آنکه شد عاشق ومردازغم ودرد
با خبر شد که به من عشق چه کرد
عقل انداخت سپر دربر عشق
گفت من با تونیم مرد نبرد
ای که گفتی چه هنر داردعشق
اشک را سرخ کندرخ را زرد
چشم را تر کند ولب را خشک
جسم را گرم کنددم را سرد
می کندبا دل و با جان کاری
که مثالش نتوانم آورد
شاه رامات کند در شطرنج
مهر ومه را بکشد مهره به نرد
برباید ز سر چرخ کلاه
بر فشاند ز کف دریا گرد
همه درخدمت اویکسانند
پیر وبرنا شه ومسکین زن ومرد
همچومن هر که بلنداقبال است
عشق ورزید ونترسید ز درد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف قدرت چیره و ویرانگر عشق است. شاعر نخست تسلیم عقل در برابر عشق را بیان میکند، سپس در پاسخ به کسی که هنر عشق را پرسیده، نشانههایش را در تن عاشق برمیشمارد: اشک سرخ، رخ زرد، چشم تر و لب خشک. آنگاه با تصویرهای شطرنج و نرد و آسمان و دریا، عشق را بر شاه و ماه و خورشید و همهٔ مردم چیره میداند و در پایان میگوید نیکبخت کسی است که چون او عشق بورزد و از دردش نترسد.
هوش مصنوعی: تنها کسی که عاشق شد و از غم و درد عشق جان داد، میداند که عشق با من چه کرده است.
هوش مصنوعی: عقل در برابر عشق سپر انداخت و تسلیم شد و گفت: من حریف جنگیدن با تو نیستم.
هوش مصنوعی: ای کسی که پرسیدی عشق چه هنری دارد، بدان که اشک را خونین و سرخ و چهره را زرد میکند.
هوش مصنوعی: چشم را از گریه تر و لب را خشک میکند، تن را از تب گرم و آه را سرد میسازد.
هوش مصنوعی: عشق با دل و جان چنان میکند که نمیتوانم برایش نمونه و مانندی بیاورم.
هوش مصنوعی: عشق در بازی شطرنج شاه را مات میکند و در بازی نرد خورشید و ماه را چون مهره از جا میبرد؛ یعنی بزرگان و حتی اجرام آسمانی در برابرش مغلوباند.
هوش مصنوعی: عشق میتواند کلاه را از سر آسمان برباید و از دل دریا گرد و خاک برانگیزد؛ یعنی توانش بر همه چیز چیره است.
هوش مصنوعی: پیر و جوان، شاه و گدا، زن و مرد همه در بندگی عشق برابرند.
هوش مصنوعی: هر کس مانند من «بلنداقبال» و نیکبخت باشد، عشق میورزد و از درد آن نمیهراسد؛ شاعر با تخلص خود به خویش اشاره میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای به شاهی ز همه شاهان فرد
مشتری طلعت و مریخ نبرد
آسمان مثل تو نادیده به خواب
مجلس و معرکه را مردم و مرد
بر جهان ای ز جهان جاه تو بیش
[...]
هرکه نان از عملِ خویش خورَد
منّتِ حاتمِ طایی نبَرَد
چند نعلین ز پابوس تو فرد
جفت باشد به هزاران غم و درد
که مگر عاشقی ای شیفته مرد؟
که بدین گونه شدی لاغر و زرد؟
که مگر عاشقی ای شیفته مرد
که بدین سان شدهای لاغر و زرد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.