هر آنگو دیده بگشاید براو چشم از جهان بندد
ز جان یکسر برید آنکس که دل بر جان جان بندد
مخوانم زان قد و طلعت بسوی طوبی و جنت
بلی جائی که او باشد که دل بر این و آن بندد
مه من سر بسر مهر است نبندد در بروی کس
اگر بندد همان آتش بجان آن پاسبان بندد
در میخانه خواهد محتسب بندد بفصل گل
بپای داوری میرم که دست این عوان بندد
گره افکنده در کارم بتی کز اشک گلنارم
گره ها ساحر چشمانش بر آب روان بندد
فغان عالم آشوبم نماید رستخیز حشر
اگر سیل دو چشمم ره نه بر خیل فغان بندد
همین نی چشم بد از یار کند عقدالنظر اسرار
که از سر دهان او رقیبان رازبان بندد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عرفانی است و از دل کندن از جهان و حتی از جان برای دل بستن به معشوق حقیقی آغاز میشود. شاعر بهشت و طوبی را در برابر قامت یار بیارزش میداند و مهربانی معشوق را میستاید. سپس از محتسبی که در بهار در میخانه را میبندد شکایت میکند و جادوی چشم یار و اشک و نالههای رستاخیزآفرین خود را وصف میکند. در بیت پایانی با تخلص «اسرار» از افسون یار میگوید که هم چشم بد را میبندد و هم زبان رقیبان را.
هوش مصنوعی: هر کس چشم به دیدار معشوق حقیقی بگشاید، چشم از جهان میپوشد. کسی که دل به جانِ جان (خداوند) ببندد، از جان خود بهکلی دل میکند.
هوش مصنوعی: مرا از آن قامت و چهره به سوی درخت طوبی و بهشت فرانخوان. آری، جایی که او هست، چه کسی دل به این و آن میبندد؟
هوش مصنوعی: ماه من سراسر مهر و محبت است و در را به روی هیچکس نمیبندد. اگر دری بسته شود، کار دربان است و آتش خشم او به جان آن دربان میافتد.
هوش مصنوعی: محتسب میخواهد در فصل گل در میخانه را ببندد. من جاننثار داوری هستم که دست این مأمور ستمگر را ببندد.
هوش مصنوعی: بتی که از غم او اشکم سرخ و خونین مانند گلنار است، کارم را گره زده است. چشمان جادوگر او چنان توانایی دارد که حتی بر آب روان، یعنی بر اشک جاری من، گره میزند.
هوش مصنوعی: نالههای من چنان جهان را برمیآشوبد که میتواند رستاخیز برپا کند، اگر سیل اشک دو چشمم راه سپاه نالههایم را نبندد.
هوش مصنوعی: ای اسرار، افسون یار تنها این نیست که با بستن نظر، چشم بد را از او دور کند. او زبان رقیبان را نیز از گفتن راز دهان کوچک و پنهانش میبندد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مگر من بلبلم کز گفتگوی گل زبان بندد
چو گلبن رخت رنگ و بوی خویش از بوستان بندد
گلش در هم شکفت آن بی مروت بین که میخواهد
چنین فصلی در بستان به روی دوستان بندد
زبانم میسراید قصهٔ اندوه و میترسم
[...]
کمر تا کی بخونم آن بت نامهربان بندد
که باشم من که بر خونم چنان سروی میان بندد
شوم قربان دمی صد ره کمان ابروانش را
هلال ابرویم هر گه، که ترکش بر میان بندد
تراوش میکند راز غمش از هر بن مویم
[...]
کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟
به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ، حیرانم
که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد
نگاهش ناگهان چون تیر نازی بر کمان بندد
اجل بیتاب میگردد که خود را بر نشان بندد
به صد دل از دم شمشیر نازش آرزو دارد
اجل تعویذ زخمی را که بر بازوی جان بندد
به کینم بر کمر شمشیر جرأت بست و حیرانم
[...]
گشاید از در میخانه هر در کاسمان بندد
مبادا در بروی هیچ کس پیر مغان بندد
بدشمن عهد یاری یار ما محکم چنان بندد
که نتواند بکوشش بگسلد با دوستان بندد
چه حاجت تیغ بندد بر میان کز شوق میمیرم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.