خدای عز و جل در بدن چو جان آورد
ز بهر معرفت ذات و کشف آن آورد
مگو که هستی هر یک مناط اصل دویی است
که حق ز هستی مطلق هم این هم آن آورد
یکی به حکمت ابداع بیمیانجی ساخت
یکی به رابطه محکم فکان آورد
طلسم صورت انسان چو آشکارا شد
نقود گنج معانی در آن نهان آورد
ولیک بر سر این گنج آن کسی را برد
که او براق تجرد به زیر ران آورد
چو نوح ساخت سفینه ز شرع و رویش را
ز موج لجه تخییل بر کران آورد
به بوته سهر و جوع و صمت و عزلت و ذکر
عیار نقد خرد را در امتحان آورد
به چشم عقل چو در حال این جهان نگرید
از این جهان رخ همت به آن جهان آورد
کسی که سود خود از نقد این جهان طلبید
دریغ مایه عمری که بر زیان آورد
به صدر مجلس پاکان کجا رسد چو مسیح
خسی که در نظر تیره خاکدان آورد
نشد کشاکش آفات طبع مانع او
کسی که جذبه حقش به خود کشان آورد
اگر نه حضرت حق بخشدی توانایی
به سوی حضرت حق روی کی توان آورد
از این میان دُر معنی کسی برد به کنار
که او به جان کمر عشق در میان آورد
که تا به دست در آید مراد ناصر را
براق عشق دلش دوش زیر ران آورد
براق عشق دلم دوش زیر ران آورد
به سوی عالم معنی عنان روان آورد
ز هر نشان دل از آن بینشان نشان میجست
چو بینشان شد از آن بینشان نشان آورد
چو از زمان و مکان نسبتش مجرد شد
مطار فکرت بر اوج لامکان آورد
که تا گمان نکند سایه را نقوش صور
ز آفتاب یقین دافع گمان آورد
چو در سرادق وحدت مجال قربت یافت
مرا ز ورطه کثرث خط امان آورد
چو بر کران شدم از بود خود قضا با من
رموز سر قدر جمله در میان آورد
چو سیم سر ازل سه (؟) بدند چون سیمرغ
ز قاب قلب منش عشق آشیان آورد
چو عشق عین مرا غرقه عیانش کرد
عیوب عین مرا عین او بیان آورد
هر آن چه بود ز چشم خرد نهان عینش
به پیش عین دلم جملگی عیان آورد
ورای علم لدنی و فوق علم عیان
حیات عین مرا علم کان و سان(؟) آورد
چه درهای حقایق که عقل خاصیتم
ز قعر بحر دلم بر سر زبان آورد
چو دل به عیش فدی کرد ناصر از معنی
ز بهر اهل خرد کیمیای جان آورد
گشاده گشت به معنی حق زبان و دلش
ز اسم اعظم حق بس که بر زبان آورد
صد آفتاب ز هر ذرهای جمال نمود
چو آفتاب رخش عکس در میان آورد
چو آفتاب رخت عکس در میان آورد
صد آفتاب ز هر ذرهای عیان آورد
ز آفتاب فلک دان که شکرها دارم
کز آفتاب رخت او مرا نشان آورد
خدا چو کرد پدید از لب تو صورت جان
حیات جمله جهان در لبت نهان آورد
جهان جان به حقیقت تویی و جان جهان
که کردگار جهانت به این جهان آورد
خجسته صورت روی تو را مصور حسن
چنان که خواست دل و دیده آن چنان آورد
تویی بتا که تو را بر بتان دهر خدای
به حسن و لطف و ملاحت خدایگان آورد
چه قرنها که فلک گشت تا قران نجوم
سلالهای چو تو از صلب کن فکان آورد
تو ماه معنی حسنی که ایزد از قدرت
به صورت بشرت در بلی مکان آورد
ز ملک هر دو جهان از دو زلف تو چینی
اگر کسی به کف آورد رایگان آورد
نثار موکب حسن تو راست هر دری
که دهر بر طبق سبز آسمان آورد
چو آسمان در توست آسمان امید
دلم چو تخت تو را سر بر آستان آورد
هر آن نسیم که در کوی تو گذاری کرد
ز خاک کوی تو در شخص مرد جان آورد
همی چکد ز سخنهای ناصر آب حیات
سخن به یاد لبت تا که بر زبان آورد
سخن به یاد لبت هر که بر زبان آورد
ز آب خضر دلش را حیات جان آورد
خدای عزوجل تا که آفرید جهان
گمان مبر که تو را مثل در جهان آورد
کسی که دید کمر بر میان چون مویت
به جان تورا کمر عشق در میان آورد
ز آفتاب رخ خوب توست یک پرتو
هر آن فروغ که خورشید آسمان آورد
ببرد گوی سعادت ز هر که در عالم
کسی که حسن وصالت به زیر ران آورد
برای حقه یاقوت تو که درج در است
ز جزع بر دو زرم لعل تر روان آورد
فروغ آتش لعلت که هست آب حیات
مرا ز عشق صد آتش در استخوان آورد
خیال طره تو در دماغ من بگذشت
مرا ز عشق تو صد سوز در روان آورد
هر آن که مایه عمرش نه صرف در غم توست
نکرد سودی و مایه همه زیان آورد
ز بس که هستی من در خیال تو غرق است
مرا به هستی من عقل در گمان آورد
فروغ روی تو صبح سعادت است علم
به وصف صبح تو چون مهر صد زبان آورد
شده است کعبه کوی تو قبله ناصر
ز مشک روی تو طاق ابروان آورد
ز مشک روی تو تا طاق ابروان آورد
چو کعبه کوی تو را قبله جهان آورد
به دور طاق دو ابروی تو مهندس عقل
چه نقصها که در این طاق آسمان آورد
ز مشک ناب سر زلف عنبر افشانت
کمند گردن شاهان کامران آورد
فروغ روی تو در سنگ خاره عشق انگیخت
نسیم زلف تو در خاک تیره جان آورد
مرا فروغ جمال تو داد نور بصر
مرا خیال لبت در بدن روان آورد
چو آفتاب توان دید در رخت رازی
که آن ز چشم خرد آسمان جان آورد
هر آن لطافت و خوبی که در گمان آید
یکان یکان رخ خوب تو در عیان آورد
به نزد اهل خرد دان که بینظر باشد
کسی که جسن تو را مثل در گمان آورد
