آن صبح سعادتها چون نورفشان آید
آن گاه خروس جان در بانگ و فغان آید
خور نور درخشاند پس نور برافشاند
تن گرد چو بنشاند جانان بر جان آید
مسکین دل آواره آن گمشده یک باره
چون بشنود این چاره خوش رقص کنان آید
جان به قدم رفته در کتم عدم رفته
با قد به خم رفته در حین به میان آید
دل مریم آبستن یک شیوه کند با من
عیسی دوروزه تن درگفت زبان آید
دل نور جهان باشد جان در لمعان باشد
این رقص کنان باشد آن دست زنان آید
شمس الحق تبریزی هر جا که کنی مقدم
آن جا و مکان در دم بیجا و مکان باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی طلوع صبحِ سعادت و تابش نور معشوق را وصف میکند. با این طلوع، جان بیدار میشود، حجاب تن فرو مینشیند و دلِ گمشده رقصکنان بازمیگردد. دل به مریمی باردار مانند شده که عیسای معنا از آن زاده میشود و به سخن درمیآید. در پایان، حضور شمس تبریزی چنان دانسته شده که هر مکانی را به عالم بیمکانی پیوند میدهد.
هوش مصنوعی: هنگامی که آن صبحِ سعادت و خوشبختی نورافشانی کند، خروسِ جان به بانگ و فریاد درمیآید؛ یعنی با طلوع نور حقیقت، جان بیدار میشود و شور برمیآورد.
هوش مصنوعی: خورشید نور میتاباند و روشنی میپراکند. وقتی گردِ تن فرونشیند و حجاب جسم کنار رود، جانان یعنی معشوق نزد جان میآید.
هوش مصنوعی: دلِ بیچاره و آواره که یکسره گم شده بود، چون این چاره و مژده را بشنود، شادمان و رقصکنان بازمیگردد.
هوش مصنوعی: جانی که رفته و در پنهانیِ نیستی فرو شده بود، با قامتی خمیده در همان لحظه دوباره پدیدار میشود و به میدان میآید.
هوش مصنوعی: دل مانند مریمِ باردار با من رفتاری میکند که از آن، عیسای دوروزه، یعنی نوزادِ معنا که از دل زاده شده، به سخن درمیآید. این اشاره به سخن گفتن عیسی در گهواره است.
هوش مصنوعی: در آن حال دل نورِ جهان میشود و جان درخشان میگردد؛ یکی رقصکنان است و دیگری دستافشان و کفزنان میآید.
هوش مصنوعی: ای شمسالحق تبریزی، هر جا که قدم بگذاری، آن جا و مکان در همان دم از قید مکان رها میشود و رنگ بیمکانی میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر
مرمر ز برش خیزد شکر ز لبش بارد
عنبر به خم زلفش عبهر به دل چشمش
خنجر سر مژگانش عرعر به قدش ماند
.......................................
[...]
شمشیر به کف عمّر در قصد رسول آید
در دام خدا افتد وز بخت نظر یابد
گر در طلب اوئی ناگه به برت آید
ور گرد درش گردی او در به تو بگشاید
گر آینهٔ روشن اندر نظری آری
تمثال جمال او در آینه بنماید
آن به که تو عمر خود در عشق کنی صرفش
[...]
تا صوف مرقّع یافت سنجاب بزیر خود
دیدیم که از شادی در پوست نمیگنجد
هم دیدهٔ او باید تا حسن رخش بیند
آنجا که جمال اوست ابصار نمیگنجد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.