به پیش دوست شد سرمست و خرم

به بوسه ریش او را ساخت مرهم

تو گفتی شیر و می بودند در هم

ویا بر هم فگنده خز و ملحم

چهل دیبای چینی بسته در هم

دو تو برهم فگنده سخت محکم

چو شاهنشاه شد در مرو خرم

پدید آمد به جای سور ماتم

چهل تا جامهٔ وشی و بیرم

به سان رشته در هم بسته محکم

وگر بر ژرف دریا باشد این غم

به یک ساعت کند چون سنگ بی نم

برآرم زین دل سوزان یکی دم

بدرم سنگ آن دز یکسر از هم

به حق آنکه بودی آن دلارم

ترا اندر جهان هم چهر و هم نام

بر آرم زین دل سوزان یکی دم

بسوزم این سرای و بند محکم

بیاسود آن دل پر درد و پر غم

که با او بود دوزخ باغ خرم

همی بودیم هر دو شاد و خرم

همی گفتیم راز خویش با هم

چنین باشد دل فرزند آدم

نیارد یاد رفته شادی و غم

ز یکدیگار جدا گشتند خرم

میان دل شکسته لشکر غم

چو دریا کرد چشمم را ز بس نم

چو دوزخ کرد جانم را ز بس غم

جهانی عاشق و معشوق با هم

نشسته روز و شب بی رنج و بی غم

همی‌گفتند راما شاد و خرم

بزی تو جاودان دور از همه غم

منم آذار و تو نوروز خرم

هر آیینه بود این هر دو با هم

عجبتر آنکه چندین جور بینم

نفرسایم همانا آهنیم

من و تو هر دو خواهم مست و خرم

بسان لام الف پیچیده بر هم

فزون از گونه گونه تخم عالم

فزون از نر و ماده نسل آدم