دلم چو در سر زلف تو دید مجمع دل
ز من جدا شد و خود را در آن میان آورد
مرا به وصل همایون تو مبشر بخت
نوید دولت و اقبال جاودان آورد
چو دید مر لب جانبخش نوخطت ناصر
به تحفه پیش تو این گفته روان آورد
نهاد بر خط و اقبال من سعادت سر
مرا چو بخت به وصل تو مژدگان آورد
مرا چو بخت به وصل تو مژدگان آورد
تن امید مرا از نشاط جان آورد
نسیم آن سر زلفت که پایبند دل است
ز بند هجر دلم را خط امان آورد
بَرید بخت بلندم ز آستان درت
مرا عیال(؟) زمین بوس آستان آورد
ز آرزوی رخت بود در دلم دردی
مرا مبشر وصلت دوای آن آورد
شب فراق تو ای جان دلم به روز وصال
خدای داند و من تا که بر چه سان آورد
نهاد غاشیه بر دوش آفتاب دلم
سمند وصل تو تا در کفم عنان آورد
ز بخت کام دل من لب تو بود وصال
مرا ز وصل تو بر کام کامران آورد
چنان که از دم عیسی رسد به مرده روان
لب تو در من جان رفته باز جان آورد
تویی بتا که به اقبال وصل تو بختم
ز فر حسن توام دولتی جوان آورد
ز بس که نور جمالت همیزند پرتو
نظر بر آخ رخ خوبت نمیتوان آورد
فروغ روی تو چون دید آفتاب از عشق
چو سایه پیش رخت سجده در زمان آورد
چو چشم مست تو ناصر چه ماجراها کرد
قلم به وصف تو دستش چو در بنان آورد
جهان به دولت حسن رخت مزین شد
تویی که حسن رخت زینت جهان آورد
تویی که حسن رخت زینت جهان آورد
غم تو در دل آن تاب عشق جان آورد
لب تو از بر مویی نمود شکل و دهن
ولی ز نیمه مویی قدت میان آورد
مرا خیال دهانت ز غایت خردی
کمال عقل به عین یقین گمان آورد
خطت به گرد مه از مشک تر نمود هلال
هلال بین تو که با ماه در قران آورد
خدنگ چشم تو کرد از دل یلان اماج
کمند زلف تو در حلقه حلق جان آورد
کمان تیر ز رشک تو بشکند مریخ
چو ترک غمزه تو تیر در کمان آورد
هلال نعل سمندت به هر زمین که رسید
شرف ز روی تفاخر بر آسمان آورد
حکایتی که ز اعجاز عیسوی میرفت
به بوسه معجز لعل تو آن عیان آورد
چو داد ساقی عشقت صلای میخواران
ز باده بر لب من ساغر گران آورد
تو صد جهان ز جمالی که کردگار جهان
ز بهر زیب جمالت بدین جهان آورد
ز بهر خنجر تقدیر و زهر جام قضا
رخ تو خلق جهان را از آن غمان آورد
عنان بخت درآرد به دست چون ناصر
کسی که در کف او وصل تو عنان آورد
ز نعل ابرش تو ساخت چرخ افسر و فر
چو بخت مرکب حسنت به زیر ران آورد
چو بخت مرکب حسنت به زیر ران اورد
ز نعل ابرش تو افسر کیان آورد
چو شد رکاب جمالت روان به سوی جهان
وفای عهد عنان با تو در عنان آورد
قضا چو کرد ز روی زمین رخ خورشید
ز حسن طلعت آرایش زمان آورد
میان اهل ملاحت به حسن شاهی کن
که بخت روی تو را حسن جاودان آورد
چو افتاب جمالت ز جیب طالع شد
جهان حسن و صفا عقل را عیان آورد
به حسن خسرو خوبانی و زمانه تو را
ز بخت حاجب ز اقبال پاسبان آورد
چو دید روی تو را آفتاب از جوزا
کمر به بندگیت چست در میان آورد
به بوی جرعه تو خاک گشت آب حیات
چو تنگ شکرت از لعل جرعهدان آورد
هر آن چه خواست ز طالع رخ تو از خوبی
ز فر بخت جوان تو آنچنان آورد
نهاد حسن تو بر فرق آفتاب قدم
به دست مثل تویی کی کجا توان آورد
تناسخی چو تو را دید گفت یوسف را
خدای عزوجل باز در جهان آورد
چو سایه بر سر ناصر فکند سایه تو
ورا سرداق اقبال سایهبان آورد
کشید داغ بر دل ملوک جهان
خدا چو عشق تو را شاه ملک جان آورد
خدا چو عشق تو را شاه ملک جان آورد
کمین غلام تو را پادشه نشان آورد
به حسن تا که جهاندار آفرید جهان
گمان مبر که نظیر تو در جهان آورد
چو بر سمند ملاحت سوار نتوان کرد
تو را سعادت و اقبال همعنان آورد
به هر زمین که رسد از سم سمند تو نعل
شرف ز نعل سمندت بر آسمان آورد
به فال نیک جهان را نشانه گشت هلال
ز شکل نعل سمندت تو را نشان آورد
ز گرد کوی تو ایام ساخت افسر مهر
ز خاک پای تو مه تاج فرقدان آورد
ز بهر کسب شرف آفتاب هر رورزی
چو سایه سجده آن خاک آستان آورد
کسی که دید میان تو را کمر بسته
به جان تو را کمر عشق در میان آورد
به عشق آن که تو را در کنار گیرد دل
جواز عشق تو را در میان جان آورد
به آستان غمت تا که التجا کردم
مرا فراغتی از گنبد کیان آورد
به دولت لب شیرین تو محقق شد
ز عیش آن چه مرا عقل در گمان آورد
دهان او به یقین خاک را روان بخشد
حدیثی از لب تو هر که در زبان آورد
اگر چه در غمت آمد به جان دل ناصر
غم تو جان مرا عیش جاودان آورد
غم تو جان مرا عیش جاودان آورد
هوای روی تو در دل بقای جان آورد
فکند در دل پیر و جوان ز عشق آتش
جهان پیر که او چون تو نوجوان آورد
همه مراد جهان در کنار خود بیند
کسی که با قد تو دست در میان آورد
کسی که مرده صد ساله بود چون عیسی
فروغ لعل تواش در بدن روان آورد
ز حسن عارض رنگین تو سخن میرفت
به من ز زینت آن زیب گلستان آورد
چو دید دیده من از کمان ابرویت
