فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه
کز تاب آفتاب شود با فروغ ماه
آید بگوشش از لب میگون تو سلام
چشمش کند بطلعت میمون تو نگاه
گفتم که بار عشق تو ایجان نازنین
بر کوه اگر بود شود از ضعف همچو کاه
زان بیشتر که چشمه آبحیات تو
گردد نهفته در ظلمات از خط سیاه
بگذار تا ازو چو خضر شربتی خورم
در گردن من ار بودت هیچ ازین گناه
ابن یمین ز غمزه مست تو ترکتاز
بس دوست دارد چه بناموس گاهگاه
گویند شوخیش همه ز آنست کش بناز
پیوسته حاجبان تو دارند در پناه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل کسی را خوشبخت میداند که هر بامداد سلام معشوق را بشنود و چهرهاش را ببیند. سپس از سنگینی بار عشق میگوید و از معشوق میخواهد پیش از آنکه خط سیاه بر لبش بروید، اجازه دهد چون خضر از آن آب حیات بنوشد و گناهش را به گردن میگیرد. در پایان، ابن یمین شیفتگی خود به غمزهٔ مست معشوق را بیان میکند و گستاخی آن غمزه را به پشتیبانی ابروان، یعنی حاجبان معشوق، نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: خوشبخت کسی است که هر بامداد، هنگامی که ماه از تابش خورشید روشن میشود و روز فرا میرسد، (آنچه در بیت بعد میآید) نصیبش شود.
هوش مصنوعی: از لب شرابگون تو سلامی به گوشش برسد و چشمش به چهرهٔ مبارک و فرخندهٔ تو بیفتد.
هوش مصنوعی: ای جان نازنین، گفتم بار عشق تو چنان سنگین است که اگر بر کوه نهاده شود، کوه از ناتوانی مانند کاه سبک و زرد میشود.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه لب تو که چون چشمهٔ آب حیات است، با رستن خط سیاه (موی تازهٔ پشت لب) در تاریکی پنهان شود؛ همانگونه که آب حیات در ظلمات پنهان است.
هوش مصنوعی: بگذار مانند خضر جرعهای از آن چشمه بنوشم (از لبت کام بگیرم)؛ و اگر در این کار گناهی بر تو باشد، به گردن من باشد.
هوش مصنوعی: ابن یمین تاختوتاز غمزهٔ مست تو را بسیار دوست دارد، هرچند برای حفظ آبرو گاهگاهی (آن را آشکار نمیکند).
هوش مصنوعی: میگویند گستاخی و شوخی غمزهٔ تو از آن است که ابروانت با ناز همیشه آن را در پناه خود دارند؛ «حاجب» هم به معنای ابرو است و هم دربان و نگهبان، و شاعر به هر دو معنا نظر دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من موی خویش را نه از آن میکنم سیاه
تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه
چون جامهها به وقت مصیبت سیه کنند
من موی از مصیبت پیری کنم سیاه
ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاه
تو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
اندر میان رزم نمانی مگر بشیر
اندر میان بزم نمانی مگر بماه
هم آلت نبیدی و هم آلت سلاح
[...]
ای روی تو به خوبی افزون ز مهر و ماه
بهرام روز باده بهرام رنگ خواه
اندوه این جهان مخور ای ماه شاد باش
کامروز شادمانست از تخت و تاج شاه
افروخته ست طبعش و افراخته محل
[...]
ای یک غلام تو به گه حرب صد سپاه
اندر جوار جاه تو اسلام را پناه
مقبلترین عالمی و طالع تو را
هشت آسمان معسکر و هفت اختران سپاه
موج سخاوت تو رسیده به شرق و غرب
[...]
چون در هوای دل تن من گشت پادشاه
آمد به پیش سینه من از سفه سپاه
لشکرگه سفاهت من عرضه داد دیو
من ایستاده همبر عارض بعرضه گاه
دیو سیه گلیم بران بود تا کند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.