از جفا، اهل وفا را به زبان آوردی
دل به جان، جان به لب و لب به فغان آوردی
خون خود میطلبند از تو جهانی، آری
رسم بیداد تو اول به جهان آوردی!
برده عشقت ز جوانان دل و، از پیران عقل؛
چه بلاها، به سر پیر و جوان آوردی؟!
خون شوی خون، که ز ناسازی جانان چندان
گفتی ای دل، که مرا نیز به جان آوردی!
رفته بود آذر از اندیشهٔ بیداد بتان
به کناری و تو بازش به میان آوردی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز از ستم معشوق شکایت میکند که وفاداران را به ناله واداشته، رسم بیداد را در جهان بنیاد نهاده و دل جوانان و عقل پیران را ربوده است. سپس روی سخن را به دل خود برمیگرداند و او را نفرین میکند که با شکایتهای پیاپی از ناسازگاری معشوق، خود شاعر را هم به ستوه آورده است. در بیت پایانی میگوید آذر از فکر بیداد زیبارویان کناره گرفته بود، اما دل دوباره او را به این گرفتاری بازگرداند.
هوش مصنوعی: با ستم و بیوفاییات کاری کردی که حتی وفاداران هم به شکایت زبان گشودند. دل را به ستوه آوردی، جان را به لب رساندی و لب را به ناله و فریاد واداشتی.
هوش مصنوعی: مردم جهان همه خونبهای خود را از تو میخواهند و حق دارند، زیرا تو نخستین کسی بودی که رسم ستمگری را در جهان بنیاد نهادی.
هوش مصنوعی: عشق تو دل را از جوانان و عقل را از پیران ربوده است. چه بلاها که بر سر پیر و جوان نیاوردی!
هوش مصنوعی: شاعر دل خود را نفرین میکند: ای دل، خون شوی! از بس از ناسازگاری معشوق شکایت کردی، مرا هم به ستوه آوردی.
هوش مصنوعی: آذر از فکر ستم زیبارویان کناره گرفته و آن را رها کرده بود، اما تو (ای دل) دوباره او را به میان این ماجرا کشاندی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خطی از غالیه بر غالیهدان آوردی
دل این سوخته را کار به جان آوردی
نه که منشور نکویی تو بی طغرا بود
رفتی از غالیه طغرا و نشان آوردی
تا به ماهت نرسد چشم بد هیچ کسی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.