صبح چون جیب آسمان بگشاد
هاتف صبح‌دم زبان بگشاد
پر فرو کوفت مرغ صبح‌دمی
دم او خواب پاسبان بگشاد
نفس عاشقان و نالهٔ کوس
نفخهٔ صور در دهان بگشاد
چشمهٔ دل فسرده بود مرا
ز آتش صبح در زمان بگشاد
دل من بی‌میانجی از پی صبح
کیسه‌ها داشت از میان بگشاد
صبح بی‌منت از برای دلم
نافه‌ها داشت رایگان بگشاد
ریزش ابر صبحگاهی دید
طبع من چون صدف دهان بگشاد
دعوت عاشقانه می‌کردم
بخت درهای آسمان بگشاد
الصبوح الصبوح می‌گفتم
عشق خم‌خانهٔ روان بگشاد
الرفیق الرفیق می‌راندم
رصد غیب راه جان بگشاد
شاهد دل درآمد از در من
بند لعل از شکرستان بگشاد
گه به لب‌ها ز آتش جگرم
آب حیوان به امتحان بگشاد
گه به دندان ز رشتهٔ جانم
گرهٔ غم یکان یکان بگشاد
گفت خاقانیا تو ز آن منی
این بگفت، آفتاب ران بگشاد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به وصف بیداری صبح و تأثیرات آن بر دل عاشق پرداخته است. صبح با شکوفایی و زیبایی خود سبب می‌شود که عشق و احساسات در دل شاعری بیدار گردد و گرفتاری‌ها و غم‌ها رها شوند. شاعر به ویژگی‌های صبح اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که عشق و زیبایی همراه با آن به زندگی‌اش طراوت می‌بخشند. همچنین، او از ارتباط میان صبح و دل عاشق سخن می‌گوید و به نقش آن در آزاد کردن احساسات و آرزوها اشاره می‌کند. در نهایت، صبح به عنوان یک دعوت‌کننده به عشق و خوشبختی مطرح می‌شود و شاعر پیوند عمیق خود را با آن نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: صبح هنگامی که آسمان روشن شد، ندا و آواز فرشتهٔ صبح شنیده شد.
هوش مصنوعی: پرهای روشن و زیبا (پر فرو) مرغ سپید صبح (صبح‌دمی) به شوق نغمه‌سرایی، به صدا درآمد و صدای او خواب پاسبان را (که در حالت مراقبت و بیداری است) شکسته و بیدار کرد.
هوش مصنوعی: نفس و نالهٔ عاشقان به گونه‌ای است که مانند صدای شیپور قیامت در دهان آنها جاری می‌شود.
هوش مصنوعی: دل من در اثر آتش عشق و شوق صبح، شاداب و زنده شد.
هوش مصنوعی: دل من بدون واسطه و بی‌هیچ کمک و میانجی، در پی رسیدن به صبح، رازهایش را از دل برون آورد و بیان کرد.
هوش مصنوعی: صبح بدون هیچ‌گونه درخواست و یا ایثار، از طرف دل من، عطرهای خوشبو را به رایگان منتشر کرد.
هوش مصنوعی: طبع من، مانند صدفی، در برابر بارش ابرهای صبحگاهی باز شد و ریزش آن را درک کرد.
هوش مصنوعی: من بخت را به میهمانی عشق دعوت می‌کردم و او دروازه‌های آسمان را برای من گشود.
هوش مصنوعی: من صبحگاهان با شوق و هیجان به عشق می‌گفتم که خم‌خانهٔ روح و دل را گشوده است و موجب شادی و سرحالی می‌باشد.
هوش مصنوعی: به دنبال یار و رفیق هستم و در این جست‌وجو به رازهای نهانی و حقیقت‌هایی که به زندگی و روح من راه می‌دهند، پی می‌برم.
هوش مصنوعی: او که معشوق و محبوب دل من است وارد خانه‌ام شد و بند لعل (زبان) مرا که از شکرستان (محل خوشی و شیرینی) باز کرده بود، گشود.
هوش مصنوعی: گاه به وسیلهٔ لب‌هایش، آتش دل من را خاموش می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر او حیات‌بخش و نجات‌دهنده است.
هوش مصنوعی: گاهی غم و درد به قدری به من فشار می‌آورد که با هر دندان از دندان‌هایم، مانند گره‌ای از رشتهٔ جانم، یک به یک باز می‌شود.
هوش مصنوعی: خاقانی پاسخ می‌دهد که تو هم از من هستی و وقتی این را گفت، مانند آفتاب، روشنایی را آشکار کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بخدائی که روی بند عدم
امرش از چهره جهان بگشاد
باد لطفش بباغ رحمت در
بید امید را زبان بگشاد
عقد های جواهر و اعراض
[...]
زان سه برنا یکی زبان بگشاد
نقش نادیده را روان بگشاد
برقع از روی دلستان بگشاد
در فردوس بر جهان بگشاد
سنبل زلف را ز رخ برداشت
پرده از روی جان عیان بگشاد
(قاب قوسین) طاق ابرویش
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.