ای آنکه بیتو هیچ نظامی جهان نداشت
بر هیچحق زمانه چو تو قهرمان نداشت
تا در وجود نامدی از پردهٔ عدم
روی زمین ز نقش معالی نشان نداشت
گردون ز خاندان نبوت بهیچ قرن
در صدر مهتری چو تو صاحب قران نداشت
چندین هزار سال بچندین هزار چشم
جز انتظار دولت تو آسمان نداشت
افلاک از سرایر احوال نیک و بد
بهتر ز نوک خامهٔ تو ترجمان نداشت
فرزند آن کسی که بصدق مجاهدت
مانند او سپاه هدی پهلوان نداشت
در حد روم آتش حسد حسام او
بی دود مرگ عرصهٔ یک دودمان نداشت
شخص مخالفان هدی سهم تیر او
جز زرد فام و چفته بشکل کمان نداشت
از فکرت مبارک باریک بین او
علمی نبود در همه عالم که آن نداشت
فرزانه مجددین، تویی آن کس که آسمان
اسرار خود ز رأی تو هرگزنهان نداشت
از عهد مهد تابگه مرگ، روزگار
بر هیچ کار خصم ترا کامران نداشت
همچون زبان مقید زندان فتنه گشت
آن کس که حرز مدحت تو بر زبان نداشت
بر باد داده سر چو قلم، هرکه چون قلم
بر مهر خاندان تو بسته میان نداشت
افلاس راه آن املی کرده منقطع
کز بخشش تو بدرقهٔ کاروان نداشت
بسیار خدعه خورد سپاهی، که وقت کار
از عزم کار دیدهٔ تو دیدهبان نداشت
وفد امید تازه تر و بی دریغ تو
از جود بی ریای تو یک میزبان نداشت
آن رأی پیر و بخت جوان ترا هیچ
چون انده مصالح پیر و جوان نداشت
هرگز نکرد کس به حریم تو التجا
کو را پناه جاه تو اندر امان نداشت
او بس کسا، که از تو بنام و بنان رسید
گرچه کس از قبیلهٔ او نام و نان نداشت
در مجلس تو گوهر مردم شناس تو
یک اهل فضل را به مقام هوان نداشت
صد را، ز نکبت گردون بهیچ وقت
جز در حمایت کنف تو مکان نداشت
یک تن نبود از همه اسلاف من، که او
در جان و دل محبت این خاندان نداشت
تا شد بنان بنده ز قوت بحد فعل
جز نشر مکرمات تو اندر بنان نداشت
اسب مدایح تو مرا در مجال نظم
جز با کمال فخر شریک عنان نداشت
مدحی نگفتهام ز دل و جان ترا، که دهر
آنرا چو دل عزیز و گرامی چو جان نداشت
بر خاک این ستانه ثنایی نخواندهام
کان را فلک چو باد بعالم روان نداشت
در صدر تو بسی سبکی کردهام و لیک
هرگز دل کریم تو آن را گران نداشت
نگذشت هیچ روز که درد دل رهی
بر تازگی مکارم تو شادمان نداشت
سعیی نمودهای که همانا از آن مرا
دارد هزار سود و ترا یک زیان نداشت
رطب اللسان شدم بدعا و کدام وقت
ما را دعای صدر تو رطب اللسان نداشت ؟
تا در جهان جنبش افلاک هر شبی
زاید عجیبه ای که در آن سان جهان نداشت
بادی همیشه صدر زمین و زمان از آنک
در ساحت زمین چو تو صدری زمان نداشت
در دولتت نعیم بقا باد جاودان
ورچه کسی نعیم بقا جاودان نداشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده در ستایش سید مجدالدین، از خاندان پیامبر، است و او را مایهٔ نظم جهان و دانای رازهای آسمان میخواند. شاعر از پدر او بهعنوان مجاهدی که در مرزهای روم با دشمنان دین جنگید یاد میکند و سپس بخشندگی، پناهدهی و قدرشناسی ممدوح از اهل فضل را برمیشمارد. در بخش پایانی، از محبت دیرینهٔ نیاکان خود به این خاندان، مدایح خود و گذشت ممدوح از گستاخیهایش سخن میگوید و با دعای جاودانگی دولت او قصیده را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که جهان بدون تو هیچ نظم و سامانی نداشت و روزگار برای پاسداری از هیچ حقی پهلوانی مانند تو نداشت.
هوش مصنوعی: تا وقتی که تو از پردهٔ نیستی به هستی نیامده بودی، روی زمین هیچ نشانی از بزرگی و بلندمرتبگی نداشت.
هوش مصنوعی: آسمان در هیچ روزگاری از خاندان پیامبر، در جایگاه سروری، بزرگ و صاحباقبالی مانند تو نداشت.
هوش مصنوعی: آسمان هزاران سال با هزاران چشم (ستارگان) کاری جز انتظار رسیدن دولت و اقبال تو نداشت.
هوش مصنوعی: افلاک برای بیان رازهای احوال نیک و بد، مترجمی بهتر از نوک قلم تو نداشتند.
