چو خواهد بود روز برف و باران
پدید آید نشان از بامدادان
هوا از ابر بستن تیره گردد
ز باد تند گیتی خیره گردد
چو فُرقت خواهد افگندن زمانه
پدید آرد ز پیش او را بهانه
کرا خواهد گرفتن تن به فرجام
ز پیش تب شکستن گیرد اندام
چو رامین سیر گشت از رنج دیدن
شب و روز از پی جانان دویدن
به دامی اوفتادن هر زمانی
شنیدن سرزنش از هر زبانی
به شاهنشاه پیغامی فرستاد
که خواهم شد به بوم ماهآباد
تنم را دردمندی میگدازد
بود کم آن هوا بهتر بسازد
همی خواهم ز شاهنشاه موبد
که من باشم در آن کشور سپهبد
مگر یابم نشان تندرستی
رها گردد تنم از رنج و سستی
به دشت و کوه بر، من چندگاهی
بجویم خوشترین نخچیرگاهی
گهی گیرم به یوزان غُرم و آهو
گهی گیرم به بازان کبگ و تیهو
گوزن کوهی از کوه اندر آرم
به هامون یوز را بر وی گمارم
تذروان را به بازان آزمایم
سگان را نیز بر غُرمان گشایم
هر آنگاهی که فرماید شهنشاه
به چشم و سر دوان آیم به درگاه
خوش آمد شاه را پیغام رامین
بداد از پادشاهی کام رامین
ری و گرگان و کوهستان بدو داد
به شاهی مهر و منشورش فرستاد
چو رامین خیمه بیرون زد به شاهی
ز ناگه مرد بی ره گشت راهی
به پیش ویس شد کاو را ببیند
چو او را دیده باشد برنشیند
چو پیش ویس شد بر تخت بنشست
بر افشاند آن بت خندان برو دست
بگفت از جای شاهنشاه برخیر
چو که باشی ز جای مه بپرهیز
ترا بر جای شاهنشاه نشستن
چنان باشد که گاه او بجستن
ترا این کار جستن سخت زو دست
مگر این راه بد دیوت نمودهست
ز پیش وی دژم بر خاست رامین
کننده زیر لب بر بخت نفرین
همی گفت ای دل نادان و ناراست
نگه کن تا نهیبت از کجا خاست
ز مهر ویس چندان رنج دیدی
کنون بنگر که از وی چه شنیدی
مبادا کس که از زن مهر جوید
که از شوره بیابان گل نروید
بود مهر زنان همچون دم خر
نگردد آن ز پیمودن فزونتر
بپیمودم دم خر چند گاهی
گرفتم بر هوای دیو راهی
سپاس از ایزد دادار دارم
که اکنون چشم و دل بیدار دارم
هنر را باز دانستم ز آهو
همیدون زشت را از نغز و نیکو
چرا بیهوده گم کردم جوانی
چرا بر باد دادم زندگانی
دریغا آن گذشته روزگارم
دریغا آن دل امیدوارم
به دست خود گلوی خود بریدن
به از بیغارهٔ ناکس شنیدن
سرایی کاو ز فال شوم بنمود
بهل تا هر چه ویرانتر شود زود
جدایی را پدید آمد بهانه
غمانم را پدید آمد کرانه
چنین بیغاره از بهر بریدن
به صد گوهر ببایستم خریدن
به هنگام آمد این بیغارهٔ سرد
که باری زو دلم را سردتر کرد
چو من زو دل همی خواهم بریدن
چرا نالم ز بیغاره شنیدن
کنون کم داد دولت رایگانی
گریز ای دل ز سختی تا توانی
گریز ای دل ز آسیب زمانه
گریز ای دل ز ننگ جاودانه
دلا بگریز تا خونم نریزی
گر اکنون نه گریزی کی گریزی
درین اندیشه مانده رام را دل
چو ریشه بود آگنده به پلپل
سمنبر ویس چون او را دژم دید
دل خود را پر از پیکان غم دید
پشیمان شد بر آن بیهوده گفتار
کز آن گفتار شد رامین دلآزار
ز گنج شاهوار آورد بیرون
به زر کرده صد و سی تخت مدهون
دریشان جامهای بسته رنگین
همه منسوج روم و ششتر و چین
به پیکر هر یکی همچون بهاری
برو کرده دگرگونه نگاری
به خوبی هر یکی چون بخت رامین
فرستاد آن همه زی تخت رامین
پس او را جامها پوشید شهوار
قبای لالهگون و لعلدستار
به نقش لعل در وی بافته زر
چو روی بیدل و رخسار دلبر
پس آنگه دست یکدیگر گرفتند
به تنها هر دوان در باغ رفتند
زمانی خرمی کردند و بازی
بپیچیده به هم هر دو نیازی
ز رنگ روی ایشان باغ رنگین
ز بوی زلف ایشان باد مشکین
گه از پیوند و بازی هر دو خندان
گه از درد جدایی هر دو گریان
سمنبر ویس کرده دیده خونبار
رخان همرنگ خونآلوده دینار
عقیق دو لبش پیروز گشته
جهان بر حال او دلسوز گشته
یکی چشم و هزار ابر گهربار
