ای عشق تو کیمیای هستی
وای وصل تو مایهبخش هستی
تا بر رخ تو فتاد چشمم
بنهاد دلم به بتپرستی
برخاستم از سر دو عالم
تا در دل من چو جان نشستی
در شیوهگری و دلربایی
دست همه ساحران ببستی
زآن زلف سیاه و چشم میگون
در شهر فتاد شور و مستی
رفتی و دلم ملازم توست
وز وی خبری به من فرستی
نه دسترسی و دستگیری
آخر تو خود از کدام دستی
باز آی که دیده امیدم
از ناوک انتظار خستی
زودا که کشیم در کمندت
هر چند ز دام تا بجستی
ناصر طلبش ز دست مگذار
کاندر طلبش ز غم برستی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه با رنگ عرفانی است که با ستایش عشق معشوق بهعنوان کیمیای هستی آغاز میشود. شاعر از دلباختن خود، چشمپوشی از دو جهان و شوری که زیبایی معشوق در شهر انداخته سخن میگوید. سپس به گلایه از دوری و بیاعتنایی معشوق و رنج انتظار میرسد و در پایان خود را به ادامهٔ طلب سفارش میکند، زیرا رهایی از غم را در همین طلب میداند.
هوش مصنوعی: ای کسی که عشق تو مانند کیمیا مس وجود را به طلا بدل میکند و وصال تو سرمایه و مایهٔ هستی است.
هوش مصنوعی: از وقتی چشمم به چهرهٔ تو افتاد، دلم به پرستیدن تو که چون بتی زیبایی روی آورد.
هوش مصنوعی: از زمانی که تو مانند جان در دلم جای گرفتی، از هر دو جهان، یعنی دنیا و آخرت، چشم پوشیدم.
هوش مصنوعی: در ناز و عشوه و دلربایی، دست همهٔ جادوگران را بستی و از همه پیش افتادی.
هوش مصنوعی: از زلف سیاه و چشم شرابرنگ و مستکنندهٔ تو، در همهٔ شهر شور و مستی به پا شد.
هوش مصنوعی: تو رفتی و دلم همراه تو رفت و ملازم توست. ای کاش از حال دلم خبری برایم بفرستی.
هوش مصنوعی: نه من به تو دسترسی دارم و نه تو دستم را میگیری. آخر تو از کدام گروه و چه سرشتی هستی که چنین بیاعتنایی؟
هوش مصنوعی: بازگرد، زیرا با تیر انتظار، چشم امیدم را زخمی کردی.
هوش مصنوعی: بهزودی تو را در کمند خود گرفتار خواهیم کرد، هرچند تاکنون از دام ما گریختهای.
هوش مصنوعی: ای ناصر، جستوجوی او را رها مکن، زیرا در همین جستوجوست که از غم رهایی یافتی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بار خدا به حق هستی
شش چیز مرا مدد فرستی
ایمان و امان و تن درستی
فتح و فرج و فراخ دستی
همچون سر زلف خود شکستی
آن عهد که با رهی ببستی
بد عهد نخوانمت نگارا
هرچند که عهد من شکستی
کس سیرت و خوی تو نداند
[...]
بر دیده ره خیال بستی
در سینه به جای جان نشستی
وز غیرت آنکه دم برآرم
در کام دلم نفس شکستی
مرهم به قیامت است آن را
[...]
ای هست کن اساس هستی
کوته ز درت درازدستی
ای آنک تو خواب ما ببستی
رفتی و به گوشهای نشستی
ای زنده کننده هر دلی را
آخر به جفا دلم شکستی
ای دل چو به دام او فتادی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.