ز بار عشق قدم صورت کمان آورد
هوای قد بلندت که سرو سیمین است
قد مرا به ضعیغی چو خیزران آورد
در اختراع سخن بر مبارزان بیان
مرا زمانه به فر تو پهلوان آورد
نهاد فایده فضل طبع فیاضم
ممیزان سخن را به میهمان آورد
ز گل چنان که رخت آفتاب حسن نمود
لبت ز تنگ شکر کیمیای جان آورد
لبت ز تنگ شکر کیمیای جان آورد
به بوسه جان مرا عمر جاودان آورد
چو چشم مست تو سرمست ماند تا به ابد
کسی که لعل تو را نام بر زبان آورد
چه ساغر از می گلگون نید وصف لبت
ز ذوق وصف لبت آب در دهان آورد
شکر چو لاف زد از قند تو به شیرینی
چه خندهها که ز پسته لبت بر آن آورد
مرا مپرس که لعلت چه خواست در دل کان
عقیق نوش تو عکسی به سوی کان آورد
فسون غمزه تو جاودان بابلها
به پیش نرگس جادوت درس جان آورد
رخت ز بس که لطیف است در نظر ناید
نمیتوان ز رخت در نظر نشان آورد
ز حسن روی تو در گلستان سخن میرفت
چه شرمها که ز روی تو گلستان آورد
چو دور گشت سر زلف عنبرین ز رخت
مرا ز روضه فردوس در گمان آورد
اگر ز عشق تو بیدل شدم نیارم عذر
کمال حسن تو خود عذر عاشقان آورد
دل از جهان سرکویت گزید و پندارد
که در جریده اقطاع صد جهان آورد
سپیدهدم چو نفس زد نسیم ناصر را
مرا ز خاک درت صد هزار جان آورد
خطت که روی تو را حسن جاودان آورد
ز چشم بد رخ خوبت تو را امان آورد
ز خط مشو به ختا در خط ای صنم که خطت
بقای حسن تو را خط جاودان آورد
رسید خط و جمال تو را مثال بقا
به کام دولت و اقبال دوستان آورد
مثال حسن تو تا یافت از خطت توقیع
چو عقل حکم تو بر جانها روان آورد
که تا ز معنی حسنت بیان کند حرفی
غبار خط تو از مشک ترجمان آورد
خط تو مرغ دل خلق را بداند و خاک
ز دام زلف سیاه تو آشیان آورد
رخ تو گفت که بر چین و بر ختات منم
خطت ز مشک سیه محضری بر آن آورد
هزار عقل کند ممتحن محل رموز
خطی که معنی حسنت به امتحان آورد
به هر یکی نقط از حرف خط تو عقلم
ز نقد معنی صد گنج شایگان آورد
لب تو بود مرا جان وز نشان گم بود
زهی خط تو که از جان من نشان آورد
دلم ز عق خط سبز تو چو دعوی کرد
ز اشک سرخ و رخ زرد من بیان آورد
چو دید حسن خطت ناصر از سر معنی
قلم به خدمت وصفت به سر دوان آورد
اگر ز یاد کسی دل حیات جان طلبد
تویی که یاد دلم را حیات جان آورد
تویی که یاد تو دل را حیات جان آورد
خیال روی تو آسایش روان آورد
به حسن و لطف و ملاحت میان اهل گمان
تویی که بخت تو را صاحب قران آورد
نمود معنی آب حیات لعل لبت
رخ تو صورت فردوس را عیان آورد
سواد آن سر زلفت سران سرکش را
چو زلف بر در سودات سرفشان آورد
ز قاب قلب من انگیخت عین عشقت حق
چو نام لعل تو از کاف کن فکان آورد
ز خوب نرگس سرمست تو ز بس دستان
مرا به عشق تو در دهر دلستان آورد
ز بس که هستی من در جمال تو غرق است
مرا به هستی من عقل در گمان آورد
ز حادثات جهان دان که بر کنار افتد
کسی که با تو دمی دست در میان آورد
چو چشم مست تو سرمست .. شد ناصر
ز وصف لعل تو رمزی چو بر زبان (؟) آورد
مسیح اگر به نفس خاک را روان بخشد
به یاد لعل تو در خاک جان توان آورد
به یاد لعل تو در خاک جان توان آورد
توان ز بوی تو در خاک تیره جان آورد
ز وصف لعل تو میگفت عقل کل رمزی
بخورد باده مرا مست جاودان آورد
از آن اثر ز ... کوثر همی دهند خبر
یکی هزار عقیق تو در عیان آورد
کند چو چشمه کوثر دهان پر آب حیات
کسی که وصف لبان تو بر زبان آورد
به بوسه عاشق خود را حیات بخشیدن
لطیفهای است که آن لعل درفشان آورد
ز عکس لعل برآورد آفتاب فلک
هر آن عقیق که اندر صمیم جان آورد
ز بس که خرد فتاده است نقطه دهنت
نمیتوان ز لبت وصف در بیان آورد
غلام آن خط خوبم که از زبان و لبت
مرا به یافتن کام مژدگان آورد
دلم به عشق لبت کز یقین دو صد عین است
به سر غایت اعجاز در بیان آورد
مرا ز نوک قلم شد روان زلال حیات
دلم همه چو به وصف لبت روان آورد
به مصر اگر چه که شکر نبرد کس ناصر
به تحفه پی لبت جان مهربان آورد
کسی که نام لبان تو بر زبانش رفت
هزار چشمه حیوان سوی دهان آورد
هزار چشمه حیوان سوی دهان آورد
حکایتی ز لبت هر که بر زبان آورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در ستایش زیبایی و جلال خداوند و همچنین مقام و جمال معشوق است. شاعر، به توصیف ویژگیهای مختلف زیبایی و صفات جاودانی معشوق میپردازد و این امر یعنی عشق و محبت به او را محور اصلی زندگی خود قرار میدهد. او با استفاده از تصاویری همچون آفتاب، نور و زندگی به تشریح روابط عمیق و معنوی خود با حق و معشوق میپردازد. شعر شامل بازتاب احساسات عمیق و جاذبههای بینظیر عشق است که موجب حیات و وجود انسان میشوند. در نهایت، شاعر بیان میکند که عشق و محبت به معشوق، روح و جان او را زنده میکند و او را به کمال میرساند.