یکی جان و هزاران گونه تیمار
به مشک آلوده فندق گل شخوده
ز خون آلوده نرگس دُر نموده
همی گفت ای گرامی بی وفا یار
چرا روزم کنی همچون شب تار
نه این گفتی مرا روز نخستین
نه این بستی تو با من عهد پیشین
هنوز از مهر ما خود چند رفتهست
که دلت از مهر ما سیری گرفتهست
همان ویسم همان خورشید پیکر
همان سرو سهی و یاسمینبر
بجز مهر و وفا از من چه دیدی
که یکباره دل از مهرم بریدی
اگر مهر نُوت گشتهست پیدا
کهن مهر مرا مفگن به دریا
مکن رامین جفای هجر با من
مکن رامین مرا با کام دشمن
مکن رامین که بازآیی پشیمان
گسسته دوستی بشکسته پیمان
چو روی خویش از پیشم بتابی
به جان دیدار من جویی نیابی
به دل با درد هجرانم نتابی
چو بازآیی مرا دشوار یابی
کنون گرگی و آنگه میش باشی
وزین عُجب و منی درویش باشی
چو زیر چنگ پیش من بنالی
دو رخ بر خاک پای من بمالی
ز من بینی همین غم کز تو دیدم
چشی از من همین کز تو چشیدم
همین گُشی کنم با تو همین ناز
به نیک و بد مکافاتت کنم باز
جوابش داد رامین سخندان
که از راز من آگاهست یزدان
همی دانی که از تو ناشکیبم
و لیک از دشمنانت با نهیبم
جهان از بهر تو شد دشمن من
ز من بیزار شد پیراهم من
پلنگ من شدهست آهو به صحرا
نهنگ من شدهست ماهی به دریا
نتابد مهر بر من جز به خواری
نبارد ابر بر من جز به زاری
ز بس بیغاره کز مردم شنیدم
قیامت را درین گیتی بدیدم
همی ترسم ز دلخواهان و یاران
چنان کز دشمنان و کینه داران
ز دست هر که گیرم شربتی آب
همی ترسم که آن زهری بود ناب
به خواب اندر همه شمشیر بینم
پلنگ و اژدها و شیر بینم
همی ترسم که شاهنشاه پنهان
به یک نیرنگ بستاند ز من جان
هر آنگاهی که خود جانم نباشد
به گیتی چون تو جانانم نباشد
هر آنگاهی که بستانند جانم
ز کار خویش و کار تو بمانم
چه خوشتر زانکه باشد در تنم جان
و با چان در بر من چون تو جانان
پس آن بهتر که جان بر جای دارم
به جان مهر ترا بر پای داری
به گیتی نیز شب آبستن آید
نداند کس که فردا زو چه زاید
چه باشد گر بود سالی جدایی
وزان پس جاودانه آشنایی
جهان را چند گونه رنگ و بندست
که داند باز کاو را بند چندست
چه دانی کز پس تیره جدایی
چه مایه بود خواهد روشنایی
اگر چه دردمند روزگارم
به درمانش همی امید دارم
اگر چه مستمند سال و ماهم
امید از روز پیروزی نکاهم
خدای ما که با عدلست و دادست
همه کس را چنین آمید دادهست
که روز رنج و سختی درگذاریم
پس او را ناز و شادی در پس آریم
مرا تا جان بود اومید باشد
که روزی جفت من خورشید باشد
توی خورشید و تا رویت نباشد
جهانم جز چنان مویت نباشد
بسی سختی بدیدم از زمانه
مر آن را پاک مهر تو بهانه
چنان دانم که این سختی پسینست
دلم زین پس به شادی بر یقینست
گشاده آنگهی گردد همه کار
که سختی بیش آرد بند و مسمار
گشاید باد چشم نوبهاران
چو بندد برف راه کوهساران
سمنبر ویس گفت آری چنینست
و لیکن بخت من با من به کینست
نپندارم که چون یارم رباید
دگر ره روی او یا من نماید
از آن ترسم که تو روزی به گوراب
ببینی دختری چون دُر خوشاب
به بالا سرو و سروش یاسمن بر
به جهره ماه و ماهش مشک پرور
پس آزرم وفای من نداری
دل بی مهر خویش او را سپاری
نگر تا نگذری هرگز به گوراب
که آنجا دل همی گردد چو دولاب
ز بس خوبان و مهرویان که بینی
ندانی زان کدامین برگزینی
چو روی خویش مردم را نمایند
به روی و موی زیبا دل ربایند
چنان چون باد هنگام بهاران
رباید برگ گل از شاخساران
بگیرندت به زلف و چشم جادو
چو گیرد شیر گور و یوز آهو
اگر داری هزاران دل چو سندان
بمانی بی دل از دیدار ایشان
و گر تو پیشه داری دیو بستن
ندانی خود ازیشان باز رستن
جهان افروز رامین گفت اگر ماه
بیاید گرد من گردد یکی ماه
سهیلش یاره باشد تاج خورشید
