در عشق زپرواز نفس آینه برگیر
هرچند رهت قطع شود باز ز سر گیر
تا کی چو گهر در گره قطره فسردن
توفان شو و آفاق به یک دیدهٔ تر گیر
در ملک شهادت دیت است آنچه بیابند
ای ناله تو هم خون شو و دامان اثر گیر
خودداری و اندیشهٔ دیدار خیالست
دل را به تپش آب کن و آینه برگیر
تا چند زبان گرم کند مجلس لافت
ای شعله دمی با نفس سوخته برگیر
آیینهٔ اسرار دو عالم دل جمعست
سر وقت گریبان کن و دریا به گهر گیر
حیرت خبر از زشتی آفاق ندارد
آیینه شو و هرچه بود عیب، هنر گیر
پروانهٔ دیدار، نفس سوختگانند
من رفتهام از خویش ز آیینه خبر گیر
بر باد دهد تا کی ات این هرزه نگاهی
خود را دمی از بستن مژگان ته پر گیر
بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت
از بار نفس چاره محال است به سر گیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بیدل در این غزل سالک را به ترک خودداری و پراکندگی و به رو آوردن به سوز و بیقراری عاشقانه فرامیخواند. با تصویرهای گوهر و قطره، آینه، شعله و حباب میگوید باید از تنگنای خود بیرون آمد و دل را آب و صاف کرد تا آینهٔ دیدار شود. او حیرت آینهوار و چشمپوشی از عیبها را میستاید. در پایان میپذیرد که زندگی باری چند نفسه و ناگزیر است که باید تحملش کرد.
هوش مصنوعی: در راه عشق، از پرواز نفس (یعنی هر دم زندگی) آینهای برای دیدار بساز و صفا بگیر. هرچند راهت بریده و ناتمام بماند، دوباره از نو آغاز کن.
هوش مصنوعی: تا کی مانند مروارید در گره یک قطره بسته و افسرده بمانی؟ توفان شو و با یک چشم اشکبار همهٔ جهان را فرا بگیر.
هوش مصنوعی: در سرزمین شهادت، هرچه به دست آید خونبهاست. ای ناله، تو هم خون شو تا دامن تأثیر را به دست آوری و اثر کنی.
هوش مصنوعی: خودداری و خویشتننگری همراه با اندیشهٔ دیدار یار خیالی باطل است. دل را با تپش و بیقراری آب کن و از آن آینهای برای دیدار بساز.
هوش مصنوعی: تا کی زبانت مجلس لاف و گزافه را گرم کند؟ ای شعله، دمی هم با نفس سوخته و خاموش همراه شو و آن را برگیر.
هوش مصنوعی: آینهٔ رازهای دو جهان دل آرام و جمع است. سر به گریبان فرو بر و به خود بپرداز تا دریا را مانند گوهر در خود فشرده و گرد آوری.
هوش مصنوعی: حیرت از زشتیهای جهان آگاهی ندارد و بر آنها داوری نمیکند. مانند آینه حیران شو و هر عیبی را هنر ببین.
هوش مصنوعی: پروانههای دیدار کسانیاند که نفسشان سوخته است. من از خود رفتهام و بیخبرم؛ خبر مرا از آینه بپرس.
هوش مصنوعی: تا کی این نگاههای بیهوده و پراکنده تو را بر باد میدهد؟ دمی مژگان را ببند و مانند پرندهای که پر جمع کرده آرام بگیر.
هوش مصنوعی: ای بیدل، تو چند نفسی مانند حباب مزدوری که بار نفس را بر دوش دارد. از این بار گریزی نیست، پس آن را بر سر بگیر و تحمل کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای مطرب جان سوخت دلم پرده دگر گیر
یا پرده ازین راز به یک مرتبه برگیر
راهی به نوا زن که غم عشق درآید
گو شورش و مستی و جوانی ره درگیر
راهی که به مطلوب قریب است عزیز است
[...]
کام دل ازان چهره افروخته برگیر
درهرنگهی دیده خودرا به گهر گیر
دیوانه ما سلسله بسیار گسسته است
زنهارزدل در خم آن زلف خبرگیر
از آتش گل سینه من گرم نگردید
[...]
دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر
یعنی نفسی چند توهم درته پرگیر
این صبح امیدیکه طرب مایهٔ هستیست
بادی به قفس فرضکن آهی به جگرگیر
اقبال به آتش همه یاس است ندامت
[...]
ای زلف، پریشان شدگانیم، خبر گیر
ای چاک گریبان، شب ما را به سحر گیر
از کم سخنی های تو زهر است به جامم
بگشای لب و تلخی کامم به شکر گیر
وا سوخته ئی یک شرر از داغ جگر گیر
یک چند بخود پیچ و نیستان همه در گیر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.