هوش مصنوعی: خداوند بزرگ و ارجمند هنگامی که جان را در تن قرار داد، آن را برای شناختن ذات خود و آشکار شدن آن آورد.
هوش مصنوعی: نگو که هستی تن و جان مایهٔ دوگانگی در اصل است؛ زیرا خداوند هر دو را از یک هستی مطلق پدید آورد.
هوش مصنوعی: یکی (جان) را با حکمت آفرینش بیواسطه ساخت و دیگری (تن) را با پیوندی استوار و فرمان «کن فیکون» پدید آورد.
هوش مصنوعی: وقتی طلسم صورت انسان آشکار شد، خداوند گنجینهٔ معناها را در آن پنهان کرد.
هوش مصنوعی: اما تنها کسی را به این گنج رساند که مرکب تجرد و رهایی از تعلقات را زیر ران آورد و بر آن سوار شد.
هوش مصنوعی: چنین کسی مانند نوح از شریعت کشتی ساخت و روی خود را از موج دریای خیال و پندار به ساحل رساند.
هوش مصنوعی: در بوتهٔ شبزندهداری، گرسنگی، خاموشی، گوشهگیری و ذکر، عیار سکهٔ خرد خود را آزمود.
هوش مصنوعی: چون با چشم عقل به حال این جهان نگریست، روی همت خود را از این جهان به سوی جهان دیگر گرداند.
هوش مصنوعی: کسی که سود خود را از دارایی این جهان خواست، افسوس بر سرمایهٔ عمرش که آن را به زیان کشاند.
هوش مصنوعی: فرومایهای که این خاکدان تیره را در چشم خود بزرگ میبیند، کی مانند مسیح به بالای مجلس پاکان میرسد؟
هوش مصنوعی: کسی که کشش الهی او را به سوی خود کشید، کشمکش آفتهای طبع و نفس مانع راهش نشد.
هوش مصنوعی: اگر خود خداوند توانایی نبخشد، چگونه میتوان روی به درگاه او آورد؟
هوش مصنوعی: در این میان کسی مروارید معنا را به دست میآورد که با جان کمر عشق را بر میان بسته باشد.
هوش مصنوعی: برای آنکه مراد ناصر (شاعر) به دست آید، دیشب دلش مرکب عشق را زیر ران آورد و بر آن سوار شد.
هوش مصنوعی: دیشب دلم بر مرکب عشق سوار شد و عنان آن را روان به سوی عالم معنا گرداند.
هوش مصنوعی: دل از هر نشانی نشانِ آن بینشان (خدا) را میجست؛ وقتی خود بینشان شد، از آن بینشان نشان آورد.
هوش مصنوعی: وقتی از نسبت با زمان و مکان رها شد، پروازگاه اندیشه را به اوج لامکان رساند.
هوش مصنوعی: برای آنکه سایه را نقش و صورتِ حقیقی نپندارد، از خورشید یقین چیزی آورد که گمان را دور کند.
هوش مصنوعی: چون در سراپردهٔ وحدت امکان نزدیکی یافت، برایم از گرداب کثرت اماننامه آورد.
هوش مصنوعی: وقتی از هستی خود کناره گرفتم، قضا همهٔ رمزهای راز تقدیر را با من در میان گذاشت.
هوش مصنوعی: چون رازهای ازلی مانند سیمرغ بودند، عشق برای آنها در کالبد دل من آشیانه ساخت.
هوش مصنوعی: چون عشق ذات مرا در مشاهدهٔ خود غرق کرد، ذات او عیبهای وجود مرا آشکار ساخت.
هوش مصنوعی: هرچه از دیدهٔ خرد پنهان بود، ذات او همه را پیش چشم دلم آشکار کرد.
هوش مصنوعی: فراتر از علم لدنی و برتر از دانش شهودی، زندگی حقیقی ذات من دانشی ویژه پدید آورد.
هوش مصنوعی: چه مرواریدهای حقیقت که عقلِ ویژهٔ من از ژرفای دریای دلم بر زبانم آورد.
هوش مصنوعی: چون ناصر دلش را فدای عیش معنوی کرد، از معنا برای خردمندان کیمیای جان آورد.