هوش مصنوعی: تو فرزند کسی هستی که در جهاد صادقانه چنان بود که سپاه هدایت (لشکر اسلام) پهلوانی مانند او نداشت.
هوش مصنوعی: در سرزمین روم، آتش شمشیر او هیچ خاندانی را بیآنکه دود مرگ در آن بپیچد باقی نگذاشت.
هوش مصنوعی: تن دشمنان دین از ترس تیر او جز رنگی زرد و پشتی خمیده مانند کمان نداشت.
هوش مصنوعی: در همهٔ جهان دانشی نبود که اندیشهٔ مبارک و باریکبین او آن را در خود نداشته باشد.
هوش مصنوعی: ای مجدالدین فرزانه، تو کسی هستی که آسمان رازهای خود را هرگز از اندیشهٔ تو پنهان نکرد.
هوش مصنوعی: روزگار از گهواره تا گور، دشمن تو را در هیچ کاری کامیاب نکرد.
هوش مصنوعی: هر کس ستایش تو را چون تعویذی بر زبان نداشت، مانند زبان که در دهان زندانی است، گرفتار زندان فتنه شد.
هوش مصنوعی: هر کس مانند قلم کمر به محبت خاندان تو نبست، مانند قلم که سرش را میتراشند، سرش را بر باد داد.
هوش مصنوعی: هر آرزویی که بخشش تو را بدرقه و نگهبان کاروان خود نداشت، تهیدستی راهش را برید.
هوش مصنوعی: بسیار سپاهی فریب خورد که هنگام کار، چشم تیزبین تو را بهعنوان دیدهبان نداشت.
هوش مصنوعی: گروه امیدواران تو جز بخشش بیریا و بیدریغ تو میزبانی نداشتند.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ پخته و بخت جوان تو هیچ دغدغهای جز سامان دادن کار پیر و جوان نداشت.
هوش مصنوعی: هیچکس به حریم تو پناه نیاورد که پناه مقام تو او را در امان نگه نداشته باشد.
هوش مصنوعی: بسا کسان که از تو به نام و نان رسیدند، هرچند کسی از خاندانشان نه آوازه داشت و نه نان.
هوش مصنوعی: گوهر مردمشناس تو در مجلست هیچ صاحب فضلی را خوار و بیارج نگه نداشت.
هوش مصنوعی: ای صدر، من از گردش ناگوار روزگار هرگز جایی جز پناه و سایهٔ حمایت تو نداشتم.
هوش مصنوعی: از همهٔ نیاکان من یک تن نبود که در جان و دل محبت این خاندان را نداشته باشد.
هوش مصنوعی: از وقتی که انگشتان این بنده توان کار و نوشتن یافت، جز گستردن و نوشتن بزرگواریهای تو کاری نکرد.
هوش مصنوعی: اسب ستایشهای تو در میدان شعر من جز فخر کامل همراه و همعنانی نداشت؛ یعنی مدح تو مایهٔ افتخار من است.
هوش مصنوعی: هیچ مدحی از دل و جان برای تو نگفتهام که روزگار آن را مانند دل عزیز و مانند جان گرامی نداشته باشد.
هوش مصنوعی: بر خاک این درگاه هیچ ستایشی نخواندهام که آسمان آن را مانند باد در جهان پراکنده و روان نکرده باشد.
هوش مصنوعی: در پیشگاه تو بسیار سبکسری و گستاخی کردهام، اما دل بزرگوار تو هرگز آن را سنگین و ناگوار نشمرد.
هوش مصنوعی: هیچ روزی نگذشت که بزرگواریهای تازهٔ تو دل دردمند این بنده را شاد نکند.
هوش مصنوعی: کوششی در حق من کردهای که برای من هزار سود دارد و برای تو هیچ زیانی نداشت.
هوش مصنوعی: به دعای تو زبانم تر و گویا شد؛ و کدام وقت بود که دعای تو زبان ما را گویا نکرده باشد؟
هوش مصنوعی: تا وقتی که گردش افلاک در جهان هر شب شگفتی تازهای پدید میآورد که جهان مانندش را نداشته است.
هوش مصنوعی: همیشه سرور زمین و زمان باشی، زیرا زمان در پهنهٔ زمین سروری مانند تو نداشته است.
هوش مصنوعی: در دولت تو نعمت ماندگاری جاودانه باشد، هرچند هیچکس نعمت بقای جاودان نداشته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این عقل در یقین زمانه گمان نداشت
کز عقل را ز خویش زمانه نهان نداشت
در گیتی ای شگفت کران داشت هر چه داشت
چون بنگرم عجایب گیتی کران نداشت
هر گونه چیز داشت جهان تا به پای داشت
[...]
بیمار کربلا به تن از تب توان نداشت
تاب تن از کجا که توان بر فغان نداشت
گر تشنگی ز پا نفکندش غریب نیست
آب آنقدر که دست بشوید ز جان نداشت
در کربلا کشید بلایی که پیش وهم
[...]
ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشت
ایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
روشن ضمیر آنکه ازین خوان گونه گون
قسمت همای وار به جز استخوان نداشت
سرمست پر گشود و سبکسار برپرید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.