رازِ تو فاش میکنم صبر نماند بیش از این
بیش فلک نمیکشد دردِ مرا و نی زمین
این دلِ من چه پُرغم است وآن دلِ تو چه فارغ است
آن رخِ تو چو خوبچین وین رخِ من پُرَست چین
تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم
چند بُوَد بُتا چُنان چَند گَهی بُوَد چِنین
سِر هزارساله را مستم و فاش میکنم
خواه ببند دیده را خواه گُشا و خوش ببین
شورِ مرا چو دید مَه آمد سوی من زِ رَه
گفت مَده زِ من نشان یارِ توایم و همنشین
خیره بِمانْد جانِ من در رخِ او دَمی و گفت
ای صَنم خوش خوشین، ای بُتِ آب و آتشین
ای رُخِ جان فزای او بهرِ خدا همان همان
مُطرب دلربای من بهرِ خدا همین همین
عشق تو را چو مَفرَشَم آب بزن بر آتشم
ای مَهِ غیبِ آن جهان در تبریز شمسِ دین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده که از شدت درد عشق صبرش تمام شده، تصمیم میگیرد راز معشوق را در مستی فاش کند و از ناهمسانی دل پرغم خود و دل آسودهٔ یار گله میکند. سپس معشوق مانند ماه نزد او میآید و از او میخواهد نشانش را به دیگران ندهد و خود را یار و همنشین او میخواند. جان شاعر در برابر جمال او حیران میماند و از او میخواهد همانگونه بماند و آتش درونش را فرو نشاند، و در پایان این ماه غیبی را شمسالدین تبریزی مینامد.
هوش مصنوعی: راز تو را آشکار میکنم، زیرا دیگر تاب شکیبایی ندارم؛ نه آسمان و نه زمین دیگر توان کشیدن درد مرا ندارند.
هوش مصنوعی: دل من چه اندوهگین است و دل تو چه آسوده و بیخیال؛ چهرهٔ تو مانند زیبارویان چین است و چهرهٔ من پر از چین و شکنِ رنج.
هوش مصنوعی: این دل من تا کی باید بسوزد، تا آنجا که از سوزش آن همهٔ جهان بسوزد؟ ای معشوق بتگونه، تا کی گاهی چنان باشی و گاهی چنین، یعنی گاه مهربان و گاه بیاعتنا؟
هوش مصنوعی: من مستم و راز کهن و هزارساله را آشکار میکنم؛ تو اگر خواستی چشم ببند و اگر خواستی چشم بگشا و خوب تماشا کن.
هوش مصنوعی: ماه، یعنی معشوق، چون شور و بیقراری مرا دید از راه به سوی من آمد و گفت: از من نشانی به دیگران مده، که ما یار و همنشین توایم.
هوش مصنوعی: جان من لحظهای در چهرهٔ او حیران ماند و گفت: ای زیباروی خوش و دلپذیر، ای بتی که هم آب و هم آتشی، یعنی هم آرامبخشی و هم سوزاننده.
هوش مصنوعی: ای که چهرهات جان را میافزاید، تو را به خدا همانگونه بمان؛ ای نوازندهٔ دلربای من، تو را به خدا همین را بنواز و همین حال را ادامه بده.
هوش مصنوعی: ای که عشق تو بستر و جایگاه من است، بر آتش درونم آب بپاش؛ ای ماه پنهان آن جهان که در تبریز به صورت شمسالدین آشکار شدهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
# بیت اخر مصرع ۲ کامل خوانش نشده
واقعهای بدیدهام لایق لطف و آفرین
خیز معبرالزمان صورت خواب من ببین
خواب بدیدهام قمر چیست قمر به خواب در
زانک به خواب حل شود آخر کار و اولین
آن قمری که نور دل زو است گه حضور دل
[...]
شد ز جفای آسمان قامت ماه در کمین
چشم کشاده سیدا گردش چرخ را بوبین
کار فلک به بیدلان هست مدام جور و کین
وحشی اگر چنین بود طور زمانه بعد از این
چون به معلق ایستد آن مه و سر در آستین
سرو بروید از فلک، ماه بجوشد از زمین
وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین
تا که به باد دادهای طره و زلف عنبرین
گر ببری هزار دل نیست خبر ز هستیم
بسکه شکنج زلف تو، خم به خم است و چین به چین
یار ز راه میرسد غالیه سوده بر سمن
[...]
دوش که شاه اختران والی چرخ چارمین
کرد ز اوج آسمان میل به مرکز زمین
من ز پس ادای فرض اندر خانهٔ خدا
بر نهجی که واردست از در شرع و ره دین
کردم زی سرای خود میل و زدم قدم برون
[...]
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.