هوش مصنوعی: زبان و دل او به معنای حق گشوده شد، از بس که اسم اعظم خدا را بر زبان آورد.
هوش مصنوعی: وقتی خورشید رخسار او پرتو خود را در میان افکند، از هر ذره صد خورشید جلوه کرد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، چون خورشید رخ تو پرتو افکند، از هر ذره صد خورشید آشکار ساخت.
هوش مصنوعی: بدان که از خورشید آسمان سپاسگزارم، زیرا او نشانی از خورشید چهرهٔ تو برایم آورد.
هوش مصنوعی: خداوند چون از لب تو صورت جان را پدید آورد، زندگی همهٔ جهان را در لب تو پنهان کرد.
هوش مصنوعی: در حقیقت تو هم جهانِ جانی و هم جانِ جهان؛ زیرا آفریدگار جهان تو را به این جهان فرستاد.
هوش مصنوعی: نگارگرِ زیبایی، صورت مبارک چهرهٔ تو را همانگونه که دل و چشم آرزو میکرد نقش کرد.
هوش مصنوعی: ای زیبارو، تو آنی که خداوند در زیبایی و لطف و ملاحت تو را فرمانروای همهٔ زیبارویان روزگار قرار داد.
هوش مصنوعی: چه روزگاران درازی آسمان گردید و ستارگان به هم رسیدند تا فرزندی چون تو از صلب آفرینش پدید آمد.
هوش مصنوعی: تو ماهِ حقیقتِ زیبایی هستی که خداوند به قدرت خود به صورت انسان در این جهان آورد.
هوش مصنوعی: اگر کسی به بهای ملک هر دو جهان یک خم از دو زلف تو را به دست آورد، آن را رایگان به دست آورده است.
هوش مصنوعی: هر مرواریدی که روزگار در طبق سبز آسمان (ستارگان) عرضه میکند، سزاوار نثار کردن در راه موکب زیبایی توست.
هوش مصنوعی: چون درگاه تو آسمانِ امید من است، دلم همچون تخت تو سر بر آستان تو نهاده است.
هوش مصنوعی: هر نسیمی که از کوی تو گذشت، از خاک کوی تو در تن مرده جان دمید.
هوش مصنوعی: از سخنان ناصر آب حیات میچکد، از آن رو که به یاد لب تو سخن میگوید.
هوش مصنوعی: هر کس به یاد لب تو سخن بگوید، دلش گویی از آب خضر زندگی جاودان مییابد.
هوش مصنوعی: گمان مبر که خداوند بزرگ از آغاز آفرینش جهان تا کنون همانندی برای تو آفریده باشد.
هوش مصنوعی: هر کس کمر تو را که چون مو باریک است دید، از جان کمر عشق تو را بر میان بست.
هوش مصنوعی: هر روشنی که خورشید آسمان دارد، تنها پرتوی از خورشید چهرهٔ زیبای توست.
هوش مصنوعی: هر کس به وصال زیبای تو دست یابد، گوی خوشبختی را از همهٔ مردم جهان ربوده است.
هوش مصنوعی: به خاطر دهان یاقوتین تو که صندوقچهٔ مروارید دندانهاست، از چشمانم اشک خونین چون لعل بر دو رخسار زردم روان شد.
هوش مصنوعی: درخشش آتشین لب لعل تو که خود آب حیات است، از عشق صد آتش در استخوانم افکند.
هوش مصنوعی: تا خیال زلف تو به ذهنم گذشت، از عشق تو صد سوز در جانم پدید آمد.
هوش مصنوعی: هر کس سرمایهٔ عمرش را در غم تو صرف نکند، سودی نبرده و همهٔ سرمایهاش به زیان رفته است.
هوش مصنوعی: چنان وجودم در خیال تو غرق است که عقل در هستی خودم مرا به تردید انداخته است.
هوش مصنوعی: فروغ چهرهٔ تو صبح خوشبختی است، و خورشید برای ستایش این صبح صد زبانِ پرتو برافراشته است.
هوش مصنوعی: کوی تو کعبه و قبلهٔ ناصر شده است، چون از چهرهٔ مشکین تو محراب ابروان پدید آمد.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که بر چهرهٔ تو طاق ابروان نقش بست، کوی تو همچون کعبه قبلهٔ جهانیان شد.
هوش مصنوعی: عقلِ مهندس در برابر طاق دو ابروی تو، چه عیبها که بر طاق آسمان گرفت.
هوش مصنوعی: سر زلف عنبرافشان و مشکین تو کمندی شد که گردن شاهان کامروا را به بند کشید.
هوش مصنوعی: فروغ چهرهٔ تو در سنگ سخت عشق برانگیخت و نسیم زلف تو در خاک تیره جان دمید.
هوش مصنوعی: روشنی جمال تو به چشمم نور بخشید و خیال لب تو در تنم جان روان کرد.
هوش مصنوعی: در چهرهٔ تو رازی را میتوان مانند آفتاب آشکارا دید که آسمانِ جان آن را از چشم خرد پنهان کرده بود.
هوش مصنوعی: هر زیبایی و لطافتی که به خیال برسد، چهرهٔ زیبای تو یکییکی آنها را آشکارا نشان داده است.
هوش مصنوعی: بدان که در نظر خردمندان، کسی که برای زیبایی تو همتایی گمان کند، بیبصیرت است.
هوش مصنوعی: دلم وقتی دید دلهای بسیاری در زلف تو گرد آمدهاند، از من جدا شد و خود را میان آنها انداخت.
هوش مصنوعی: بخت، که مژدهرسانِ وصال فرخندهٔ توست، خبر سعادت و نیکبختی همیشگی را برایم آورد.
هوش مصنوعی: ناصر چون لب جانبخش تو را که تازه خط سبز بر آن روییده دید، این شعر روان را به رسم هدیه نزد تو آورد.
