چه کم شود ار تو گاه گاهی
در حال دلم کنی نگاهی
دریاب که نیست عاشقان را
جز سایه لطف تو پناهی
از دست جفا و غمزه توست
بر هر سر کوی دادخواهی
جایی که کنی ز عشق دعوی
هر ذره بود ز تو گواهی
هرگز ننشست تا جهان است
بر تخت جمال چون تو شاهی
بر لاله مساز جای سنبل
چه لایق این بود سیاهی
بردار ز پیش عارض او را
چه رنگ بسوزیش به آهی
ناصر که کمینه بنده توست
در هجر تو سوخت بیگناهی
فریاد رسش که نیست او را
جز خاک در تو قبلهگاهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از معشوق میخواهد که گاهی به حال دلش بنگرد و او را پناه دهد. شاعر از ستم و غمزهٔ معشوق شکایت میکند و او را بیهمتاترین شاه زیبایی میخواند. سپس از او میخواهد زلف سیاه را از چهره کنار بزند. در پایان ناصر خود را بندهٔ بیگناهی مینامد که در هجران سوخته و جز درگاه معشوق قبلهای ندارد.
هوش مصنوعی: اگر تو گاهگاهی به حال دل من نگاهی بیندازی، از تو چه کم میشود؟ شاعر از معشوق تنها توجهی اندک میخواهد.
هوش مصنوعی: به داد عاشقان برس، زیرا آنان جز سایهٔ لطف و مهربانی تو پناهگاهی ندارند.
هوش مصنوعی: بر سر هر کوی کسی هست که از ستم و غمزهٔ تو دادخواهی میکند. یعنی بسیاری از عاشقان از نگاه فریبنده و بیمهری تو به ستوه آمدهاند.
هوش مصنوعی: هر جا که دربارهٔ عشق ادعایی کنی، هر ذرهای گواه درستی سخن تو است. یعنی همهٔ عالم بر زیبایی و عشقانگیزی تو شهادت میدهد.
هوش مصنوعی: از آغاز جهان تاکنون هیچ شاهی مانند تو بر تخت زیبایی ننشسته است.
هوش مصنوعی: سنبلِ زلف را بر لالهٔ چهره منشان؛ این سیاهی شایستهٔ آن چهرهٔ سرخ و روشن نیست. یعنی نگذار زلف سیاه روی چهرهٔ تو را بپوشاند.
هوش مصنوعی: آن زلف را از پیش چهره کنار بزن، وگرنه آهِ سوزان عاشق آن را میسوزاند. معنای دقیق مصراع دوم روشن نیست.
هوش مصنوعی: ناصر که کمترین بندهٔ توست، بی آنکه گناهی کرده باشد، در آتش جدایی از تو سوخت.
هوش مصنوعی: به فریادش برس، زیرا او جز خاک درگاه تو قبله و رویآوردگاهی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای فرخ آن که گاهگاهی
یابد به ستانه تو راهی
من باری بیجناب عالیت
حالی دارم چو بس تباهی
از سینه اگر دمی برآرم
[...]
از قسمت بندگی و شاهی
دولت تو دهی به هر که خواهی
در عشق پدید شد سپاهی
در سایه چتر پادشاهی
بر من بگذشت دی پگاهی
سروی و فرازِ سرو ماهی
زیبا بر و گردن و نغوله
آراسته کاکل و کلاهی
آشوبِ دلی هلاکِ جانی
[...]
ای آنکه تمام هم چو ماهی
با زلف چو چتر پادشاهی
مردم ز برای نقش و زلفت
از دیده برون کشد سیاهی
گر خط سیاه خود ببینی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.