شیرین بتم ایخسرو خوبان زمانه
در عشق تو گشتیم چو فرهاد فسانه
تا غمزه مست تو کمان ساخت ز ابرو
شد تیر بلا را دل عشاق نشانه
سوز دل من شعله زد از اشک دمادم
کس دید که آتش زند از آب زبانه
ای بس که دلم در طلب چشمه نوشت
در بادیه فکر فرو برد گمانه
در دام بلا دانه خال توام افکند
ای بس که فتد مرغ بدام از پی دانه
زان بر جگرم آب نماندست که چشمم
از گوهر شهوار بپرداخت خزانه
فرقی که میان سر زلف تو و مشکست
فرقیست که مشاطه کند راست بشانه
با عارض گلگون و قد راست چو سروت
از سرو و ز گل ابن یمین کرد کرانه
هرگز نرود بهر تماشا سوی صحرا
آن کس که تماشاگه او هست به خانه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با اشاره به داستان خسرو و شیرین و فرهاد آغاز میشود. شاعر زیباییهای معشوق را وصف میکند: ابروی کمانمانند، خال دانهوار و زلف مشکین، و از اشک فراوان و سوز دل خود میگوید. در پایان، ابن یمین از سرو و گل دل میکند، زیرا قامت و چهرهٔ معشوق برایش جای همه را گرفته و کسی که تماشاگاهش در خانه است، به صحرا نیازی ندارد.
هوش مصنوعی: ای محبوب شیرینمانند من که در میان زیبارویان روزگار همچون خسرو پادشاهی، ما در عشق تو مانند فرهاد افسانهٔ مردم شدیم. شاعر با نامهای شیرین و خسرو و فرهاد بازی کرده است.
هوش مصنوعی: از وقتی که نگاه مست و فتنهانگیز تو ابرویت را کمان ساخت، دل عاشقان هدف تیر بلا شد.
هوش مصنوعی: سوز دل من از اشک پیاپی شعلهور شد؛ آیا کسی دیده است که از آب، آتش زبانه بکشد؟ این شگفتی عشق است که اشک بهجای خاموش کردن، آتش دل را تیزتر میکند.
هوش مصنوعی: دلم در جستوجوی چشمهٔ شیرین لب تو بارها در بیابان اندیشه چاه کند و ژرفا را کاوید، یعنی بسیار در طلب وصال تو اندیشید و جستوجو کرد.
هوش مصنوعی: دانهٔ خال تو مرا در دام بلای عشق انداخت؛ چه بسیار پرنده که به هوای دانه در دام میافتد.
هوش مصنوعی: از آن رو در جگرم آبی نمانده است که چشمم گنجینهٔ مروارید شاهوار را خالی کرد؛ یعنی چنان اشکهای گرانبها ریختم که همهٔ آب درونم تمام شد.
هوش مصنوعی: تفاوت میان سر زلف تو و مشک، به اندازهٔ فرقی است که آرایشگر با شانه در موی سر باز میکند؛ یعنی زلفت با مشک تقریباً یکی است و فاصلهاش ناچیز است. «فرق» هم به معنی تفاوت و هم به معنی خط میان موی سر آمده است.
هوش مصنوعی: ابن یمین با دیدن چهرهٔ گلرنگ و قامت راست و سروگونهٔ تو، از سرو و گل کناره گرفت و دیگر به آنها اعتنایی ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که جای تماشا و زیباییاش در خانهٔ خود اوست، هرگز برای تماشا به دشت و صحرا نمیرود؛ یعنی با بودن معشوق، نیازی به تماشای طبیعت نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خواجه عمید زَمَن و فخر زمانه
ای صاحب آزاده و زیبا و یگانه
مر فضل تو را نیست پدیدار کرانه
تو زنده و فضل تو در آفاق فسانه
رندان همه جمعند در این دیر مغانه
درده تو یکی رطل بدان پیر یگانه
خون ریزبک عشق در و بام گرفتهست
و آن عقل گریزان شده از خانه به خانه
یک پرده برانداخته آن شاهد اعظم
[...]
سر در کف پایت نهم، ای یار یگانه
روزی که درآیی ز درم مست شبانه
در صورت خوبان همه نوریست الهی
از شمع رخت میزند آن نور زبانه
با چشم تو یک رنگ چو گشتیم به مستی
[...]
ای ترک پریچهره از آن جام شبانه
در ده بصبوحی می گلرنگ مغانه
گفنی که بده جان ز پی بوسه و بستان
بستان و بده تا کی از این عذر و بهانه
جان بر طبق شوق نهم پیش تو روزی
[...]
دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه
می رفت بسر وقت حریفان شبانه
بر لاله زنیلش اثر داغ صبوحی
بر ماه ز مشکش گره جعد مغانه
یاقوت بمی شسته و آراسته خورشید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.