گنجور

 
ظهیر فاریابی
 

ای رسیده مواهب تو به من

همچو بوی شفا به بیماران

گرچه در خورد همت تو نبود

رد نکردم چو خویشتن داران

پایه ابر برترست از آنک

رد توان کرد سوی او باران