به دریا سر ماهیان برفروخت

هم‌اندر هوا پر کرگس بسوخت

ز مجمر یکی آتشی برفروخت

به بالای آن پر لختی بسوخت

درخت و برادر بهم بر بدوخت

به هنگام رفتن دلش برفروخت

به کردار کوه آتشی برفروخت

شغاد و چنار و زمین را بسوخت

به کردار کوه آتشی برفروخت

بسی عود و با مشک و عنبر بسوخت

بشد ناخوشی بوی و کامش بسوخت

به کردار دیبا رخش برفروخت

کسی گوید آتش زبانش نسوخت

به چاره بد از تن بباید سپوخت

پر از خورد و داد و خرید و فروخت

تو گفتی زمان چشم ایشان بدوخت

زره کتف آزادگان را بسوخت

ز نعل سواران زمین برفروخت

ورا جان و دل بر برادر بسوخت

به کردار آتش رخش برفروخت

که مهمان به چرم خر اندر که دوخت

که بازار کین کهن برفروخت

سر و گوش و پایش به پیکان بدوخت

بدان آهو آزاده را دل بسوخت

بزد تیر و پهلوش با دل بدوخت

دل شیر ماده بدوبر بسوخت

نر و ماده را هر دو بر هم بدوخت

دل لشکر از زخم او بر فروخت

دل شاه بهرام زیشان بسوخت

به دست خرد چشم خشمش بدوخت

به پولاد پیکان دهانش بدوخت

همی خار زان زهر او برفروخت

شما را دل از مهر ما برفروخت

دل و چشم دشمن به ما بربدوخت

ازان تازی اسبان دلش برفروخت

به مهبود بر جای مهرش بسوخت

به طلخند هرچند جانش بسوخت

ز خشم او دو چشم خرد رابدوخت

همه کاخ وتاج بزرگی بسوخت

ازان پس بلند آتشی برفروخت