هوش مصنوعی: وقتی بخت مژدهٔ وصال تو را برایم آورد، سعادت سر بر فرمان و اقبال من نهاد.
هوش مصنوعی: وقتی بخت مژدهٔ وصال تو را آورد، از شادی به پیکر امید من جان بخشید.
هوش مصنوعی: نسیم زلف تو که دلها را در بند میکند، برای دل من از زندان جدایی اماننامه آورد.
هوش مصنوعی: پیک بخت بلندم از آستان درگاه تو برایم فرصت بوسیدن خاک آن آستان را آورد.
هوش مصنوعی: از آرزوی دیدن چهرهات دردی در دل داشتم و مژدهرسانِ وصال تو داروی آن را برایم آورد.
هوش مصنوعی: ای جان، تنها خدا و من میدانیم که دلم شب جدایی تو را چگونه تا روز وصال به سر برد.
هوش مصنوعی: چون اسب وصال تو عنانش را به دست من داد، دلم چنان سربلند شد که آفتاب را غاشیهدار خود کرد.
هوش مصنوعی: آرزوی دلم از بخت، وصال لب تو بود و بخت با وصال تو مرا به کام دلم رساند.
هوش مصنوعی: همانگونه که از دم عیسی جان به مرده میرسد، لب تو جان از دسترفتهٔ مرا بازگرداند.
هوش مصنوعی: ای زیبارو، تویی که بختم به یمن وصال تو و از شکوه زیباییات برایم دولتی تازه آورد.
هوش مصنوعی: نور جمال تو چنان پرتو میافکند که نمیتوان به چهرهٔ زیبایت نگاه کرد.
هوش مصنوعی: آفتاب چون فروغ روی تو را دید، از عشق همان دم مانند سایه در برابر چهرهات به سجده افتاد.
هوش مصنوعی: وقتی ناصر قلم به دست گرفت تا تو را وصف کند، چشم مست تو چه ماجراها که برایش پدید نیاورد.
هوش مصنوعی: جهان از دولت زیبایی چهرهٔ تو آراسته شد؛ تویی که زیباییات زینت جهان شد.
هوش مصنوعی: تویی که زیباییات زینت جهان شد و غم عشق تو گرما و شور عشق را در دل و جان پدید آورد.
هوش مصنوعی: لب تو از باریکی چون مویی شکل دهان یافت و قامتت کمری به باریکی نیمِ مو پدید آورد.
هوش مصنوعی: دهان تو از شدت کوچکی چنان است که خیالش عقلِ کامل را از یقین به گمان انداخت و در وجودش شک کرد.
هوش مصنوعی: خط تو از مشک تازه گرد ماهِ رویت هلالی پدید آورد؛ این هلال را ببین که با ماه همنشین شده است.
هوش مصنوعی: تیر چشم تو دل دلاوران را نشانه گرفت و کمند زلف تو جانها را حلقه بر گلو انداخت.
هوش مصنوعی: وقتی ترکِ غمزهٔ تو تیر در کمان مینهد، مریخ از رشک کمان و تیر خود را میشکند.
هوش مصنوعی: نعل هلالمانند اسب تو به هر زمینی رسید، آن زمین از سر افتخار بر آسمان برتری یافت.
هوش مصنوعی: داستان معجزهٔ زندهکردن عیسی را لب لعل تو با بوسه آشکارا نشان داد.
هوش مصنوعی: چون ساقی عشق تو بادهنوشان را فراخواند، جامی سنگین از باده بر لب من نهاد.
هوش مصنوعی: تو به اندازهٔ صد جهان از آن زیباییای بهره داری که آفریدگار برای آراستن جمال تو به این جهان آورد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو، که همچون خنجر تقدیر و جام زهر قضا کارگر است، مردم جهان را به آن همه غم و رنج دچار کرد.
هوش مصنوعی: هر کس که وصال تو را در دست داشته باشد، مانند ناصر زمام بخت و اقبال را به دست میگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی بخت مرکب زیبایی تو را زیر ران آورد و بر آن سوار شد، آسمان از نعل اسب تو برای خود تاج و شکوه ساخت.
هوش مصنوعی: چون بخت بر مرکب زیبایی تو سوار شد، نعل اسب تو تاج پادشاهان بزرگ شد.
هوش مصنوعی: هنگامی که زیبایی تو سوار بر رکاب به سوی جهان روان شد، وفاداری به پیمان نیز همراه و همعنان تو آمد.
هوش مصنوعی: چون قضا چهرهٔ تو را مانند خورشید بر روی زمین پدید آورد، از زیبایی رخسارت زمانه را آراست.
هوش مصنوعی: در میان زیبارویان با زیباییات پادشاهی کن، زیرا بخت به چهرهٔ تو زیبایی همیشگی داده است.
هوش مصنوعی: چون خورشید زیباییات از گریبان طالع سر زد، جهانی از زیبایی و پاکی را پیش چشم عقل آشکار کرد.
هوش مصنوعی: تو در زیبایی پادشاه خوبرویانی و روزگار، بخت را دربان و اقبال را نگهبان تو قرار داده است.
هوش مصنوعی: خورشید چون از برج جوزا روی تو را دید، چابک کمر به بندگی تو بست.
هوش مصنوعی: وقتی لب شیرین تو جرعهای از لب لعلگونش فروریخت، خاک از بوی آن جرعه به آب حیات بدل شد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو هر زیباییای که از طالع خواست، به برکت بخت جوانت همان را به دست آورد.
هوش مصنوعی: زیبایی تو بر سر خورشید پا نهاده است؛ کی و کجا میتوان کسی همانند تو را به دست آورد؟
هوش مصنوعی: معتقد به تناسخ چون تو را دید گفت خدای بزرگ یوسف را دوباره به جهان آورده است.
