سپیدهدم چو صبا بوی گلستان آورد
مرا ز خاک درش کیمیای جان آورد
ز چین زلف سیاهت شمال مشکفشان
حیات جان مرا خط جاودان آورد
زهی صنایع بیچون قادری مطلق
که جوهری چو تو از کان فن فکان آورد
فروغ طلعت میمون عالمآرایت
شکست در مه و خورشید آسمان آورد
جمال روی تو چون یوسف ای جهان جمال
کمان حسن دگر باره در جهان آورد
میان مجمع خوبان به جز تو کس را نیست
شمایلی که بر آن عشق میتوان آورد
نه دیده دید به صد قرن چون تو خورشیدی
نه چرخ مثل تو ماهی به صد قران آورد
حدیث مشکل عشق تو در جهان افتاد
غلام خط توام کاو بیان آن آورد
خرد ز معنی باریک نکتهای میراند
کمر حدیث میان تو در میان آورد
کسی نشان ز میانت نداد جز که کمر
زهی کمر که نشانی ز بینشان آورد
چو غمزه تو ز عنبر خدنگها برساخت
هلال ابرویت از غالیه کمان آورد
پر از زلال خضر گشت ساغر دهنش
کسی که نام عقیق تو بر زبان آورد
لبت بهای خود از جان من طلب میکرد
ز لعل دیده من وجه ان روان آورد
به سوی عشق تو جانا کشش نه خود کردم
مرا سلاسل زلف تو موکشان آورد
ز نرگسم گل روی تو ارغوان بنمود
زلالهام خط سبز تو زعفران آورد
چو دید حسن تو ناصر دلی که جان ارزید
ز بهر خدمت عشق تو رایگان آورد
مجو مجوی جدایی که بیتو صبرم نیست
بیا بیا که فراقت مرا به جان آورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در ستایش زیبایی یار است. شاعر با آمدن باد صبا از کوی معشوق آغاز میکند و چهره، زلف، کمر، ابرو، غمزه و لب او را با تصویرها و بازیهای لفظی برتر از ماه و خورشید و یوسف میشمارد. سپس از اسیری خود در زنجیر زلف یار و اشک خونین و رنگ زرد خود میگوید. در پایان، ناصر دلش را رایگان به یار میسپارد و از او میخواهد که از جدایی دست بکشد و بازگردد.
هوش مصنوعی: سحرگاه که باد صبا بوی گلستان را آورد، از خاک درگاه یار برای من کیمیایی آورد که به جان زندگی میبخشد.
هوش مصنوعی: باد شمال که از پیچ و تاب زلف سیاه تو مشک میپراکند، برای زندگی جان من فرمان و سند جاودانگی آورد.
هوش مصنوعی: آفرین بر آفرینش بیمانند خداوند توانای مطلق که گوهری چون تو را از معدن «کن فیکون» یعنی از فرمان آفرینش پدید آورد.
هوش مصنوعی: درخشش چهرهٔ فرخنده و جهانآرای تو ماه و خورشید آسمان را شکست داد و از رونق انداخت.
هوش مصنوعی: ای که سراسر زیبایی هستی، زیبایی روی تو مانند یوسف بار دیگر کمان حسن را در جهان برافراشت و زیبایی را دوباره به جهان آورد.
هوش مصنوعی: در میان همهٔ زیبارویان، جز تو کسی چنان چهره و اندامی ندارد که بتوان بر آن دل باخت و عاشق شد.
هوش مصنوعی: در صد قرن هیچ چشمی خورشیدی مانند تو ندیده و آسمان در صد گردش و قران ستارگان ماهی همچون تو پدید نیاورده است.
هوش مصنوعی: داستان دشوار عشق تو در جهان پراکنده شد. بندهٔ خط تو هستم که شرح آن را آورد؛ «خط» هم به معنای نوشته است و هم موی تازهرسته بر چهرهٔ یار.
هوش مصنوعی: خرد دربارهٔ معنایی باریک سخن میگفت که کمربند، سخن کمر باریک تو را به میان کشید؛ میان هم به معنای کمر است و هم به معنای وسط گفتگو.
هوش مصنوعی: جز کمربند کسی از کمر تو نشانی نداد. آفرین بر آن کمربند که از کمری چنان باریک که گویی وجود ندارد نشانی آورد.
هوش مصنوعی: چون غمزهٔ تو از مژگان سیاه و خوشبو تیرهایی ساخت، ابروی هلالیات از عطر سیاه غالیه کمانی برای آن تیرها فراهم کرد.
هوش مصنوعی: هر کس نام لب عقیقگون تو را بر زبان بیاورد، کام و دهانش مانند جامی از آب حیات خضر پر میشود.
هوش مصنوعی: لب تو بهای خود را جان من قرار داده بود و از من میخواست، و من آن بها را نقد با اشک خونین و لعلگون چشمم پرداختم.
هوش مصنوعی: ای جان، من خودم به سوی عشق تو نرفتم، بلکه زنجیرهای زلف تو مرا کشانکشان و به زور به سوی آن آورد.
هوش مصنوعی: گل روی تو چشم نرگسمانند مرا از اشک خونین به رنگ ارغوان درآورد، و خط سبز تو چهرهٔ لالهگون مرا از غم، زرد چون زعفران کرد.
هوش مصنوعی: ناصر چون زیبایی تو را دید، دلی را که به اندازهٔ جان ارزش داشت، رایگان به خدمت عشق تو پیشکش کرد.
هوش مصنوعی: جدایی مخواه که بی تو صبر ندارم. بیا، بیا که دوری از تو جانم را به لب رسانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زهی بزرگ عطائی که در مضیق نیاز
امل پناه بدان دست درفشان آورد
ز بیم جود تو کان خاک در دهان افکند
ز یاد دست تو بحر آب در دهان آورد
فراق روی تو ما را بروی آن آورد
که در چمن بسر لاله مهرگان آورد
بچین زلف تو چشمم زطراه دریابار
ببوی سود سفر کرد و بس زیان آورد
غم تو کرد جهان را چو چشمۀ سوزن
[...]
صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد
نسیم آن به تن رفته باز جان آورد
هزار جان سزد از مژده، گربه باد دهند
که نزد دلشدگان بوی دلستان آورد
خبر ز چین سر زلف مشکبوی تو داد
[...]
خدای عز و جل در بدن چو جان آورد
ز بهر معرفت ذات و کشف آن آورد
مگو که هستی هر یک مناط اصل دویی است
که حق ز هستی مطلق هم این هم آن آورد
یکی به حکمت ابداع بیمیانجی ساخت
[...]
دمید باد دلاویز و بوی جان آورد
نوید کوکبهٔ گل به گلستان آورد
رسید موسم نوروز و یمن مقدم او
به سوی هر دلی از خرمی نشان آورد
شکوفه باز بخندید و لطف خندهٔ او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.