سماکش عقد باشد طوق ناهید
همه گفتار او باشد به فرهنگ
همه کردار او باشد به نیرنگ
لبانش نوش باشد بوسه دارو
رخانش فتنه باشد چشم جادو
دهد دیدنش پیران را جوانی
لبانش مردگان را زندگانی
به جان تو که مهر تو نکاهم
به جای مهر تو مهری نخواهم
ز بهر تو مرا دایه فزونتر
ز ماهی با چنان اورنگ و زیور
پس آنگه یکدگر را بوسه دادند
هزاران بار رخ بر رخ نهادند
دو چشم خویش خونین رود کردند
چو یکدگر همی پدرود کردند
چو آه حسرت از دل بر کشیدند
به گردون بر همی آذر کشیدند
چو سیل فرقت از دیده براندند
به دست اندر همی گوهر فشاندند
هوا دوزخ شد از بس آه ایشان
زمین از اشکشان دریای عمان
دو بیدل هر دو چون شیدا بماندند
میان دوزخ و دریا بماندند
چو رامین بر نشست و رخت بر داشت
ز روی صبر ویسه پرده برداشت
قضا از قامت ویسه کمان ساخت
که رامین را چو تیر از وی بینداخت
شده رامین چو تیری دور پر تاب
کمان بر جای و تیر آلوده خوناب
همی نالید ویسه در جدایی
شکیب از من جدا شد تا تو آیی
قضای بد ترا در ره فگنده
هوای دل مرا در چه فگنده
نگارا تا تو باشی مانده در راه
هوا جوی تو باشد مانده در چاه
چه بختست این که گم بادا چنین بخت
گهم بر خاک دارد گاه بر تخت
به چندان غم بیاگند این دل تنگ
که در دشتی نگنجد شصت فرسنگ
چو دریا کرد چشمم را ز بس نم
چو دوزخ کرد جانم را ز بس غم
سزد گر خواب در چشمم نیاید
سزد گر صبر در جانم نپاید
به دریا در، که یارد بود مادام
به دوزخ در، که آرد کرد آرام
چه بدتر زان گر از دشمن کنم یاد
که گویم دشمن من همچو من باد
چو از درگه به راه افتاده رامین
به پروین شد خروش نای رویین
چو ابر تیره شد گرد سواران
که او را اشک رامین بود باران
اگر چه بود آزرده ز دلبر
کجا داغ جفا بودش به دل بر
همی پیچید بر درد جدایی
نشسته بر رخان گرد جدایی
نباشد هیچ عاشق را صبوری
بخاصه روز هجر و گاه دوری
چو باشد در جدایی دل شکیبا
مرو را نیست نام عشق زیبا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رامین به دلی شکسته و غمگین از ویس دور میشود و در اندیشه جدایی روزگار را میگذرانید. او به شاهنشاه نامهای نوشته و از او خواسته که به بوم خود بازگردد و همچنان در پی یافتن صحت و تندرستی است. ویس نیز در دوری رامین تنها نمیماند و دلش پر از غم و پشیمانی میشود، چرا که او نیز در این جدایی رنج میکشد. این دو شخصیت با یادآوری عشق و خاطراتی که با هم داشتهاند، دردی مشترک را احساس میکنند و در غم جدایی خود ناله و فریاد میکنند. هر یک از آنها به نوعی در مییابند که جدایی سختی را رقم زده است و همچنان امیدی به پیوند دوباره دارند. در این بین، رامین به حسرت و اندوه خود ادامه میدهد و هنوز یاد عشق ویس دلش را میآزارد.
هوش مصنوعی: زمانی که روزی برف و باران بیفتد، نشانهای از صبح نازل خواهد شد.
هوش مصنوعی: زمانی که ابرها آسمان را میپوشانند، هوا تیره و تار میشود و وزش باد تند باعث میشود که دنیا در حالتی سردرگم و گیج به نظر برسد.
هوش مصنوعی: زمانی که جدایی و فراق سر برسد، جهان به او دلیل و بهانهای میدهد تا از مشکلات فرار کند و به راحتی خیال برسد.
هوش مصنوعی: کسی که بخواهد جانش را به پایان برساند، بدنش از شدت تب تضعیف و شکننده میشود.
هوش مصنوعی: رامین پس از اینکه به مدت طولانی از دیدن رنج و سختی در شب و روز خسته شد، برای پیدا کردن معشوقش به شدت تلاش میکند و به او میشتابد.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که هر بار که به دام عشق او (ویس) میافتد، این موضوع باعث میشود که از هر کسی سرزنش و انتقاد بشنود.
هوش مصنوعی: راآن به شاهنشاه پیغامی فرستاد و در آن نوشت که میخواهد به سرزمین ماهآباد برود.
