گنجور

حاشیه‌ها

محمد شیدا در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۵۸ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵:

این شعر را تا حالا نشنیده بودم. به صورت تصادفی آهنگی از همایون شجریان گوش میدادم که حاوی این شعر بود. وقتی رسید به بیت " گل و گلزار خوش آید کسی را / که گلزار و گلستانش تو باشی" ، دقیقا موضوعی بود که یکی دو روزی بود به آن فکر میکردم. و اینجا احساس کردم خدا با من حرف میزند. روزهای خاص و زیبایی را در زندگیم تجربه میکنم. لطفا مرا دعا کنید

حبیب شاکر در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۰۲ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۳:

سلام بر همراهان گرام 

جنگل،به از این مدینه آدم هاست 

خاصه،به از این تمدن بی معناست 

هر جای که جنگیست بپا ، از گور 

این بانی بد ذات تمدن بر خاست 

تشکر از همه دوستان

مسعود در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۷:

تقریبا در همه ابیات اوضاع به کام شاعره، اما چیزی که در بیت هشتم جلب توجه می‌کنه اینه که شاعر در اینجا از رقیب (نگهبان) گله می‌کنه و ظاهراً در میان همه ابیات که شاعر حال خوشی داره در این بیت شاعر ناراحته.  این تضاد کمی برای من جالبه.   چطور شاعر در بیتی به «خلوت حاصل» اشاره میکنه و در بیت دیگه از رقیب گله میکنه؟ رقیبی که قاعدتاً در این خلوت راهی نداره تا بخواد دیده بر هم بگذاره

 

 

کوروش در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۰۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۷۰ - تشبیه دنیا کی بظاهر فراخست و بمعنی تنگ و تشبیه خواب کی خلاص است ازین تنگی:

آنچ کوسه داند از خانهٔ کسان

 

بلمه از خانه خودش کی داند آن

 

تفسیر لطفا

 

 

asall najm در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۹:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:

در اَزَل پرتو حُسنت ز تجلّی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوه‌ای کرد رُخَش دید مَلَک عشق نداشت عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد
نظری خواست که بیند به جهان صورت خویش خیمه در آب و گِل مزرعه ی آدم زد
عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

واقعاا چرا این بیت سوم از غزل حذف شده ؟؟ به عمق معنیش برید متوجه میشید چرا !!

آرش جوادی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۹:۴۵ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۲۷ - حکایت پدر بخیل و پسر لاابالی:

منم همین بیت رو درست متوجه نمیشم. یکی توضیح بده لطفا

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۴۳ دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۴۴۲:

ز هم چون بگسلد شیرازهٔ دفتر ، بهاران را،

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۳۷ دربارهٔ طبیب اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹:

یابی‌ تو ، اگر آنچه اسیران تو یابند

علیرضا بدیع در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۱۶ در پاسخ به مرتضی (باران) دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۶۵ - تماشا:

سرو مگر ثمری به نام سین میدهد؟ سیب ثمر و میوه است و هماره شعرا چانه را به سیب و گوی و به تشبیه کرده اند.

رضا از کرمان در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۰۶ در پاسخ به Arvin Vakili دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۵:

سلام آقا آروین

 در سایت گنجوردر ذیل شرح حال زندگانی هر شاعر وادیب ومعرفی آثار ایشان استقبال های هرشاعر از شعرای دیگر آمده است در مورد این غزل موردی درج نگردیده است .

شاد باشی عزیز

حسین توفیقی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۲۳:۳۱ دربارهٔ شمس مغربی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰:

"ور" در بیت اول نیز باید "در" باشد و "شوار" در بیت دوم باید "شمار" باشد.

حسین توفیقی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۲۳:۲۴ دربارهٔ شمس مغربی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰:

با ملاحظه قوافی معلوم می شود که "خطا" اشتباه تایپی است و صحیح آن "خطاب" است.

Arvin Vakili در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۰۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۵:

سعدی یک بیت داره که می فرماید:

گر در طلبت رنجی مارا برسد شاید چون عشق حرم باشد، سهل است بیابان ها

می خواستم بدونم آیا حضرت حافظ مثل خیلی جاهای دیگه از ایشون الگو گرفتن؟

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۱۵ دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۵۱۱:

شیرین دهنان از شکرستانِ تو یابند

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۱۲ دربارهٔ طبیب اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹:

ای کاش چُو من ، سستیِ پیمانِ تو یابند

ابوتراب. عبودی در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۵۲ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۳۰۴:

عرض سلام و  ادب و  احترام

ظلّ همایـــــون جمیع مستدام

 

نیمی ز رُخَت الست منکم به بعید
آن نیم دگـر أقـرَبُ مِن حبل وریــد

کنج دو لبت نوشته یُحیی و یُمیت
اغلی مِن الــرّوح ، نشاطی و نویــد

 

رقص آتش و خون، چاپ دوم،با احترام ابوتراب عبودی

امیر لطف زمان در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶۴:

بیت دوم اینگونه صحیح تر به نظر میرسه چون قافیه درونی هم داره

افروخت روی دلکش شد سرخ همچو آتش

گفتا بس است درکش تا چند ازین گدایی 

سامان عین در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۲۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱:

اگر به مصرع اول و دوم بنگریم باید به یک تناقض یا بهتر بگویم تنقاض‌نما برسیم:

چرا باید بهشت با حوری مقایسه بشود با زمین با آب انگور؟

در واقع در زبان ما رفته رفته حوری معنی خودش را از انگورهای درشت بلورین به زنان زیباروی باکره تغییر داده.

بنابراین بهتر است اینگونه بخوانیم: بعضی‌ها شراب بهشتی را ترجیح می‌دهند. ولی من شراب دنیوی را.

در مصرع دوم ادله می‌آورد که چرا اینگونه ترجیح می‌دهد: 1- چون نسیه هست و ممکن است اصلا نباشد (دیدگاه ندانم‌گرایی یا آگنوستیک) 2- شاعر بدبینی دارد به چیزی که زیاد تبلیغش را می‌کنند و تشبیه می‌کند این وعده وعیدهای بهشت و آخرت را به صدای دهل که اگر وجود هم داشته باشند احتمالاً از نزدیک چیز جالبی نخواهد بود.

 

لطفا حجاب تعصب را از چشم بردارید و شعر را آن‌گونه بخوانید که کتاب یک فیلسوف را می‌خوانید. مگر دارید قرآن یا کتاب مقدس تفسیر می‌کنید!؟

مهدیار در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۲:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵۹:

درود بر اساتید گرامی

ای گنج نوشدارو با خستگان نگه کن

در مصرع فوق از درک معنی با حرف اضافه "با" ناتوانم. آیا ارجح نیست که به جای آن "بر" یا "به" قرار گیرد. سپاس فراوان اگر اساتید گرامی بنده را یاری رسانند.

کوروش در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۵:۵۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۶۹ - حکمت ویران شدن تن به مرگ:

این زمین و آسمان بس فراخ

 

سخت تنگ آمد به هنگام مناخ

 

یعنی چه

 

 

۱
۸۰۱
۸۰۲
۸۰۳
۸۰۴
۸۰۵
۵۷۹۵