مسلم آمد یار مرا دل افروزی
چه عشق داد مرا فضل حق زهی روزی
اگر سرم برود گو برو مرا سر اوست
رهیدم از کله و از سر و کله دوزی
دهان به گوش من آورد و گفت در گوشم
یکی حدیث بیاموزمت بیاموزی
چو آهوی ختنی خون تو شود همه مشک
اگر دمی بچری تو ز ما به خوش پوزی
چو جان جان شدهای ننگ جان و تن چه کشی
چو کان زر شدهای حبهای چه اندوزی
به سوی مجلس خوبان بکش حریفان را
به خضر و چشمه حیوان بکن قلاوزی
شراب لعل رسیدهست نیست انگوری
شکر نثار شد و نیست این شکر خوزی
هوا و حرص یکی آتشیست تو بازی
بپر گزاف پر و بال را چه میسوزی
خمش که خلق ندانند بانگ را ز صدا
توی که دانی پیروزه را ز پیروزی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از عشقی که به فضل الهی نصیبش شده شادمان است و برای آن از سر و کلاه و تعلقات دنیا میگذرد. یار در گوش او رازی میگوید و او را به بهرهگرفتن از عالم معشوق، رهاکردن تن و حرص، و راهنمایی دیگران به سوی آب حیات فرامیخواند. از شراب و شکری غیبی سخن میگوید که مادی نیست و در پایان به خاموشی فرمان میدهد، چون عامهٔ مردم حقیقت را از پژواکش بازنمیشناسند.
هوش مصنوعی: دلافروزی و روشنکردن دل، صفتِ مسلّم و قطعیِ یار من است. فضل و بخشش خداوند چه عشقی به من داد؛ آفرین بر چنین روزی و نصیبی!
هوش مصنوعی: اگر سرم هم در این راه برود، بگو برود؛ سرِ من از آنِ اوست. از کلاه و سر و دغدغهٔ کلاهدوختن، یعنی از نام و مقام و تعلقات دنیایی، رها شدم.
هوش مصنوعی: یار دهانش را نزدیک گوشم آورد و در گوشم گفت: سخنی رازگونه به تو میآموزم تا آن را یاد بگیری.
هوش مصنوعی: اگر لحظهای با کام خوش از چراگاه ما بچری، مانند آهوی ختن، همهٔ خونت به مشک خوشبو بدل میشود؛ یعنی بهرهگرفتن از عالم معشوق، وجود تو را پاک و خوشبو میکند.
هوش مصنوعی: اکنون که جانِ جان شدهای، چرا ننگ و بار جان و تن را تحمل میکنی؟ وقتی خود معدن طلا شدهای، چرا ذرهای ناچیز ذخیره میکنی؟
هوش مصنوعی: همراهان و یاران را به سوی مجلس زیبارویان بکش و آنان را به سوی خضر و چشمهٔ آب حیات راهنمایی کن.
هوش مصنوعی: شرابی سرخ و لعلگون رسیده که از انگور نیست، و شکری نثار شده که شکر خوزستان نیست؛ یعنی این باده و شیرینی، معنوی و غیبی است، نه مادی.
هوش مصنوعی: هوس و حرص آتشی است و تو باز شکاری هستی؛ پرواز کن، چرا بیهوده پر و بالت را در این آتش میسوزانی؟
هوش مصنوعی: خاموش باش، زیرا مردم بانگ اصلی را از پژواک آن تشخیص نمیدهند. تنها تویی که فرق «پیروزه» را با «پیروزی» میدانی؛ یعنی فقط اهل معرفت تفاوت حقیقت را با شباهت ظاهری درمییابند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
کسی که مدت سی سال شعر باطل گفت
خدای بر همه کامیش داد پیروزی
کنون که روی نهد جمله در حقیقت شرع
چه اعتقاد کنی باز گیردش روزی
برو که عاقل از این اختیار آن بیند
[...]
تو آدمی شوی و نام نیک اندوزی
اگر ز خواجه آزادگان در آموزی
ایا شهی که گشاده ست چرخ پیروزه
در آستان تو درهای فتح و پیروزی
دلی که آتش قهرت بسوخت تا به ابد
نیایدش پس از آن از زمانه دلسوزی
به موضعی که طریق صواب گم گردد
[...]
بهار آمد و گویی که باد نوروزی
فشانده مشک بر اطراف باغ پیروزی
کنار جوی چو شد سبز در میان چمن
بیا بگو که چه خواهم من از تو نوروزی
ز وصل شاهد گل گشت ناله بلبل
[...]
معطّرست جهانی ز باد نوروزی
چه باشد ار شب وصلت مرا شود روزی
دلم به دولت وصلت رسید و می خواهم
که آن سعادت و بختم شود به نو، روزی
منم که سوخته بر آتش شب هجران
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.