هوش مصنوعی: بدن من از درد میسوزد و عذاب میکشد؛ در این هوای موجود، کمی بهتر از این وضعیت است.
هوش مصنوعی: رامین آرزو دارد که از شاهنشاه موبد (آخوند) بخواهد که به او فرمان دهد و او را در آن سرزمین به عنوان سپهبد (فرمانده) معرفی کند.
هوش مصنوعی: آیا بتوانم نشانهای از سلامتی پیدا کنم تا جسمم از رنج و خستگی آزاد شود؟
هوش مصنوعی: در دشت و کوه، به دنبال بهترین شکارگاهی هستم که بتوانم لحظات خوشی را در آن تجربه کنم.
هوش مصنوعی: گاهی به شکار یوزها و غزالها میروم و گاهی هم به دنبال پرندههایی مانند باز و کبک و تیهو (پرندهای شبیه کبک) هستم.
هوش مصنوعی: گوزن کوهی را از کوه خارج میکنم و به دشت هامون میآورم تا یوز را بر او بنشانم.
هوش مصنوعی: تذروان (پرندهای که به خاطر شکارش به کار میرود) را با بازهای شکاری امتحان میکنم و سگان را نیز برای انجام کار به صدا درمیآورم.
هوش مصنوعی: هر زمان که پادشاه چیزی بگوید، با چشمان و سرم به درگاه او میروم و اطاعت میکنم.
هوش مصنوعی: رامین پیغام خوشحالکنندهای برای شاه فرستاد که نشاندهندهی رضایت او از پادشاهی است.
هوش مصنوعی: ری، گرگان و کوهستان به رامین پیام خوش آمد و مهر و پیشکش پادشاهی دادند.
هوش مصنوعی: زمانی که رامین از خیمه خارج شد، ناگهان مردی به او برخورد کرد که به شدت گم شده و بیراهنما به نظر میرسید.
هوش مصنوعی: رامین به نزد ویس رفت تا او را ببیند، ولی وقتی که او (ویس) را ببیند، باز نمینشیند و به احترام او ایستاده میماند.
هوش مصنوعی: وقتی رامین به پیش ویس رسید، بر روی تخت نشسته و آن محبوب خندان را به سوی خود کشاند.
هوش مصنوعی: شاهنشاه به رامین میگوید که از جایگاه خود برخواست و از آنجا دور شود، زیرا باید مواظب باشد که از جایگاه محبوبش، ویس، دور نرود و از او احتیاط کند.
هوش مصنوعی: نشستن تو در مقام شاه مشابه است با زمان گذشته که او (شاه) سعی داشت تا برود.
هوش مصنوعی: این کار، یعنی تلاش برای دستیابی به تو، بسیار دشوار است و به نظر میرسد که این مسیر به نوعی از دیوها و نیروهای منفی ارتباط دارد.
هوش مصنوعی: رامین از پیش ویس (ویس) بلند میشود و در حالی که ناامید و افسرده است، زیر لب به بخت خود نفرین میکند.
هوش مصنوعی: دل نادان و ناپایتخت، به خود بگو که بدیها و مشکلاتت از کجا سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: از عشق ویس چقدر رنج کشیدی، حالا ببین که چه چیز از او شنیدهای.
هوش مصنوعی: اگر کسی به دنبال محبت و عشق از طرف زن باشد، ممکن است نتیجهای نگیرد و مانند این باشد که از بیابان خشک و شور، گلی به دست آورد.
هوش مصنوعی: عشق به زنان مانند دم خر است و به اندازه راه رفتن بیشتر نمیشود.
هوش مصنوعی: چند وقتی را در راهی که مخصوص دیوانههاست، سپری کردهام و مانند دم خر از شدت رنج و سختی آن را پیمودهام.
هوش مصنوعی: از خداوند سپاسگزارم که در حال حاضر چشمی بینا و دلی آگاه دارم.
هوش مصنوعی: متوجه شدم که هنر را از طبیعت و ویژگیهای آن میتوان آموخت، به طوری که زیبایی و زشتی را از یکدیگر تمییز میدهد. این سخن به این معناست که دیوانگی و زیبایی در وجود آهو نیز معیارهای ارزشمندی برای شناخت هنر هستند.
هوش مصنوعی: به خاطر چه چیزی بیجهت جوانیام را از دست دادم و زندگیام را به هدر دادم؟
هوش مصنوعی: ای کاش روزهای گذشته بازگردند و ای کاش دل امیدوارم دوباره شاد شود.
هوش مصنوعی: بهتر است خود انسان به دست خودش به زندگیاش خاتمه دهد تا اینکه از افراد بیارزش و نالایق حرفهای ناامیدکننده و منفی بشنود.
هوش مصنوعی: خانهای که به طالع شوم نشان داده شد، باید گرفته و خرابتر شود، تا زودتر ویران شود.