هوش مصنوعی: چون سایهٔ عنایت تو بر سر ناصر افتاد، سراپردهٔ اقبال برای او سایهبان شد.
هوش مصنوعی: وقتی خدا عشق تو را پادشاه سرزمین جانها کرد، بر دل پادشاهان جهان داغ حسرت نهاد.
هوش مصنوعی: چون خدا عشق تو را پادشاه ملک جان کرد، کمترین غلام تو را نیز به مقام و نشان پادشاهی رساند.
هوش مصنوعی: از روزی که آفریدگار جهان را آفرید، گمان مبر که در زیبایی همانند تو را آفریده باشد.
هوش مصنوعی: چون کسی را نمیتوان بر اسب ملاحت و زیبایی نشاند، سعادت و اقبال را همراه و همرکاب تو کردهاند.
هوش مصنوعی: به هر زمینی که نعل اسب تو برسد، آن زمین از آن نعل چنان شرفی مییابد که به آسمان میرسد.
هوش مصنوعی: هلال ماه که نشانهٔ فال نیک برای جهانیان شد، شکل خود را از نعل اسب تو گرفته و نشانی از توست.
هوش مصنوعی: روزگار از گرد کوی تو تاج خورشید را ساخت و ماه از خاک پای تو تاجی برای ستارگان فرقدان آورد.
هوش مصنوعی: خورشید هر روز برای کسب شرف، همچون سایه بر خاک آستان تو سجده میکند.
هوش مصنوعی: هر کس کمر بستهٔ تو را دید، از جان کمر به عشق تو بست.
هوش مصنوعی: دل به آرزوی در آغوش کشیدن تو، اجازه و رخصت عشق تو را در میان جان جای داد.
هوش مصنوعی: از وقتی به آستانهٔ غم تو پناه بردم، این پناه مرا از گردش آسمان و رنجهای آن آسوده کرد.
هوش مصنوعی: به برکت لب شیرین تو، آن خوشی و کامی که عقل تنها گمانش را داشت، برایم تحقق یافت.
هوش مصنوعی: هر کس سخنی از لب تو بر زبان آورد، بیگمان دهانش به خاک جان میبخشد.
هوش مصنوعی: هرچند دل ناصر در غم تو به جان آمد، غم تو برای جان من شادی و خوشی جاودان آورد.
هوش مصنوعی: غم عشق تو برای جان من شادیِ همیشگی آورد و آرزوی دیدن رویت در دلم جان را ماندگار کرد.
هوش مصنوعی: این جهانِ کهنسال که جوانی زیبا چون تو را پدید آورد، آتش عشق را در دل پیر و جوان انداخت.
هوش مصنوعی: هر کس قامت تو را در آغوش بگیرد و دست در کمرت بیندازد، همهٔ آرزوهای جهان را در کنار خود مییابد.
هوش مصنوعی: درخشش لب سرخ تو، مانند دم عیسی، به کسی که صد سال مرده بود جان دوباره بخشید.
هوش مصنوعی: سخن از زیبایی چهرهٔ رنگینت در میان بود و آن سخن برایم زیبایی و آرایش گلستان را به یاد آورد.
هوش مصنوعی: چشمم که ابروی کمانی تو را دید، قامتم از بار عشق خمیده و کمانوار شد.
هوش مصنوعی: آرزوی قامت بلند تو که چون سرو سیمین است، قد مرا از ناتوانی مانند نی خیزران باریک و خمیده کرد.
هوش مصنوعی: روزگار به برکت تو مرا در نوآوری سخن، بر هماوردان سخنوری پهلوان و چیره ساخت.
هوش مصنوعی: طبع بخشندهٔ من بر پایهٔ فضل و بهرهرسانی، سخنشناسان را به مهمانیِ سخن خود فراخواند.
هوش مصنوعی: همانگونه که چهرهات از میان گل، آفتاب زیبایی را نشان داد، لبت از بار شکرِ خود کیمیای جان پدید آورد.
هوش مصنوعی: لب تو از شیرینی چون شکر، کیمیای جان آورد و با بوسه به جان من عمر جاودان بخشید.
هوش مصنوعی: هر کس نام لب سرخ تو را بر زبان بیاورد، مانند چشم مستت تا ابد سرمست میماند.
هوش مصنوعی: جام شراب گلگون نیز توان وصف لب تو را ندارد؛ از لذتِ وصف لبت، آب در دهانش جمع میشود.
هوش مصنوعی: وقتی شکر در شیرینی با قند لب تو لاف برابری زد، دهانِ پستهمانندت چه خندهها که بر او نکرد.
هوش مصنوعی: از من مپرس که لب لعلگونت با دل کان چه کرد؛ لب شیرینِ عقیقمانندت تنها پرتوی به سوی کان فرستاد و لعل و عقیق آنجا از آن پدید آمد.
هوش مصنوعی: جادوگران بابل در برابر چشم جادوگر تو، افسون غمزهات را چون درسی جانبخش آموختند.
هوش مصنوعی: چهرهات از بس لطیف است به چشم نمیآید و نمیتوان نشانی از آن در دیده آورد.
هوش مصنوعی: در گلستان از زیبایی روی تو سخن میرفت و گلستان از برابری با روی تو بسیار شرمنده شد.
هوش مصنوعی: وقتی گیسوی خوشبویت از چهرهات کنار رفت، گمان کردم باغ بهشت را میبینم.
هوش مصنوعی: اگر از عشق تو دل از دست دادم عذری نمیآورم، چون کمال زیبایی تو خود عذرِ عاشقان است.
هوش مصنوعی: دل از همهٔ جهان، کوی تو را برگزید و میپندارد که صد جهان را در دفتر تیول خود به دست آورده است.
هوش مصنوعی: سپیدهدم که نسیم بر ناصر وزید، از خاک درگاه تو صد هزار جان برایم آورد.
