشش، تدبیر و بخت ممدوح را میستاید و سپس بزم شادمانه را با وصف سازها نشان میدهد. در پایان، عمادی خود را سخنوری توانا میخواند، به خدا سوگند میخورد که کسی شایستهتر از ممدوح بر تخت ننشسته و اعتراف میکند که سخن از ادای حق ستایش او ناتوان است.
هوش مصنوعی: چون دوران زیبایی تو فرا رسید، فریاد و ناله از عاشقان برخاست.
هوش مصنوعی: لب تو برای طوطی زیبایی، همچون شکری در دامن عشق شد؛ یعنی لب شیرینت خوراک و مایهٔ جمال و عشق است.
هوش مصنوعی: دل من برای کشتی نیازمندیام، در دریای غم تو همچون لنگر شد و همانجا ماندگار گشت.
هوش مصنوعی: مرا بپذیر، هرچند ناتوان و لاغرم؛ زیرا شاهان نیز بسیار شکار لاغر به دست آورده و پذیرفتهاند.
هوش مصنوعی: گفتی هنگام رسیدن غم بخند؛ مگر این رسم تازه پدید آمده است؟ شاعر این توصیه را غریب میشمارد.
هوش مصنوعی: کسی که از غم عشق توانگر شده، از آغوش و بوسه تهیدست است.
هوش مصنوعی: اندیشیدن به تو برای من همچون عید شاه پیروزمند خجسته و مبارک است؛ و از اینجا شاعر به ستایش ممدوح میپردازد.
هوش مصنوعی: آن شاه عبدالرحمان است که همهٔ آفرینش در برابر بلندی همت او ناچیز است.
هوش مصنوعی: در برابر حملهٔ باز هیبت او، شاهین تقدیر نیز همچون کبوتری ناتوان است.
هوش مصنوعی: ای کسی که در میدان جنگ نیزهات چشم ستارگان را میدوزد؛ یعنی سرنیزهات تا آسمان میرسد.
هوش مصنوعی: آنچه از بخشش تو بر زر رسیده، در سخن گفتن از آن، درخشش آتش پدید میآورد؛ گویی بخشش تو زر را سوزانده و پراکنده میکند.
هوش مصنوعی: اندیشه و تدبیر تو برای عروس کشور، همچون گردنبند و گوشواره، زینت شده است.
هوش مصنوعی: قلم از عشق به فضیلتهای تو سرمست بر روی دفتر روان شده است.
هوش مصنوعی: هر جا بخت تو نتابید، تاریخ نیکبختی ناقص و بیسرانجام ماند.
هوش مصنوعی: هر جا فرمان تو نرسید، فرمان پیروزی ساختگی و دروغین از آب درآمد.
هوش مصنوعی: هر کس را که از حمایت خود محروم کردی، به هر سو که تاخت، با سر به زمین افتاد و نابود شد.
هوش مصنوعی: امروز که به فال نیک باده به نزد جام آمده است و هنگام بزم است.
هوش مصنوعی: و آن سازی که برای هشت رگش (تارهایش) زخمهای چوبین همچون نیشتر بر سینهاش فرود میآید؛ وصف سازهای مجلس.
هوش مصنوعی: و آن ساز بیستوچهار تار (چنگ) که ده انگشت تیز نوازنده همچون ده خدمتکار بر آن کار میکنند.
هوش مصنوعی: سازی که از پوست بر چنبر کشیدهاند (دف)، بانگ و غلغله را تا گردونهٔ آسمان برد.
هوش مصنوعی: شمشیر تو را سخن فراوان است؛ یعنی هم شمشیر و هم سخن در خدمت تو است و هر دو از آسمان سبز (تقدیر) آمدهاند.
هوش مصنوعی: من با تو برابر نیستم، هرچند شمشیر و سخن با هم برابر شمرده شدهاند.
هوش مصنوعی: تو آن پادشاهی که دین و دنیا در خاک درگاه تو نهفته است.
هوش مصنوعی: نگران مباش؛ زیرا عمادی بر روی زمین سخنوری توانا است و حق ستایش تو را ادا میکند.
هوش مصنوعی: به آن خدایی سوگند میخورم که از گنبد عقل برتر است و در فهم نمیگنجد.
هوش مصنوعی: که چون بلبل فرمان او نغمه سر داد، بانگ «الله اکبر» برخاست.
هوش مصنوعی: اگر هرگز بر تخت دولت فرمانروایی شایستهتر از تو آمده باشد (سوگند من دروغ است)؛ یعنی هرگز کسی شایستهتر از تو نیامده.
هوش مصنوعی: ستایش تو جایگاهی است که سخن در آنجا همچون حلقهٔ در، بیرون در میماند و راه به درون ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زلفت چو به دلبری درآمد
بس کس که ز جان و دل برآمد
هم رایت خوشدلی نگون شد
هم دولت بیغمی سر آمد
دل گم نشود در آنچنان زلف
[...]
خون جگرش به رخ برآمد
از دل بگذشت و بر سر آمد
گلگون رخ یار من دریغا
کز جنگ زمانه در سر آمد
افسوس که نوبهار حسنش
بیرون شد و تیرمه درآمد
ماهش که بتافتی فروشد
[...]
برخیز که ساقی اندر آمد
وآن جان هزار دلبر آمد
آمد می ناب وز پی نُقل
بادام و نبات و شکر آمد
آن جان و جهان رسید و از وی
[...]
دریاب که عمر بر سر آمد
طوفان اجل به سر در آمد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.