مرا ز عشق تو گر شادیی به جان نرسد
تو شاد باش که جز غم به عاشقان نرسد
روا مدار که بیمار لعل چون شکرت
ز پا در آید و دستش بناردان نرسد
بیان طره تو کردمی و لیک دلم
ز بس بشول که دارد بکنه آن نرسد
مه ارچه ابلق گردون بزیر ران دارد
بگرد آنرخ جانبخش دلستان نرسد
نشان قد خود ارزانکه راست میپرسی
بسالها چو تو سروی ببوستان نرسد
بیادگار ز من جان بگیر و خورده مگیر
که دست عاشق بیچاره جز بجان نرسد
لب تو مایه ده عمر جاودانست و لیک
چه سود چون بکسی عمر جاودان نرسد
کجا رسم زلبت من بکام چون هرگز
بکام زان دهن تنگ جز زبان نرسد
چگونه ابن یمین آستین بدست آرد
ترا که پای ز عصمت بر آستان نرسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از بیبهرگی خود در عشق مینالد و در عین حال به شادی معشوق رضا میدهد. لب، زلف، چهره و قامت معشوق را برتر از ماه و سرو میشمارد و جان خود را تنها هدیهای میداند که میتواند به او بدهد. در پایان شاعر میگوید رسیدن به چنین معشوق پاکدامنی که پا از خانه بیرون نمیگذارد ممکن نیست.
هوش مصنوعی: اگر از عشق تو هیچ شادیای به جان من نمیرسد، تو شاد باش؛ زیرا بهرهٔ عاشقان جز غم نیست.
هوش مصنوعی: روا مدار که بیمارِ لب سرخ و شیرین تو از پا بیفتد و دستش به دانهٔ انار، یعنی لب تو که دوای اوست، نرسد.
هوش مصنوعی: میخواستم زلف تو را وصف کنم، اما دلم از بس پریشان و آشفته است، به حقیقت و ژرفای آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: ماه با آنکه اسب ابلقِ آسمان، یعنی شب و روز، را زیر ران دارد، به گرد و غبار آن چهرهٔ جانبخش و دلربای تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: اگر بهراستی نشانهٔ قامتت را میپرسی، سالها میگذرد و سروی مانند تو در هیچ بوستانی نمیروید.
هوش مصنوعی: جانم را به یادگار از من بپذیر و بر ناچیزی آن خرده مگیر؛ زیرا دست عاشق بیچاره جز به جان به چیز دیگری نمیرسد و جز آن چیزی ندارد.
هوش مصنوعی: لب تو سرچشمهٔ عمر جاودان است، اما چه سود، وقتی این عمر جاودان به هیچکس نمیرسد و از آن بهرهای به کسی نمیدهی.
هوش مصنوعی: من چگونه از لب تو به کام برسم، در حالی که از آن دهان تنگ جز زبان خودت کسی کام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: ابن یمین چگونه میتواند دامن و آستین تو را به دست آورد، در حالی که تو از شدت پاکدامنی حتی پا بر آستانهٔ در نمیگذاری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر آستانه اسرار آسمان نرسد
به بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد
گمان عارف در معرفت چو سیر کند
هزار اختر و مه اندر آن گمان نرسد
کسی که جغدصفت شد در این جهان خراب
[...]
اگر وظیفة دردت زمان زمان نرسد
حلاونی بدل و لذتی به جان نرسد
حلاوتی که نرا در چه زنخدان است
هزار یوسف مصری به قعر آن نرسد
تو هر طرف که کشی نیر من ز رشک آنجا
[...]
به گرد گریه من ابر درفشان نرسد
به آه حسرت من برق خوش عنان نرسد
مجردان چو مسیح از علایق آزادند
کمند رشته مریم به آسمان نرسد
مرا ز خرمن گردون چه چشمداشت بود؟
[...]
نیم غمین که به گردون مرا فغان نرسد
اگر به بار رسد گو به آسمان نرسد
چه پرورش دهم آن نخل را درین گلشن
که چون رسد ثمر او به باغبان نرسد
چرا کشم چو نه آهم رسد ز ضعف بر او
[...]
کدام شب که فغانم به آسمان نرسد
خدا کند که ز دوری کسی به جان نرسد
از آن همیشه ترا سر بر آستان دارم
که پای غیر برین خاک آستان نرسد
من و گلی که زبس سرکشی درین گلشن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.