ای روی تو به خوبی افزون ز مهر و ماه
بهرام روز باده بهرام رنگ خواه
اندوه این جهان مخور ای ماه شاد باش
کامروز شادمانست از تخت و تاج شاه
افروخته ست طبعش و افراخته محل
پیراسته ست ملکش و پیراسته سپاه
گوید سپهر باشد دولت سپید روی
تا هست چتر ملک ملک ارسلان سیاه
تا نیکخواه راه نماید به عقل باد
توفیق رهنمایش و اقبال نیکخواه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه از رشتهٔ اشعاری است که مسعود سعد برای روزهای ماه ایرانی سروده است. شاعر در بهرامروز از محبوب میخواهد شراب سرخ، همرنگ بهرام، بنوشد و غم دنیا را کنار بگذارد. سپس به ستایش ملک ارسلان میپردازد و از شادمانی، شکوه، کشور آراسته و سپاه منظم او سخن میگوید. شعر با دعا برای توفیق و اقبال پادشاه پایان مییابد.
هوش مصنوعی: ای کسی که رویت از خورشید و ماه زیباتر است، در بهرامروز شرابی به رنگ بهرام بخواه. بهرام همان سیارهٔ مریخ است که سرخرنگ است، پس مقصود شراب سرخ است.
هوش مصنوعی: ای محبوب ماهرو، غم این دنیا را مخور و شاد باش، زیرا امروز شاه از تخت و تاج خود شادمان است.
هوش مصنوعی: طبع شاه روشن و شکفته است و جایگاهش بلند شده است. کشورش آراسته و منظم است و سپاهش نیز آماده و آراسته است.
هوش مصنوعی: آسمان میگوید تا چتر سیاه پادشاهی ملک ارسلان برافراشته است، دولت سربلند و آبرومند خواهد بود. شاعر میان «سپیدرو» و «سیاه» تقابل ساخته است و چتر سیاه نشانهٔ شاهی است.
هوش مصنوعی: تا وقتی که نیکخواهان با خرد راه را نشان میدهند، امید است توفیق راهنمای شاه و بخت بلند دوستدار و یاورش باشد. این بیت دعای پایانی برای شاه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من موی خویش را نه از آن میکنم سیاه
تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه
چون جامهها به وقت مصیبت سیه کنند
من موی از مصیبت پیری کنم سیاه
ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاه
تو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
اندر میان رزم نمانی مگر بشیر
اندر میان بزم نمانی مگر بماه
هم آلت نبیدی و هم آلت سلاح
[...]
ای یک غلام تو به گه حرب صد سپاه
اندر جوار جاه تو اسلام را پناه
مقبلترین عالمی و طالع تو را
هشت آسمان معسکر و هفت اختران سپاه
موج سخاوت تو رسیده به شرق و غرب
[...]
چون در هوای دل تن من گشت پادشاه
آمد به پیش سینه من از سفه سپاه
لشکرگه سفاهت من عرضه داد دیو
من ایستاده همبر عارض بعرضه گاه
دیو سیه گلیم بران بود تا کند
[...]
موی سیاه من ز زمانه سپید شد
وین نامه سپید شد از معصیت سیاه
زان تیره گشت همچو گنه چشم روشنم
تا نیز چشم من نکند درگنه نگاه
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.