کسی که مدت سی سال شعر باطل گفت
خدای بر همه کامیش داد پیروزی
کنون که روی نهد جمله در حقیقت شرع
چه اعتقاد کنی باز گیردش روزی
برو که عاقل از این اختیار آن بیند
که کشت تشنه نبیند ز ابر نوروزی
ز شعر نفس تو آن بارهای عار کشید
که چون هلال به طفلی درآیدش کوزی
ز شرع جان تو آن شعلهای نور کشد
کزو به هر فلکی آفتابی افروزی
ولیک تا تو همان عود وزن میسازی
ولیک تا تو همان عود بحر میسوزی
تو حرف شرع کی آری برون ز مخرج شعر
تو علم آنت نباشد کزین در آن توزی
توراء شرع به آخر همی بری و خطاست
چو عین شعر به آخر بری بیاموزی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه حسب حال انوری است در توبه از شاعری و روی آوردن به شریعت. او به خود اطمینان میدهد که کسی که سی سال شعر باطل گفت و کامیاب بود، با روی آوردن به دین روزیاش قطع نمیشود، و ننگ شاعری را با نور شریعت مقایسه میکند. سپس هشدار میدهد که تا دل در وزن و بحر شعر دارد، به شریعت نمیرسد، و با بازی با حروف «شرع» و «شعر» نتیجه میگیرد که باید شعر را به شرع بدل کرد، نه شرع را به شعر.
هوش مصنوعی: کسی که سی سال شعر بیهوده و باطل سرود، خداوند در همهٔ آرزوهایش او را کامیاب کرد.
هوش مصنوعی: اکنون که او یکسره به حقیقت شریعت روی میآورد، آیا گمان میکنی خداوند روزیاش را از او باز میگیرد؟ یعنی هرگز چنین نیست.
هوش مصنوعی: برو و نگران مباش، زیرا خردمند از این انتخاب چنان سودی میبیند که کشتزار تشنه از باران بهاری نمیبیند.
هوش مصنوعی: جان تو از شاعری چنان بار ننگ و شرمساری کشید که مانند ماه نو در همان کودکی قامتش خمیده و گوژ شد.
هوش مصنوعی: اما جان تو از شریعت چنان شعلههای نوری میگیرد که با آن در هر آسمانی خورشیدی روشن میکنی.
هوش مصنوعی: ولی تا وقتی که همچنان سازِ وزن شعر را مینوازی و عودِ بحرهای شعر را میسوزانی، یعنی هنوز به شاعری مشغولی؛ شاعر با دو معنای «عود» (ساز و چوب خوشبو) و «بحر» (وزن شعر و دریا) بازی کرده است.
هوش مصنوعی: تو چگونه میتوانی سخن شریعت را از جایگاه شعر بیرون بیاوری؟ تو دانش آن را نداری که از این راه (شعر) به آن (شریعت) دست یابی.
هوش مصنوعی: تو «ر» واژهٔ «شرع» را به آخر میبری و آن را «شعر» میکنی و این خطاست؛ اگر «ع» واژهٔ «شعر» را به آخر ببری و آن را «شرع» کنی، درست را خواهی آموخت. یعنی شریعت را به شعر بدل نکن، بلکه شعر را به شریعت بدل کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تو آدمی شوی و نام نیک اندوزی
اگر ز خواجه آزادگان در آموزی
ایا شهی که گشاده ست چرخ پیروزه
در آستان تو درهای فتح و پیروزی
دلی که آتش قهرت بسوخت تا به ابد
نیایدش پس از آن از زمانه دلسوزی
به موضعی که طریق صواب گم گردد
[...]
مسلم آمد یار مرا دل افروزی
چه عشق داد مرا فضل حق زهی روزی
اگر سرم برود گو برو مرا سر اوست
رهیدم از کله و از سر و کله دوزی
دهان به گوش من آورد و گفت در گوشم
[...]
بهار آمد و گویی که باد نوروزی
فشانده مشک بر اطراف باغ پیروزی
کنار جوی چو شد سبز در میان چمن
بیا بگو که چه خواهم من از تو نوروزی
ز وصل شاهد گل گشت ناله بلبل
[...]
معطّرست جهانی ز باد نوروزی
چه باشد ار شب وصلت مرا شود روزی
دلم به دولت وصلت رسید و می خواهم
که آن سعادت و بختم شود به نو، روزی
منم که سوخته بر آتش شب هجران
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.