هوش مصنوعی: خط تازهرسته بر چهرهات زیبایی تو را جاودان کرد و رخسار زیبایت را از چشم بد در امان نگه داشت.
هوش مصنوعی: ای زیبارو، از رستن خط به اشتباه دلگیر مشو، زیرا خطت برای ماندگاری زیباییات سندی جاودان شد.
هوش مصنوعی: خط رسید و برای زیبایی تو فرمان ماندگاری آورد، به کام دولت و بخت دوستان.
هوش مصنوعی: چون فرمان زیباییات از خطت امضا و مُهر گرفت، حکم تو مانند حکم عقل بر جانها روان شد.
هوش مصنوعی: تا بتواند حرفی از معنای زیباییات بیان کند، غبار خط تو از مشک برای خود ترجمانی آورد.
هوش مصنوعی: خط تو مرغ دل مردم را میشناسد و از دام زلف سیاهت برایش آشیانهای ساخته است.
هوش مصنوعی: چهرهات ادعا کرد که فرمانروای چین و ختا است و خطت از مشک سیاه گواهینامهای بر این ادعا آورد.
هوش مصنوعی: خط تو که معنای زیباییات را به آزمون گذاشته، هزار عقل را در جایگاه فهم رمزهایش به آزمایش و سختی میاندازد.
هوش مصنوعی: عقل من از هر نقطهٔ حرفهای خط تو، از سرمایهٔ معنا صد گنج شاهانه بیرون آورد.
هوش مصنوعی: لب تو جان من بود ولی جانم بینشان و گم شده بود؛ آفرین بر خط تو که از جان گمشدهام نشانی آورد.
هوش مصنوعی: وقتی دلم به سبب خط سبز تو ادعای عشق کرد، اشک سرخ و چهرهٔ زردم را گواه و دلیل آورد.
هوش مصنوعی: چون ناصر از روی معنا زیبایی خط تو را دید، قلم را برای خدمت به وصف تو با شتاب و سر به زیر به راه انداخت.
هوش مصنوعی: اگر دل از یاد کسی زندگی جان بخواهد، تویی که یادت به دل من زندگی جان بخشید.
هوش مصنوعی: تویی که یادت به دل زندگی جان میدهد و خیال چهرهات آرامش روان میآورد.
هوش مصنوعی: در میان مردمان، در زیبایی و لطف و نمکینی، تویی که بخت تو را صاحبقران و فرمانروای زیبایان کرد.
هوش مصنوعی: لب لعلگون تو معنای آب حیات را نشان داد و چهرهات صورت بهشت را آشکار کرد.
هوش مصنوعی: سیاهی سر زلفت سرکشان را مانند زلف بر درگاه سودای عشقت سرافشان و سربهزیر کرد.
هوش مصنوعی: وقتی خداوند با فرمان «کن» هستی را آفرید و نام لب تو را پدید آورد، از درون قلب من عین عشق تو را برانگیخت؛ یعنی عشق تو از آغاز آفرینش در دلم نهاده شد.
هوش مصنوعی: چشم مست و زیبای تو با فریبهای بسیار مرا در جهان به عشق تو و به دلبری تو گرفتار کرد.
هوش مصنوعی: هستی من چنان در زیبایی تو غرق شده که عقل دربارهٔ وجود خودم به شک افتاده است.
هوش مصنوعی: بدان که هر کس لحظهای با تو دست در کمر و همراهی کند، از حوادث روزگار بر کنار و در امان میماند.
هوش مصنوعی: ناصر مانند چشم مست تو سرمست شد، آنگاه که رمزی از وصف لب لعل تو بر زبان آورد.
هوش مصنوعی: اگر مسیح با دم خود به خاک جان میبخشید، با یاد لب تو نیز میتوان در خاک جان دمید.
هوش مصنوعی: با یاد لب تو میتوان به خاک جان داد و از بوی تو در خاک تیره زندگی پدید آورد.
هوش مصنوعی: عقل کل رمزی از وصف لب تو میگفت؛ آن رمز چون بادهای مرا برای همیشه مست کرد.
هوش مصنوعی: آنچه از کوثر خبر میدهند از اثر لب توست؛ لب عقیقگون تو هزار برابر آن را آشکارا نشان میدهد.
هوش مصنوعی: هر کس وصف لبان تو را بر زبان آورد، دهانش مانند چشمهٔ کوثر پر از آب حیات میشود.
هوش مصنوعی: زنده کردن عاشق با بوسه، نکتهٔ لطیفی است که آن لب لعل درخشان پدید آورد.
هوش مصنوعی: خورشید آسمان هر عقیقی را که در دل سنگ و ژرفای جان پدید آورد، از بازتاب لب لعل تو ساخت.
هوش مصنوعی: دهان تو چنان کوچک چون نقطه است که وصف لبت را نمیتوان به بیان درآورد.
هوش مصنوعی: بندهٔ آن خط زیبایم که از سوی زبان و لب تو مژدهٔ رسیدن به کامم را برایم آورد.
هوش مصنوعی: دلم در عشق لب تو که از یقین هم آشکارتر است، در بیان وصف آن به نهایت اعجاز رسید.
هوش مصنوعی: وقتی دلم را یکسره به وصف لب تو روان کردم، از نوک قلمم آب زلال حیات جاری شد.
هوش مصنوعی: ای ناصر، هرچند کسی شکر به مصر هدیه نمیبرد، تو جان مهربانت را بهپاس لب شیرین او پیشکش آوردی.
هوش مصنوعی: هر کس نام لبان تو را بر زبان آورد، هزار چشمهٔ آب حیات به دهانش جاری شد.
هوش مصنوعی: هر کس حکایتی از لب تو بازگو کند، هزار چشمهٔ آب حیات به دهانش روان میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.