نبستم از چمن طرفی به کام دل پریدنها
خوشا در حلقه دامی به ناکامی تپیدنها
رفوی خرقه ناموس عقلم ساخت دیوانه
دریغ ایام شیدایی و پیراهن دریدنها
نخواهم غیر خار از تربتم روید پس از مردن
چو بینم بر زمین از نازش آن دامن کشیدنها
ندانم قصه دل چیست اما اینقدر دانم
که هر جا لب گشودم گوش بستن از شنیدنها
به قدرت تا کجا شد نسبتش کامروز در گلشن
نیاید بر زمین پای صنوبر از چمیدنها
توان دانست باز از دیده بازم پس از کشتن
که دارم حسرتی در دل به غیر از سر بریدنها
به عذری تا به پایش سر توانم سود پیرم کرد
در آغاز جوانی یاد ایام خمیدنها
جوانی زد ره و شادم که این موی سفید آخر
به پیری شد کلاف رسته یوسف خریدنها
ندانم کیست یغما در بیابان جنون روزی
ز ره واماندهای دیدم در آغاز دویدنها



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی در این غزل گرفتاری و ناکامی در عشق را بر آزادی بیحاصل برتری میدهد و بر روزگار شیدایی که عقل از او گرفت افسوس میخورد. او آرزو دارد حتی پس از مرگ بر سر راه معشوق بماند و میگوید جوانیاش در حسرت سر نهادن به پای او به پیری رسید. با این همه، موی سپیدش را همچون کلاف پیرزن خریدار یوسف میبیند و در پایان خود را رهرو درماندهای در آغاز بیابان جنون میخواند.
هوش مصنوعی: از پرواز آزادانه و به دلخواه در چمن هیچ بهرهای نبردم؛ خوشا تپیدن ناکام در حلقهٔ دام. یعنی گرفتاری در دام عشق از آزادی بیحاصل بهتر است.
هوش مصنوعی: عقل مرا وادار کرد که خرقهٔ آبرو و ناموس را وصله کنم و دیوانگی را از من گرفت. افسوس بر روزگار شیدایی که در آن پیراهن میدریدم.
هوش مصنوعی: وقتی میبینم معشوق با ناز دامنش را بر زمین میکشد، آرزو دارم پس از مرگ از خاک گورم جز خار نروید تا دامنش به آن گیر کند و دمی بر سر گورم بماند.
هوش مصنوعی: نمیدانم ماجرای دلم چیست، اما همین قدر میدانم که هر جا لب به گفتنش گشودم، مردم گوش خود را از شنیدن بستند.
هوش مصنوعی: شباهت صنوبر به قامت تو چنان بالا گرفته که امروز در باغ از شدت خرامیدن و نازیدن پایش به زمین نمیرسد. یعنی صنوبر به همین نسبت ناچیز با قد تو مغرور شده است.
هوش مصنوعی: از چشم بازم پس از کشته شدن میتوان فهمید که جز آرزوی سر بریده شدن، حسرت دیگری هم در دل دارم؛ یعنی هنوز در حسرت دیدار معشوقم.
هوش مصنوعی: آرزوی خم شدن و به بهانهای سر بر پای معشوق ساییدن، مرا در آغاز جوانی پیر و خمیده کرد.
هوش مصنوعی: جوانی از دستم رفت، اما شادم که این موی سفید در پیری مانند کلاف ریسمانی شد که پیرزن با آن به خریدن یوسف رفت؛ یعنی دستکم با همین سرمایهٔ ناچیز در شمار خریداران معشوق درآمدم.
هوش مصنوعی: نمیدانم یغما کیست؛ همین قدر روزی در بیابان دیوانگی کسی را دیدم که در آغاز راه از رفتن بازمانده بود. شاعر از خود چون رهرو درماندهای در راه عشق یاد میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به صد اندیشه افکند امشبم آن تیز دیدنها
در اثنای نگاه تیز تیز آن لب گزیدنها
ز بس برجستنم در رقص دارد چون سپند امشب
به سویم گرم از شست آن ناوک رسیدنها
زبان زینهار افتد ز کار از بس که آید خوش
[...]
مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدنها
که در آخر به جایی میرسد از خود رمیدنها
عنان نفس را بگذار چندی تا به راه آید
که از خامی برآرد اسب سرکش را دویدنها
ظهور پختگی با خویش دارد حجت قاطع
[...]
گرفتم گوشهای امروز از درها دویدنها
کمان حلقه شد پشت عصایم از خمیدنها
چو گل از سفره ارباب دولت خون دل خوردم
نصیب من نشد چون غنچه غیر از لب گزیدنها
قناعت پیشگان لب تر نمیسازند از دریا
[...]
چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدنها
که ریزد سستی پرواز او رنگ تپیدنها
به عزم چیدن گل تا خرامت گلشنآرا شد
بود از شوق دستت غنچه دلتنگ نچیدنها
نمیزیبد تواضع از تو با این قامت رعنا
[...]
چو اشک، آن کس که میچیند گلِ عیش از تپیدنها
بود دلتنگ اگر گوهر شود از آرمیدنها
ز بس عام است در وحشتسرای دهر بیتابی
دلِ هر ذره دارد در قفس چندین تپیدنها
مجو آوازهٔ شهرت ز آهنگِ سبکروحان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.