من گرفتم که به عشاق وفا نتوان کرد
آخر ای پادشه حسن جفا نتوان کرد
سفر کعبه کنی کاش که آنجا گویم
روز عید است و حرم ترک فدا نتوان کرد
چون شوی بی خبر از باده مگو جمشیدم
خویشتن را بیکی جام گدا نتوان کرد
این جوان سازد و آن پیر کند نسبت می
ظاهر آن است که با آب بقا نتوان کرد
گر غباری ز کف پای تو آرد سر چیست
که نثار قدم پیک صبا نتوان کرد
زاهد از توبه پیمانه مرا عذر بنه
کاین گناهی است که در مذهب ما نتوان کرد
منعم از خرقه و سجاده مکن باده بیار
آن چه شیداست که در زیر عبا نتوان کرد
با تعلق نتوان مرحله عشق برید
دست و پا بسته در این بحر شنا نتوان کرد
تو نه ای مرد سپاه مژه یغما بگریز
پنجه در پنجه ترکان ختا نتوان کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از جفای معشوق گله میکند و آرزو دارد در حرم، در روز عید قربان، قربانی او شود. سپس به ستایش باده میپردازد، توبه از می را گناه میشمارد و زاهدان را به ریاکاری زیر خرقه و عبا متهم میکند. در پایان میگوید راه عشق را با دلبستگی نمیتوان پیمود و خود را حریف مژگان زیبارویان نمیداند و به گریز فرامیخواند.
هوش مصنوعی: قبول دارم که با عاشقان نمیتوان وفا کرد، اما ای پادشاه زیبایی، دستکم نباید بر آنان ستم کرد.
هوش مصنوعی: کاش به سفر کعبه بروی تا آنجا به تو بگویم: امروز عید قربان است و در حرم نمیتوان قربانی کردن را ترک کرد؛ یعنی مرا در راه خود قربانی کن.
هوش مصنوعی: وقتی از باده بیخود میشوی، ادعا نکن که من جمشیدم؛ کسی که شاه است با یک جام از پا نمیافتد و خود را گدای یک جام نمیکند.
هوش مصنوعی: شراب یکی را جوان میکند و دیگری پیر به آن پناه میبرد؛ پیداست که شراب را نمیتوان با آب حیات سنجید و از آن هم برتر است.
هوش مصنوعی: اگر باد صبا غباری از کف پای تو بیاورد، کدام سر است که نتوان آن را به شکرانه پیش پای این پیک صبا نثار کرد؟
هوش مصنوعی: ای زاهد، مرا از توبه کردن از پیمانهٔ شراب معاف بدار، زیرا در آیین ما توبه از باده گناهی است که نباید مرتکب شد.
هوش مصنوعی: با بهانهٔ خرقه و سجاده مرا از می بازمدار و باده بیاور؛ کدام کار دیوانهوار است که زیر عبای زاهدان نتوان کرد؟ کنایه به ریاکاری زاهدان است.
هوش مصنوعی: با دلبستگی به دنیا نمیتوان راه عشق را پیمود، همانطور که با دست و پای بسته نمیتوان در این دریا شنا کرد.
هوش مصنوعی: ای یغما، تو حریف لشکر مژگان یار نیستی، بگریز؛ با ترکان ختا، یعنی زیبارویان جنگاور، نمیتوان پنجه در پنجه افکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پشت بر یار کمان ابروی ما نتوان کرد
خویشتن را هدف تیر بلا نتوان کرد
کشته ی تیغ ملامت برضا نتوان شد
حذر از ضربت شمشیر قضا نتوان کرد
گرچه از ما بخطا روی بپیچید و برفت
[...]
دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان کرد
آنچه سعی است، من اندر طلبت بنمایم
این قَدَر هست که تغییرِ قضا نتوان کرد
دامنِ دوست به صد خونِ دل افتاد به دست
[...]
با چنین درد دلی میل دوا نتوان کرد
حاصل عمر عزیز است رها نتوان کرد
چشم ما روشنی از نور جمالش دارد
یک دمی نور وی از دیده جدا نتوان کرد
سود و سرمایه همه در سر کارش کردیم
[...]
از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کرد
گله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد
کرده ام قیمت یک موی تو را هر دو جهان
گرچه او را به چنان تحفه بها نتوان کرد
عمر چون باد هوا می گذرد حاضر باش
[...]
بند گیسوی تو از دست رها نتوان کرد
گر جدا سازیش از بند جدا نتوان کرد
دم نگه دار مسیحا که به جز نوش وصال
درد مهلک چو شد از هجر دوا نتوان کرد
چو خرامی سوی ما گر نه فقیرم بینی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.