برقع از روی دلستان بگشاد
در فردوس بر جهان بگشاد
سنبل زلف را ز رخ برداشت
پرده از روی جان عیان بگشاد
(قاب قوسین) طاق ابرویش
ناوک فتنه از کمان بگشاد
دور رخسار او در فتنه
بر رخ آخرالزمان بگشاد
تا شود پر ز مشک چیب جهان
گره از بند گیسوان بگشاد
بود بر پای جان ز هجرش بند
بند هجران ز جان بگشاد
شد جهان سر به سر پر از شکر
به سخن چون لبش دهان بگشاد
چون که بگشاد لعل را به سخن
دل به وصف لبش زبان بگشاد
آرزوی لبان می رنگش
از دو چشم من ارغوان بگشاد
دل به نزد لبش ز راه طلب
بند اسرار بیکران بگشاد
با دل تنگ من لب نوشش
به زبان وفا بیان بگشاد
قفل از آن دُرجِ دُر که جان ارزد
لب ناصر به رایگان بگشاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف جلوهکردن معشوق است که با برداشتن نقاب و کنار زدن زلف، جهان را بهشتگونه و پرآشوب میکند. شاعر ابرو، گیسو و بهویژه لب و سخن شیرین او را میستاید و از گشودهشدن بند هجران و دلداری معشوق میگوید. ردیف «بگشاد» در هر بیت گشایشی تازه را نشان میدهد و در بیت پایانی، ناصر از گشودن درج مروارید به رایگان سخن میگوید.»
هوش مصنوعی: معشوق نقاب از چهرهٔ دلربای خود برداشت و با این کار گویی درِ بهشت را به روی جهان گشود.
هوش مصنوعی: زلفِ سنبلمانند را از روی چهره کنار زد و پرده را از روی جان آشکارا برداشت؛ یعنی جمالش حقیقتِ جان را نمایان کرد.
هوش مصنوعی: ابروی کمانیاش که به «قاب قوسین» (نزدیکی به اندازهٔ دو کمان) میماند، از کمانِ خود تیرِ فتنه رها کرد؛ یعنی ابرویش دلها را آشوبزده کرد.
هوش مصنوعی: روزگارِ رخسار او درِ فتنه و آشوب را به روی آخرالزمان گشود؛ یعنی زیباییاش آشوبی چون فتنههای آخرالزمان به پا کرد.
هوش مصنوعی: گره از بندِ گیسوانش باز کرد تا گریبانِ جهان از بوی مشکِ زلفش پر شود.
هوش مصنوعی: از دوری او بندی بر پای جانم بود و او با وصال خود این بندِ هجران را از جانم باز کرد.
هوش مصنوعی: چون لبش به سخن گشوده شد، همهٔ جهان از شیرینی گفتارش پر از شکر شد.
هوش مصنوعی: وقتی لبِ لعلگونش را به سخن گشود، دل نیز زبان به ستایش لبش باز کرد.
هوش مصنوعی: آرزوی لبانِ شرابرنگ او از دو چشمم اشکِ سرخ چون گل ارغوان روان کرد.
هوش مصنوعی: دل از سرِ طلب و خواستاری نزد لب او رفت و رازهای بیپایانِ خود را گشود و بازگفت.
هوش مصنوعی: لبِ شیرین و نوشینِ او با دلِ غمگین من به زبانِ وفاداری سخن گفت و دلداری داد.
هوش مصنوعی: ناصر قفل از صندوقچهٔ مروارید (دهان معشوق) که به بهای جان میارزد رایگان گشود؛ یعنی شاعر با شعرش آن گوهرهای گرانبها را بیبها عرضه کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صبح چون جیب آسمان بگشاد
هاتف صبحدم زبان بگشاد
پر فرو کوفت مرغ صبحدمی
دم او خواب پاسبان بگشاد
نفس عاشقان و نالهٔ کوس
[...]
بخدائی که روی بند عدم
امرش از چهره جهان بگشاد
باد لطفش بباغ رحمت در
بید امید را زبان بگشاد
عقد های جواهر و اعراض
[...]
زان سه برنا یکی زبان بگشاد
نقش نادیده را روان بگشاد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.