موهبت بعل در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۱۶ در پاسخ به مسعود قانعی دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم:
البته دوست من، فخرالدین اسعد گرگانی متولد شهر گرگان(گنبد کاووس) است. اگر ایشان زاده استرآباد(گرگان امروزی) بودند آنگاه میشدند همشهری شما :))
بهتر است بگویید هم منطقه ای چون اهل منطقه گرگان هم به حساب می آیند. :))
حامد بابایی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۵:۵۲ در پاسخ به مسعود دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷:
زَنَخدان= چانه معشوقه
چاه زَنَخدان= گودی در چانه معشوقه
آب حَیوان= آب زندگانی، آب حیات
معنی بیت:
وقتی در گودی چانه(چاه زنخدان) تو آب حیات نباشد
نمیتوان گفت که در این عالم هم آب زندگانی ای باشه.
مهدی فیضضض در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰:
اینقدر این شعر زیباست که در آنی آدم رو مسحور خودش میکنه . شاید هم درسته که از دل برامده و بر دل میشینه .
سروش در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۵:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:
به قول استاد شفیعی کدکنی جایگاهی که استاد شجریان در موسیقی داره رو حافظ در ادبیات داره
احمد خرمآبادیزاد در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۵۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۹:
در بیت پایانی غزل شماره 290 دیوان شمس نیز با مفهوم «خواجۀ عُلْیانه» <راز مگو رو عجمی ساز خویش/یاد کن آن خواجۀ عُلْیانه را> روبرو میشویم که وزن شعر، تنها و تنها اجازه تلفظ olyane را از واژه «علیانه» به ما میدهد.
عبدالله مکان در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۴۱ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت بر ضعیفان و اندیشه در عاقبت:
انسان ، انسان جایگاه و موقعیت است و رفتار و تغیرهای انسانی بستگی ظریفی به جایگاه و موقعیت انسانی دارد و در نسبتی که بنا به تجربیات زیستی و ظرفیت فکری و انسانی در هر شخص انسانی متفاوت است ، این موقعیت، این «تلخی خواست»، صحنه های انسانی زیبا، کمیک یا تراژیک به بار می آورد.توانگر تندروی مغرور به گدا و درویش ضعیف حال به توانگری روشن نهاد تبدیل می شوند و غلام با چهره ای اشکبار و گدای عزت یافته و توانگر با خنده ی معنادار، راوی این تلخکامی و گردش دور روزگار و موقعیت ها می شوند
احمد رحمتبر در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۹:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۴:
طریق کام جستن چیست؟ ترک کام خود گفتن
محمدرضا شجریان، در آلبوم بهاریه (که قبلا روی کاست به نام گنبد مینا بود) با همراهی تار پیرنیاکان، این مصرع را به این گونه خوانده است.
هما ناظری در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۹:۱۵ در پاسخ به رضا ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:
وقتتون بخیر عالی گفتین مچکر ازتون🌱✨️
مهدی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۱۷ دربارهٔ هلالی جغتایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۷:
این شعر را آهنگساز بزرگ تاجیکستان، زیادالله شهیدی، به سبک اپرا پرداخته است. خواننده هم «احمد باباقلوف» است.
نردشیر در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۰۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳:
خسروا منظوز کی بوده؟
برمک در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۴۸ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی هرمزد دوازده سال بود » بخش ۲ - آغاز داستان:
میامیز با مردم گاژ گوی
که او را نباشد سخن جز بروی
گژی/گاژی/کجی ، خیانت است و کجستن/گژستن به چم خیانت استچو بخشایش از دل کند شهریار
تو اندر زمین تخم کژی مکار
اگر شهریار بخشایشگر است تو خیانت مکنچوشاه از تو خشنود شد راستیست
وزو سر بپیچی درکاستیست
کاستی نیز به چم ستم است و کجستن و کهستن هر دو در سخن پیشینیان به این چم امده
عرب عامری.بتول در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸:
جالبه، تفاوت دیدگاه حافظ و خیام در همین بیت اول میتونه باشه
حافظ نظرش اینه که حقیقت وجود داره و پیر مغان اون رو دیده
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
اما خیام میگه چون نیست حقیقت و یقین اندر دست...
