ای بتو چشم مکرمات قریر
قدر تو بر فلک نهاده سریر
آفتاب جلالتی و ترا
نیست مانند آفتاب نظیر
چاکر طبع تست بحر محیط
بندهٔ دست ترا ابر مطیر
چرخ را بر ارادت تو مدار
ماه را بر اشارت تو مسیر
باطل از لفظ تست در و گهر
کاسد از خلق تست مشک و عبیر
فکر ثاقب تو در گیتی
بکم و بیش عالمیست خبیر
نظر صائب تو در عالم
ببد و نیک ناقدیست بصیر
دشمنان را خلافت افگنده
در عذاب جحیم و هول سعیر
دوستان را وفاقت آورده
بنعیم مقیم و ملک کبیر
بر کشیده سپهر با عظمت
هست در جنب همت تو حقیر
تابع دولت جوان تو شد
در همه کارها زمانهٔ پیر
نیزهٔ تو طویل و عمر عدو
هست از آن نیزهٔ طویل ، قصیر
بجوار تو ملک گشته عظیم
بقبول تو فضل گشته خطیر
مملکت را همی دهی ترتیب
مکرمت را همی کنی تقریر
حشمتت آمنست از تبدیل
دولتت فارغست از تغییر
از علو تو چرخ با تخجیل
وز سخای تو بحر تا تشویر
داعیان را تویی بجود مجیب
خایفان را تویی با من مجیر
کمترین ارتحال تو گه نطق
مایهٔ فکرت هزار دبیر
گرچه شبگیر لذت شاهان
نیست در عصر جز بجام عصیر
همه لذت ترا بحمدالله
از شبیخون کفر در شبگیر
آخر از نغمهٔ اغانی به
بهمه حال نغمهٔ تکبیر
هرچه تدبیر تو بود از چرخ
همه بر وفق آن رود تقدیر
من بر آنم که ملک عالم را
بود خواهد بمجلس تو مصیر
اندر آرد فلک بطوع و بطبع
زیر احکام تو قلیل و کثیر
چاکر تو شوند خان و تگین
بندهٔ تو شوند میر و وزیر
در زمانه ز عدل تو و بخشش تو
کس نه مظلوم بیند و نه فقیر
تا لب نیکوان بود چو عقیق
تا رخ عاشقان بود چو زریر
باد در دام تو ستاره رهین
باد در بند تو زمانه اسیر
زیر زنجیر پای دشمن تو
دست تو سوی زلف چون زنجیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده ستایش پادشاهی است که شاعر او را در بخشندگی برتر از دریا و ابر، در اندیشه دانا و در جنگ پیروز میشمارد و آسمان و روزگار را فرمانبر او میداند. در میانهٔ شعر، او را از دیگر پادشاهان جدا میکند: آنان سحرگاه را به شراب میگذرانند و او به شبیخون بر کافران، و بانگ تکبیر را از آواز خنیاگران بهتر میداند. شاعر پیشبینی میکند که فرمانروایی جهان به او خواهد رسید و خانها و امیران بندهٔ او خواهند شد، و قصیده با دعای ماندگاری دولت ممدوح و گرفتاری دشمنانش به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: ای کسی که چشم بزرگواریها و نیکیها به تو روشن است و جایگاه بلند تو تخت خود را بر آسمان نهاده است.
هوش مصنوعی: تو خورشیدِ شکوه و بزرگی هستی و تو نیز مانند خورشید همتا و مانندی نداری.
هوش مصنوعی: دریای فراگیر خدمتگزار طبع بخشندهٔ توست و ابر بارانزا بندهٔ دست بخشندهٔ توست؛ یعنی بخشش تو از دریا و ابر بیشتر است.
هوش مصنوعی: گردش آسمان به خواست تو است و ماه به اشارهٔ تو راه میسپارد.
هوش مصنوعی: در برابر سخن تو مروارید و گوهر بیارزش است و در برابر خوی خوش تو بازار مشک و عبیر کساد است.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ تیز و نافذ تو در جهان، دانایی است که از کم و بیش همهچیز آگاه است.