هوش مصنوعی: دلایل جدایی، بهانهای شد برای ظهور غمهای من، و اکنون پایان غمهایم نزدیک شده است.
هوش مصنوعی: این غم و اندوه به قدری سنگین و وحشتناک است که برای دوری از آن، حتی با هزینهی گران و صرف صد گوهر، حاضر به خریدنش هستم.
هوش مصنوعی: در زمان ورود این بیگانهٔ بیاحساس، دل من که قبلاً هم سرد بود، باز هم بیشتر سرد و بیروحتر شده است.
هوش مصنوعی: چرا باید از شنیدن صدا یا صدای غمانگیز کسی ناراحت باشم در حالی که من خودم قصد دارم از او دل بکنم؟
هوش مصنوعی: اکنون اندکی فرصت و خوشی نصیب شده است، بنابراین ای دل، هرچه میتوانی از دشواریها فرار کن و لذت ببر.
هوش مصنوعی: ای دل، از آسیبهایی که زمانه به همراه دارد، فرار کن و از ننگی که جاودانه خواهد ماند، دوری کن.
هوش مصنوعی: ای دل، فرار کن تا خون من ریخته نشود. اگر حالا فرار نکنی، پس کی فرار خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: رام (رامین) در این فکر گرفتار شده که دلش مانند ریشهای است که به شدت در زمین فرو رفته و غمگین است. احساس او نشان میدهد که نمیتواند از این وضعیت رهایی یابد.
هوش مصنوعی: وقتی سمنبر دید که ویس ناراحت است، دل خودش را پر از تیرهای غم و اندوه حس کرد.
هوش مصنوعی: رامین به خاطر گفتار بیفایدهاش پشیمان شد، زیرا همین سخنان باعث آزار دل او شده بود.
هوش مصنوعی: رامین از گنجینهای شاهانه یکصد و سی تخت آراسته و زینتدار را بیرون آورد که با طلا پوشیده شده بود.
هوش مصنوعی: جامهای رنگین و زیبا، که به صورت بسته و در کنار هم قرار دارند، از پارچههای منسوج و بافتهای مختلفی چون روم (روم باستان)، ششتر (منطقهای در ایران) و چین ساخته شدهاند.
هوش مصنوعی: هر یک از آن جامها به شکلی زیبا و دلانگیز تزیین شدهاند، درست مانند بهار که جلوهای تازه و متنوع را به طبیعت میبخشد.
هوش مصنوعی: هر یک از آنها به زیبایی همچون بخت رامین، به او هدیه داده شدهاند و تمام آن زیورآلات و زیباییها به تخت رامین تعلق دارد.
هوش مصنوعی: رامین را در جامههای زیبا و رنگارنگی پوشاندند، که شامل قبای قرمز و دستاری از سنگ لعل (یاقوت) بود.
هوش مصنوعی: رنگ سرخ جامه او همچون سنگ لعل (یاقوت) است که با طلا بافته شده و همچون روی بیاحساس و چهره دلبر زیبایی دارد.
هوش مصنوعی: سپس آنها دست یکدیگر را گرفتند و به همراه هم به باغ رفتند.
هوش مصنوعی: این دو نفر مدتی را در شادی و خوشی سپری کردند و به بازیهای پیچیده و سرگرمکنندهای مشغول بودند و هر کدام به دیگری نیاز داشتند.
هوش مصنوعی: رنگ روی آنها مانند باغی زیبا و پررنگ است و بوی زلف آنها مانند بوی خوش مشک در هوای باد است.
هوش مصنوعی: گاهی هر دو به خاطر پیوند و خوشی با هم میخندند و گاهی به خاطر درد جدایی، هر دو در حال گریان هستند.
هوش مصنوعی: ر ماهی که ویس را با چشم گریان مینگرد، چهرهاش مانند سمنبر (گل سمن) است و رنگ چهرهاش به تیرگی دیناری که به خون آغشته شده، شبیه است.
هوش مصنوعی: برخی از ویژگیهای زیبایی و شکوه لبهای او همچون عقیق است و این جذابیت باعث شده که جهان به حالت او احترام بگذارد و برای او دلسوزی کند.
هوش مصنوعی: چشمان او مانند هزاران ابر پر از مروارید است و در عین حال، جانش سرشار از دردها و رنجهای مختلف است.
هوش مصنوعی: فندقهای معطر و خوشبو به عطر مشک آغشته شدهاند و نرگسها که خونین و آغشته به درد و رنج هستند، به مانند مروارید درخشیدهاند.
هوش مصنوعی: رشتهای از دلسختی و ناامیدی را در کلمات تو میبینم که به محبوبش میگوید، ای عزیز و بیوفا، چرا مرا به حالتی غمگین و شبگونه رها میکنی؟
هوش مصنوعی: تو در روز اول به من چنین چیزی نگفته بودی و با من اینگونه عهد نبسته بودی.
هوش مصنوعی: محبت و عشق ما هنوز به اندازهای ادامه دارد که به دل تو از این عشق سیر شدن و دلزده شدن نرسیدهای.
هوش مصنوعی: منظور این است که عشق او، ویس، همچنان برایش مهم است و او را با زیباییهایش، همچون خورشید و سرو و یاسمین، به یاد میآورد. این اشارات به زیباییهای ظاهری ویس، نشاندهندهٔ اهمیت او در زندگی رامین است.
هوش مصنوعی: جز عشق و وفاداری از من چه دیدی که ناگهان دل را از عشق من جدا کردی.
هوش مصنوعی: اگر محبت تو آشکار شده است، محبت قدیمی من را به دریای فراموشی نسپار.
هوش مصنوعی: رامین، از جفای جدایی و دوری با من دست بردار و مرا به کام دشمنان نینداز.
هوش مصنوعی: رامین، اگر با خجالت و پشیمانی به سراغ من برگردی، ارتباطی که با هم داشتیم را نادیده نگیر و دوستیمان را شکسته نکن.
هوش مصنوعی: وقتی که تو از پیش من روی برمیگردانی، نمیتوانی در جان و دل من، آرزوی دیدارت را پیدا کنی.
هوش مصنوعی: اگر با تمام وجود به فکر جدایی من هستی، وقتی به سوی من برگردی، متوجه میشوی که وضعیت برای تو دشوار خواهد بود.
هوش مصنوعی: اکنون تو به شکل گرگ درآمدهای و در آن زمان چون میش خواهی بود، و اگر به خودت مغروری و من باید درویشی باشم.
هوش مصنوعی: وقتی که زیر ساز من آه و ناله کردی، دو صورت خود را بر خاک پای من میمالی.
هوش مصنوعی: این غم که از تو تجربه کردهام، به خاطر توست و حالا که تو را میبینم، متوجه میشوم که من نیز از تو چنین حس و حالهایی را داشتهام.
هوش مصنوعی: من همین کار را با تو انجام میدهم و به تو ناز میزنم؛ اما در مقابل نیکی و بدیات، به تو پاسخ خواهم داد.
هوش مصنوعی: رامین به او پاسخ داد که تنها خداوند است که از راز من باخبر است.
هوش مصنوعی: من به تو میگویم که برای تو تحمل ندارم، اما در برابر دشمنانت با قاطعیت و شدت برخورد میکنم.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر تو برای من دشوار و دشمن شده و من از خودم هم بیزارم چون تحت تاثیر تو قرار گرفتهام.
هوش مصنوعی: دشمنان و شرایط سخت به حدی قوی و ترسناک شدهاند که به جای پلنگ، آهو در صحرا و به جای نهنگ، ماهی در دریا وجود دارد، یعنی اوضاع بههمریخته و غیرعادی است.
هوش مصنوعی: خورشید به من نتابد مگر به شکل عذاب و ابرها برای من جز به اشک و اندوه نبارند.
هوش مصنوعی: از بس که به من گفتهاند درباره قیامت و روز رستاخیز، در این جهان (دنیا) آن را به چشم خود دیدهام و تجربه کردهام.
هوش مصنوعی: من از دلخواهخواهان و دوستان نیز میترسم، همانطور که از دشمنان و کینهورزان میترسم.
هوش مصنوعی: از دست هر کسی که شربتی آب بگیرم، میترسم که آن شربت زهر خالصی باشد.
هوش مصنوعی: در خواب من، موجودات خطرناکی مانند پلنگ، اژدها و شیر را میبینم که همگی نمادهایی از تهدید و خطر هستند.
هوش مصنوعی: من میترسم که آن شاهنشاه (که احتمالاً اشاره به قدرت و شوکت دارد) به طور پنهانی با نیرنگ و فریب جانم را از من بگیرد.
هوش مصنوعی: هر وقت که خودم از زندگی بیخبر باشم، در دنیای بیرون نیز مانند تو، محبوب و عزیزم نخواهد بود.
هوش مصنوعی: هر زمانی که جان من از مشغولیاتم گرفته شود و تنها به کار تو بپردازم.
هوش مصنوعی: چقدر بهتر است که جان من در بدنم باشد و با جان تو در کنارم، زیرا تو محبوب من هستی.
هوش مصنوعی: بهتر است که جان خود را حفظ کنم و به جای آن، عشق تو را در دل نگه دارم.
هوش مصنوعی: در این دنیا هم شبهای پرالتهاب و سختی خواهد آمد، و هیچکس نمیداند که فردا چه نتیجهای از آن بهوجود خواهد آمد.
هوش مصنوعی: اگر سالی از هم دور باشیم، چه اهمیتی دارد وقتی که در نهایت همیشه با هم خواهیم بود و آشنا خواهیم ماند.
هوش مصنوعی: جهان انواع مختلفی از رنگها و شکلها دارد، اما هیچکس نمیداند که هر فرد چه مقدار از این ارتباطات و وابستگیها را خواهد داشت.
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که در پس این جدایی تاریک چه قدر ممکن است روشنایی و روشنی وجود داشته باشد؟
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در این دوران دچار درد و رنج هستم، اما هنوز هم به بهبودی و تغییر اوضاع امیدوارم.
هوش مصنوعی: با اینکه در فقر و تنگدستی هستم و سالها و ماهها به سختی گذشته، اما همچنان به روزی که پیروزی به دست میآید، امید دارم.
هوش مصنوعی: خدای ما که همیشه عادلان و دادگر است، به همه انسانها این امید را داده که روزی به آرزوهای نیکشان برسند.
هوش مصنوعی: ما امیدواریم روزی فرا برسد که سختیها و رنجها را پشت سر بگذاریم و در نتیجه او را با محبت و شادی ملاقات کنیم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهام، امید دارم که روزی معشوق من همچون خورشید در کنارم باشد و با من باشد.
هوش مصنوعی: تو همانند خورشید هستی و تا زمانی که در کنار تو نباشم، بر من جز مویت چیزی نمیتابد.
هوش مصنوعی: من در زندگی سختیهای زیادی را از دنیا تجربه کردهام، اما عشق و محبت تو باعث شده که این مشکلات برایم توجیهپذیر و قابل تحمل باشند.
هوش مصنوعی: من میدانم که این دشواری فعلی تنها بخشی از سختیهاست و از این به بعد دل من به شادی خواهد رسید و مطمئن هستم.
هوش مصنوعی: زمانی که سختی و مشکلات زیاد شود، همه کارها به خوبی و راحتی پیش خواهد رفت.
هوش مصنوعی: بادهای بهاری که میوزد، چشمان انسان را باز میکند و شادابی را به ارمغان میآورد، همانطور که برفها که راهها را بستهاند، بر اثر این باد گشوده میشوند و مسیرهای کوهستانی را نمایان میسازند.
هوش مصنوعی: ویس در پاسخ به سمنبر میگوید که واقعاً چنین است، اما بخت من نسبت به من دشمن است و با من دشمنی میکند.
هوش مصنوعی: نمیدانم و باور ندارم که اگر معشوقم کسی را به خود جلب کند، من هم بهطور ناخواسته به او یا به آن شخص علاقهمند شوم.
هوش مصنوعی: من نگرانم که روزی در گوراب دختری را ببینی که زیباییاش به مانند دُر خوشاب باشد.
هوش مصنوعی: به قد و قامت زیبای او و بوی خوش یاسمن مانند دیدار ماه و زیباییاش، عطر مشک میافشانی.
هوش مصنوعی: رمانتیک و عاشقانه است که میگوید چون وفای تو را ندارد، دل بیمحبتت را به کسی دیگر میسپاری.
هوش مصنوعی: نگران باش که هرگز به گوراب نروی، زیرا در آنجا دل آدمی همچون دولاب (دستگاه چرخشی برای آبکشی) در میچرخد و دچار درد و رنج میشود.
هوش مصنوعی: زیاد خوبان و زیباییهایی را میبینی که نمیدانی از میان آنها کدام را باید انتخاب کنی.
هوش مصنوعی: وقتی که انسانها چهره و زیباییهای خود را به نمایش میگذارند، با زیبایی صورت و موی جذابشان دلها را میربایند و نظر دیگران را جلب میکنند.
هوش مصنوعی: چنان که باد در فصل بهار، برگ گلها را از شاخهها جدا میکند.
هوش مصنوعی: اگر کسی با زلف و چشمان جذابش تو را بفریبد، مانند این است که شیر شکار یوز را در چنگ میگیرد.
هوش مصنوعی: اگر تو هزاران دل داشته باشی، مانند سندانی که سنگین و بیحرکت است، از دیدار آنها بیدل و بیاحساس خواهی ماند.
هوش مصنوعی: اگر تو مهارت بستن دیوها را داری، نمیدانی که خودت از دست آنها رها نخواهی شد.
هوش مصنوعی: رامین، که خود را روشناییبخش جهان میداند، میگوید که اگر ماه به آسمان بیاید، به دور او خواهد چرخید و این نشاندهندهٔ اهمیت و زیبایی او است.
هوش مصنوعی: سهیل ستارهاش یاری میکند، مانند تاجی برای خورشید. و سماک، که یک ستاره است، به مانند عقد و پیوندی برای ناهید، الههٔ زیبایی و عشق، عمل میکند.
هوش مصنوعی: همه حرفهایی که او میزند از فرهنگ و ادب سرچشمه میگیرد و تمام رفتارهای او به طور عمدی و با فریبکاری است.
هوش مصنوعی: لبهای رامین مانند نوش (شراب خوشمزه و شیرین) است و بوسه بر آن مانند داروست که التیامبخش است. رخسار او فتنهانگیز است و چشمانش جادو دارند و بر دلها تسلط مییابند.
هوش مصنوعی: برای پیران، دیدن او به مانند جوانی است و لبانش به قدری شیرین و دلنواز است که مردگان را به زندگی بازمیگرداند.
هوش مصنوعی: برای تو، ای محبوب، جانم را فدای تو میکنم و اگر نتوانم عشق تو را به دست بیاورم، هیچ مهر و محبتی جز محبت تو برایم ارزش ندارد.
هوش مصنوعی: به خاطر تو، دایهای برای من هست که زیبایی و زرق و برقش از ماهی نیز بیشتر است.
هوش مصنوعی: سپس آنها به همدیگر بوسه دادند و بارها صورتهایشان را به هم نزدیک کردند.
هوش مصنوعی: چشمانشان از اشک پر شده و مانند نهر جاری میشود، هنگامی که یکدیگر را وداع میگویند.
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر جدایی از همدیگر، از دلشان آه حسرتی بلند شد، آن را به آسمان فرستادند و مانند آتش میدرخشید.
هوش مصنوعی: وقتی که اشکهای ناشی از جدایی مانند سیلی از چشمانشان ریخت، انگار که گوهری را در دستانشان به زمین میریختند.
هوش مصنوعی: هوا به خاطر ناامیدی و رنج آنها مثل دوزخ شده و زمین به خاطر اشکهایشان مانند دریای عمان پر آب گردیده است.
هوش مصنوعی: دو نفر عاشق بیقرار، مانند آدمهای دیوانه، در میان آتش جهنم و دریا باقی ماندند.
هوش مصنوعی: زمانی که رامین سوار بر فیل شد و آمادهٔ رفتن شد، ویس به آرامی و با صبر پردهای را کنار زد تا او را ببیند.
هوش مصنوعی: سرنوشت (یا تقدیر) به قد و قامت ویس شکل کمان را داده است، طوری که رامین را مانند تیر از وی جدا کرده و به دور انداخته است.
هوش مصنوعی: رامین مثل تیری شده که از کمان دور پرتاب شده است و در این مکان به دور از ویس و به همراه تلخی و زخمهای ناشی از جداییاش باقی مانده است.
هوش مصنوعی: ویس در غم جدایی از رامین ناله میزد و میگفت که صبر و شکیباییاش از دست رفته است تا اینکه رامین به نزد او بیاید.
هوش مصنوعی: تقدیر بد تو را در مسیر زندگی دور کرده و آرزوی دل مرا هم به چه جایی افکنده است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، تا زمانی که تو در این مسیر بمانی، آرزوی تو در دام و در چاه عشق گرفتار خواهد ماند.
هوش مصنوعی: این بیتی به بیان احساس گمراهی و بدبختی میپردازد. شاعر از بخت خود میگوید که مانند یک باد، گم و ناپیداست؛ یعنی بخت او در زندگی همواره در حال تغییر و بیثباتی است و گاهی او را به اوج میبرد و گاهی به حضیض میکشاند.
هوش مصنوعی: این دل تنگ به حدی غمگین و ناراحت است که حتی در دشتی به این وسیع به وسعت شصت فرسنگ هم نمیتواند گنجایش آن را داشته باشد.
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر اشکهای فراوان مثل دریا شده و جانم به خاطر غمهای زیاد مانند دوزخ رنج میبرد.
هوش مصنوعی: باید گفت که اگر خواب به چشمم نیاید، طبیعی است و اگر صبر در وجودم دوام نیاورد، باز هم جای تعجب نیست.
هوش مصنوعی: اگر دریا در وجودم باشد، دوستی در آن جاری است و اگر به دوزخ بیفتم، آرامش را در آن پیدا میکنم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از دشمنم یاد کنم، چه بدتر از این که او را مانند خودم بدانم.
هوش مصنوعی: هنگامیکه رامین از درگاه پرافتخار خود خارج شد، صدای نای (ساز) او مانند صدای ستاره پروین (که به زیبایی و روشنی مشهور است) به گوش رسید.
هوش مصنوعی: چندین سوار به گرد رامین آمدند و مانند ابر تیره شدند، که اشکهای رامین به خاطر غم و اندوهش مانند باران بر آنها نازل شد.
هوش مصنوعی: اگرچه رامین به خاطر دوری از معشوقش ویس ناراحت و پریشان است، اما این ناراحتی به خاطر داغ و رنجی است که از بیوفایی و ظلم او به دلش نشسته است.
هوش مصنوعی: درد جدایی در دل او چنان پیچیده و عمیق است که بر چهرهاش نمایان شده و آثار آن در صورتش قابل مشاهده است.
هوش مصنوعی: عاشقان در روزهای جدایی و دوری نمیتوانند صبر کنند و تحمل سختیهای فراق برایشان ممکن نیست.
هوش مصنوعی: هنگامی که در جدایی، دل صبر و شکیبایی داشته باشد، دیگر نام زیبای عشق را ندارد و به آن نمیچسبد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱
چو خواهد بود روز برف و باران
پدید آید نشان از بامدادان
چو خواهد بود روز برف و باران
پدید آید نشان از بامدادان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.