رهرو در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۳۴ در پاسخ به مسعود رستگاری دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:
هو
اولا حمد و ثنای الهی میگویم برای او و زیبایی ها، که هرچه هست از او است. که «له ما فی سماوات و ما فی الارض». و ان شاءالله خداوند رحمان ، روح سعدی را قرین به غفران و رضوان خودش بکند که تجلی و تبلور زیبایی های الهی شد و به چند حروفی معین، کاری کرد که بعد از تقریبا ۸۰۰ سال هنوز عقل در آن حیران و مردم در آن متحیر و دیوانه در آن سر مست مانده اند! از آن دیباچهٔ به زر آمیخته و گلستان آباد تا ابد الآباد، تا غزلیات و ستایش های الهیِ محشرِ ناچیز تا آن قصاید به ضمیر آمدهٔ ایرانیان و حمد نبی و آل نبی! وهرچه از سعدی بگوییم کم است و اینجا هم شاید فرصتش نباشد.
دوم مطلب، اینکه خواستم نسبت به شعر آقای رستگاری بگویم؛ احسنت،احسنت، احسنت!
اهل مبالغه هم نیستم، اما ذوق و شوق ادبی رو نمیتونم پنهان کنم که ایشان واقعا، به انصاف، زیبا سرودند! بجا، برگرفته از دل و دقیق!
القصه که بنده هم خواستم لااقل در خیل به تحیرآمدگان سعدی اسم خودم رو ثبت کنم که خودش میگوید:
«همه گویند و سخن گفتن سعدی دگرست!»
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۱۹ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ - در ستایش صاحب دیوان:
برای من تا بیت هجدهم یک شعره، و از بیت هجدهم به بعد یک شعر دیگه.
اگر در مدح نبود واقعا وصف نشدنی بود برای من...
چقدر زیبا...چقدر زیباست.
فقط بیت دوازده رو ببینید.
چه شیطنت و چه شیرینیای... چه تصویری، چه بازیای کرده با کلمات.
نیلوفر کاردان در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۴۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۰:
بیت اول میتونه اشاره به یک عشقِ قدیمی باشه؟!
به این شکل: " در دوران پیری (پیری به معنا) عشقِ دورانِ جوانی به سرم افتاد"
به این شکل، مصرع دوم بیت اول هم بسیار معنادار میشه.که این عشقی که سالها خاموش بوده و پنهان، الان آشکار شده و به در افتاده. یا آن عشقی که در دلم پنهان بوده سالها، الان دوباره به سرم افتاده.
فاطمه زمانی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۰۵ در پاسخ به رضا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱:
رضا
درودت ز من آفرین از سپهر...
حبیب شاکر در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۲۲ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۱:
سلام بر همراهان ارجمند
آن کوزه گر نیک سرشت با هوش
کز کوزه شکسته آب نوشیدی دوش
می گفت به کوزه من و تو همدردیم
بشکست فلک ز من دل،از تو سر و گوش
سپاس از همراهان
حسین طیبات در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۲:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۵:
طراری یا دزدی روحانیت بین صوفیان حلال و زیاد رواج دارد مولانا در بیت اول هشدار میدهد که در شهر دست کم چند طرار هستند که با تدابیر و روشهای خاص میتوانند تو را تخلیه روحانی کنند
در بیت دوم برای فرار از دست طرار روش رندی را پیشنهاد میکند به ظاهر مست ژولیده باش به باطن هوشیار..مفلس همه چیز دار....ابیات دیگر نیز ویژگیهای رندانه یک صوفی است
احمد خرمآبادیزاد در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۱۹ دربارهٔ جیحون یزدی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۵ - وله:
«مُوَسَّم» در مصرع دوم بیت پایانی به معنی «وسمه کشیده» و مجازا «آراسته» است. گویا جیحون یزدی تنها کسی است که این واژه را ساخته و سپس به کار برده است (در این قصیده و نیز قصیده شماره 80).
Babak Radmehr در ۱ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۳۴ در پاسخ به mary دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹: