بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت
نسیم در سر زلف بنفشه تاب انداخت
صبا شمیم گل و بوی یار گلرخ داد
مرا و مرغ چمن را در اضطراب انداخت
پی نثار قدوم گل از شکوفه نسیم
به صحن باغ درمهای سیم ناب انداخت
ز شبنم سحری غنچه بامداد پگاه
گشاد پیرهن از هم بر آفتاب انداخت
توان بر ابر خروشنده طعنه زد به جنون
ز سنگ ژاله که بر شیشه حباب انداخت
درون ساغر لاله چراست مشک آلود
اگر نه مشک پی طیب در شراب انداخت
چکید نم ز هوا یا ز نظم تر جامی
به گوش شاهد گل لؤلؤ خوشاب انداخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف رسیدن بهار و شکفتن باغ است: گل نقاب برمیدارد، صبا بوی یار را میآورد و شاعر و بلبل را بیقرار میکند. سپس شکوفه به سکهٔ نقره، شکفتن غنچه به گشودن پیراهن در آفتاب، تگرگ به سنگاندازیِ دیوانه و داغ لاله به مشکِ ریخته در شراب تشبیه میشود. در پایان، جامی قطرههای شبنم بر گل را با شعر تر خود میسنجد و آن را مرواریدی در گوش گل میخواند.
هوش مصنوعی: بیا که زیبارویِ باغ، یعنی گل، نقاب از چهره برداشت و بهار آشکار شد؛ نسیم نیز در زلفِ بنفشه پیچ و تاب انداخت.
هوش مصنوعی: باد صبا بوی خوش گل و بوی یار گلچهره را با خود آورد و من و بلبلِ چمن را بیقرار و آشفته کرد.
هوش مصنوعی: نسیم برای آنکه چیزی پیش پای گلِ تازهرسیده نثار کند، شکوفههای سپید را مانند سکههای نقرهٔ خالص در صحن باغ پراکند.
هوش مصنوعی: غنچه صبحِ زود، پیراهنش را که از شبنم سحرگاهی خیس بود باز کرد و آن را در برابر آفتاب گسترد؛ یعنی غنچه شکفت و گلبرگهایش در آفتاب گشوده شد.
هوش مصنوعی: میتوان ابرِ غرّان را به دیوانگی سرزنش کرد، چون مانند دیوانگان سنگ پرتاب میکند و دانههای تگرگ را بر شیشهٔ نازکِ حبابهای آب میزند.
هوش مصنوعی: اگر کسی برای خوشبو کردن، مشک در شرابِ جام لاله نریخته، پس چرا درون جام لاله سیاه و مشکآلود است؟ اشاره به داغ سیاه میان گل لاله است.
هوش مصنوعی: آیا این نم از هوا چکید، یا شعرِ تر و تازهٔ جامی بود که مانند مرواریدهای درخشان در گوشِ گلِ زیبارو گوشواره شد؟ قطرههای شبنم بر گل به مروارید و شعر شاعر تشبیه شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت
به زلف تیره شب نور صبح تاب انداخت
کلید زر شد و بگشاد آفتاب فلک
به دیده ها که شب تیره قفل خواب انداخت
سحر جواهر انجم یگان یگان دزدید
[...]
چه بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت
دل شکسته ما را در اضطراب انداخت
بخون دیده ی ما تشنه شد جهان ورواست
که دیده بود که ما را درین عذاب انداخت
کباب شد دلم از سوز سینه و آتش عشق
[...]
بیا که پیر مغان در سبو شراب انداخت
هوای مغبچه دلها در اضطراب انداخت
نه ساقی از خوی رخسار خود چکاند به جام
پی نشاط دل من به می گلاب انداخت
بجست اهل طرب را پی نشاط صبوح
[...]
در آفتاب رخش آب باده تاب انداخت
چه آب بود که آتش در آفتاب انداخت؟
هنوز جلوه آن گنج حسن پنهان بود
که عشق فتنه درین عالم خراب انداخت
قضا نگر که: چو پیمانه ساخت از گل من
[...]
بگل خطت چو نقابی ز مشک ناب انداخت
هزار شاهد فتنه ز رخ نقاب انداخت
مه رخ تو که سر زد خط از خواشی آن
هزار ناوک طعنه بر آفتاب انداخت
دمید تا خط چون شب ز روی چون روزت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.