هوش مصنوعی: نگاه درست و بهجای تو در جهان، سنجشگری بیناست که بد و نیک را از هم بازمیشناسد.
هوش مصنوعی: مخالفت با تو دشمنان را به عذاب دوزخ و هراس آتش سوزان افکنده است.
هوش مصنوعی: همراهی و موافقت با تو دوستان را به نعمت پایدار و فرمانروایی بزرگ رسانده است.
هوش مصنوعی: آسمانِ برافراشته با همهٔ بزرگیاش در کنار همت بلند تو کوچک و ناچیز است.
هوش مصنوعی: روزگار کهنسال در همهٔ کارها پیرو بخت و دولت جوان تو شده است.
هوش مصنوعی: نیزهٔ تو بلند است و عمر دشمن از همین نیزهٔ بلند کوتاه میشود.
هوش مصنوعی: فرمانروایی در پناه و همسایگی تو بزرگ شده و دانش و فضیلت با پذیرش تو ارجمند گشته است.
هوش مصنوعی: تو کشور را سامان و نظم میدهی و بزرگواری و بخشش را پابرجا و استوار میکنی.
هوش مصنوعی: شکوه تو از دگرگونی در امان است و دولت تو از تغییر و زوال آسوده است.
هوش مصنوعی: آسمان از بلندی مقام تو شرمسار است و دریا از بخشندگی تو خجل.
هوش مصنوعی: تو با بخشش خود دعای خواهندگان را پاسخ میدهی و به ترسیدگان امان و پناه میدهی.
هوش مصنوعی: کمترین سخنی که تو بیدرنگ و بداهه میگویی، سرمایهٔ اندیشهٔ هزار دبیر است.
هوش مصنوعی: هرچند در این روزگار لذت سحرگاهی پادشاهان جز در جام شراب نیست،
هوش مصنوعی: خدا را سپاس که همهٔ لذت تو در سحرگاه، شبیخون زدن بر کافران است.
هوش مصنوعی: سرانجام بانگ تکبیر در هر حال از نغمهٔ آوازها و سرودها بهتر است.
هوش مصنوعی: هر تدبیری که تو بیندیشی، تقدیر آسمانی همه بر وفق آن پیش میرود.
هوش مصنوعی: من بر این باورم که فرمانروایی همهٔ جهان سرانجام به درگاه و مجلس تو خواهد رسید.
هوش مصنوعی: آسمان به فرمانبرداری و از سر میل، اندک و بسیارِ همهچیز را زیر فرمان تو خواهد آورد.
هوش مصنوعی: خانها و تگینها خدمتگزار تو و امیران و وزیران بندهٔ تو خواهند شد.
هوش مصنوعی: در روزگار، از دادگری و بخشش تو، هیچکس نه ستمدیدهای میبیند و نه تهیدستی.
هوش مصنوعی: تا زمانی که لب زیبارویان سرخ چون عقیق و چهرهٔ عاشقان زرد چون گیاه زریر است،
هوش مصنوعی: ستارگان در دام تو گرفتار و روزگار در بند تو اسیر باد.
هوش مصنوعی: پای دشمنت در زنجیر باشد و دست تو به سوی زلفِ زنجیرمانند زیبارویان دراز باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر
... یر
دوستا، آن خروشِ بربط تو
خوشتر آید به گوشم از تکبیر
زاری زیر و این مدار شگفت
[...]
دل و دامن تنور کرد و غدیر
سرو و لاله کناغ کرد و زریر
ای زده تکیه بر بلند سریر
بر سرت خز و زیر پای حریر
شاعر اندر مدیح گفته تو را
که «امیرا هزار سال ممیر»
ملک را استوار کردهستی
[...]
خواجه بوسعد عمدة الملکی
همچنین سالها بمانی دیر
عقل را دانش تو گیرد دست
آز را بخشش تو دارد سیر
عدل را ظلم خواست کرد تباه
[...]
نه در آید به ذات او تغییر
نه قلم وصف او کند تحریر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.