اگر رضوان جمالت را بدیدی

قلم بر حسن حورالعین کشیدی

گر اسکندر بدیدی خاک پایت

دگر در آب حیوان ننگریدی

و گر دیدی زلیخا صورت تو

کجا چندان غم یوسف کشیدی

شدی چون چشم تو سرمست و مخمور

اگر بویت به لعل و گل رسیدی

مسیح از معجز خود توبه کردی

اگر آوازه لفظت شنیدی

و گر چرخت چو من طالب نبودی

چرا از هیچ گونه نارمیدی

مشوش کی بدی حال دل من

اگر زلف تو را چشمم ندیدی

اگر با ما قرارش راست بودی

قرار از جان ناصر کی رمیدی