در دل هر کس بود درد طلب در منزل است
آب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است
مرکب آزاد مردان می شود دنیای پوچ
از سبکروحی خس و خاشاک را کف ساحل است
مردم آزاده دست از تن پرستی شسته اند
در کنار آب، پای سرو دایم در گل است
آتش و پنبه است با هم صحبت سنگین دلان
با گرانان پله میزان گردون مایل است
اهل همت را ز گوهر آنچه باید حفظ کرد
در محیط آفرینش آبروی سایل است
ماه را خورشید عالمتاب می سازد تمام
سالک از نقصان نیندیشد چو مرشد کامل است
نیست تسخیر دل ما کار آتش طلعتان
این سپند شوخ در مجمر برون محفل است
این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
دل ز راه ذوق داند کاین کدامین منزل است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ طلب، آزادگی و بیاعتنایی به دنیا و تن است. شاعر میگوید درد طلب خودش رسیدن به مقصد است و آزادگان دنیا را مرکب خود میکنند. او همنشینی با سنگدلان را زیانبار میداند، حفظ آبروی خواهنده را سفارش میکند و رهرو را با کامل بودن مرشد دلگرم میسازد. در پایان، دل خود را دور از دسترس زیبارویان میخواند و غزل را جوابی به غزلی از «ملا» معرفی میکند.
هوش مصنوعی: هر کس درد جستوجو و طلب در دلش باشد، همین حالا به مقصد رسیده است؛ چنانکه آبِ درون مروارید با بیتابی و شوقش با دریا پیوسته است.
هوش مصنوعی: دنیای پوچ و بیارزش برای آزادمردان مرکبی میشود که بر آن سوار میشوند و از آن میگذرند؛ همانطور که خس و خاشاک به سبب سبکی، کفِ روی آب را ساحل خود میکنند و بر آن رواناند.
هوش مصنوعی: آزادگان از تنپروری دست کشیدهاند؛ چنانکه سرو آزاده با آنکه کنار آب است، پایش همیشه در گل است و به آسایش تن نمیاندیشد.
هوش مصنوعی: همنشینی با سنگدلان مانند نزدیک شدن پنبه به آتش، ویرانگر است؛ و کفهٔ ترازوی فلک همیشه به سوی آدمهای سنگین و گرانجان سنگینی میکند و به آنان روی خوش نشان میدهد.
هوش مصنوعی: اهل همت باید بدانند که در دریای آفرینش، آن گوهری که باید نگهش داشت، آبرو و حرمت خواهنده است.
هوش مصنوعی: خورشید جهانتاب ماه را کامل و تمام میکند؛ پس وقتی راهنما کامل باشد، رهرو نباید از نقص خود نگران باشد.
هوش مصنوعی: به دست آوردن دل ما کار زیبارویان آتشینچهره نیست؛ دل ما مانند اسپند شوخی است که در آتشدانی بیرون از محفل آنان میسوزد و در دسترسشان نیست.
هوش مصنوعی: صائب، این غزل پاسخ آن غزلی است که ملا سروده است؛ دل از راه ذوق درمییابد که این سخن به کدام منزل و مرتبه رسیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
پای دل در کوی عشقت تا به زانو در گِل است
همّتی دارید با من زانکه کاری مشکل است
من ندانم کین دل دیوانه را مقصود چیست
کو همیشه سوی سرگردانی من مایل است
فیل محمودی فرو ماند اگر بیند به خواب
[...]
تا دلم در دست آن سیمین بر سنگین دل است
زیر پای من ز آب چشم و خون دل گل است
جز جفای من نگردد در دل سنگین او
بر ندارد سنگ خارا آنچه او را در دل است
نیست نرمی در دلش با دیده پرآب من
[...]
بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل است
این که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
ای عزیزان رهرو راه دلارام است دل
چون سبکبار است پیش از کاروان در منزل است
مرغ عرشی آرزوی آشیان دارد ولی
[...]
من خیال یار دارم، گر کسی را بر دل است
کز خیال او شوم، خالی، خیالی باطل است
چشم عیارش، به قصد خواب هرشب تا سحر
در کمین مردم چشم است و مردم، غافل است
عشق، در جان است و می، در جام و شاهد، در نظر
[...]
گرچه از باران دیده خاک آن کو پر گل است
پای عاشق در گل از دست دل از دست دل است
بنده را گر پیش خویش از مقیلان خوانی رواست
هر که رو در قبله روی تو دارد مقبل است
دل همه تن اشک خونین گشت و آمد سوری چشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.