در وطن جوهر سخن خوارست
در نگین نام رو به دیوارست
در غریبی کند سخن شهرست
گل نمایان به طرف دستارست
نیست از جذب کهربا نومید
کاه هر چند زیر دیوارست
بر ندارد کسی که بار از دل
دیدنش بر دل جهان بارست
پاس رخسار گلعذاران را
عرق شرم، چشم بیدارست
بیکسان را غمی نمی باشد
غم عالم به قدر غمخوارست
دل عاشق کجا و کعبه و دیر؟
کودک شوخ، خانه بیزارست
هر بلندی که آخرش پستی است
پیش صاحب بصیرتان دارست
مور تلخی نمی کشد صائب
خاک بر قانعان شکرزارست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از بیقدری سخن در وطن و شهرت آن در غربت آغاز میکند و با تمثیل نگین و گل دستار آن را نشان میدهد. سپس در بیتهای پراکنده از امید فرودستان، سنگینی مردم بیفایده، حیا بهعنوان نگهبان زیبایی، تناسب غم با غمخواری و بیقراری دل عاشق سخن میگوید. پایان غزل بلندیهای ناپایدار را به چوبهٔ دار مانند میکند و قناعت را مایهٔ شیرینی زندگی میداند.
هوش مصنوعی: در زادگاه، گوهر سخن خوار و بیقدر است؛ همانگونه که نامی که بر نگین کندهاند رو به دیوار است و دیده نمیشود.
هوش مصنوعی: در غربت سخن مشهور و پرآوازه میشود؛ همچنان که گل وقتی از باغ چیده شود، بر گوشهٔ دستار خودنمایی میکند و در چشم همه است.
هوش مصنوعی: کاه هرچند زیر دیوار و در گوشهای پنهان افتاده باشد، از کشش کهربا ناامید نیست؛ یعنی فرومایه و گمنام هم امید جذب و عنایت دارد.
هوش مصنوعی: کسی که باری از دل دیگران برنمیدارد، خود دیدنش باری سنگین بر دل جهانیان است.
هوش مصنوعی: عرق شرم بر چهرهٔ گلرخسار زیبارویان مانند چشمی بیدار است که از روی آنان نگهبانی میکند؛ یعنی حیا نگهبان زیبایی است.
هوش مصنوعی: کسانی که کسی را ندارند غمی هم ندارند؛ غم جهان به اندازهٔ غمخواری و دلبستگی هر کس به سراغش میآید.
هوش مصنوعی: دل عاشق را با کعبه و بتخانه چه کار؟ همانگونه که کودک بازیگوش از خانه بیزار است، دل عاشق هم در هیچ جایگاه معینی آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: هر بلندی و مقامی که سرانجامش افتادن و پستی باشد، در نظر اهل بصیرت چون چوبهٔ دار است.
هوش مصنوعی: صائب، مورچه تلخی نمیچشد؛ برای قانعان، خاک هم شکرستان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نوبهاری عروس کردارست
سرو بالا و لاله رخسارست
باغ پر پیکران کشمیرست
راغ پر لعبتان فرخارست
کسوت این ز دیبه روم است
[...]
آن کسی بد کند که بدکارست
از تو نیکی همه سزاوارست
حسن را از وفا چه آزارست
که همه ساله با جفا یارست
خود وفا را وجود نیست پدید
وین که در عادتست گفتارست
از برون جهان وفا هم نیست
[...]
گو گلاب از گل و گل از خارست
نوش در مهره مهره در مارست
آنچه بنوشتم ارچه بسیارست
درمی از هزار دینارست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.