تا سپهر کبود سیارست
سینه آیینه دار زنگارست
گوشه امن، سینه هدف است
پله عافیت سر دارست
سبزه در دست و پای افتاده است
خار، بالانشین دیوارست
خر عیسی به گل فرو رفته است
دور دجال برق رفتارست
خاکساری حصار عافیت است
کوتهی پشتبان دیوارست
اعتبار از میان چو برخیزد
بیضه مور، مهره مارست
از تف آه آسمان سیرم
کهکشان همچو نبض بیمارست
دهن صبح پر ز خون شفق
چون نگردد، که راست گفتارست
دام گردون به خاک پوسیده است
یک رم آهوانه در کارست
تو ملایم نگشته ای صائب
ورنه سیر سپهر هموارست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از وارونگیِ روزگار شکایت میکند. به گفتهٔ او، آسمان دل را تیره میکند، فرومایگان بالا مینشینند و اهل حق درماندهاند، و راستگو مانند صبح خون میخورد. او فروتنی را مایهٔ امنیت میداند و میگوید دام فلک پوسیده است و با یک رمیدن میتوان از آن رست. در پایان، گناه را از آسمان به خودش برمیگرداند و میگوید اگر خودش نرم و سازگار بود، گردش فلک را هموار مییافت.
هوش مصنوعی: تا وقتی آسمان کبود در گردش است، سینه مانند آیینهای است که زنگار گرفته؛ یعنی گردش فلک دل را تیره و غمگین میکند.
هوش مصنوعی: در این روزگار، گوشهٔ امن همان سینهای است که آماج تیر شده است و پلهای که به آسودگی میرسد، سرِ دار است؛ یعنی در این دنیا آرامش واقعی وجود ندارد و آسودگی فقط با مرگ و بلا به دست میآید.
هوش مصنوعی: سبزهٔ لطیف و فروتن زیر دست و پا افتاده است، اما خارِ آزارنده بالای دیوار نشسته است؛ یعنی روزگار بیارزشها را بالا میبرد و نیکان را خوار میکند.
هوش مصنوعی: خرِ عیسی در گِل فرو مانده است و روزگارِ دجال با شتابی چون برق پیش میرود؛ یعنی کار اهل حق کُند و درمانده است و باطل بهسرعت پیش میتازد.
هوش مصنوعی: فروتنی و خاکساری مانند حصاری است که آدمی را در امان نگه میدارد؛ همانگونه که کوتاهبودن پشتیبانِ دیوار است و آن را از فروریختن حفظ میکند.
هوش مصنوعی: وقتی ارزشگذاری و سنجش درست از میان برود، تخم مورچه را همارزِ مهرهٔ گرانبهای مار میشمارند؛ یعنی بیارزش و باارزش یکسان میشوند.
هوش مصنوعی: از گرمای آهِ من، آسمان سیرم؛ یعنی از آسمان بیزار و خستهام. کهکشان از تبِ آه من مانند رگ و نبضِ بیماری میتپد و نالان است.
هوش مصنوعی: دهانِ صبح از خونِ شفق پر است؛ چگونه چنین نباشد، وقتی صبح راستگو است؟ یعنی در این روزگار سزای راستگویی خونخوردن و آزار است.
هوش مصنوعی: دامِ فلک کهنه و پوسیده شده است و فقط یک رمیدنِ آهووار لازم است تا از آن رها شوی؛ یعنی با اندکی همت و گریز میتوان از بندِ دنیا آزاد شد.
هوش مصنوعی: صائب، تو خودت نرم و سازگار نشدهای؛ وگرنه گردش آسمان هموار و بیناهمواری است. یعنی سختیِ روزگار از ناسازگاریِ خودِ توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نوبهاری عروس کردارست
سرو بالا و لاله رخسارست
باغ پر پیکران کشمیرست
راغ پر لعبتان فرخارست
کسوت این ز دیبه روم است
[...]
آن کسی بد کند که بدکارست
از تو نیکی همه سزاوارست
حسن را از وفا چه آزارست
که همه ساله با جفا یارست
خود وفا را وجود نیست پدید
وین که در عادتست گفتارست
از برون جهان وفا هم نیست
[...]
گو گلاب از گل و گل از خارست
نوش در مهره مهره در مارست
آنچه بنوشتم ارچه بسیارست
درمی از هزار دینارست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.