دلی پر آتش و جانی پر از دود
تنی چون موی و رخساری زر اندود
برم هر شب سحرگه پیش دادار
بمالم پیش او بر خاک رخسار
خروش من بدرد پشت ایوان
فغان من ببندد راه کیوان
چنان گریم که گرید ابر آذار
چنان نالم که نالد کبگ کهسار
چنان جوشم که جوشد بحر از باد
چنان لرزم که لرزد سرو و شمشاد
به اشک از شب فروشویم سیاهی
بیاغارم زمین تا پشت ماهی
چنان از حسرت دل برکشم آه
کجا ره گم کند بر آسمان ماه
ز بس کز دل کشم آه جهان سوز
به خاور برنیارد آمدن روز
ز بس کز جان برآرم دود اندوه
ببندد ابر تیره کوه تا کوه
بدین خواری بدین زاری بدین درد
مژه پر آب و روی زرد و پر گرد
همی گویم خدایا کردگارا
بزرگا کامگارا بردبارا
تو یار بی دلان و بی کسانی
همیشه چارهٔ بیچارگانی
نیارم گفت راز خویش با کس
مگر با تو که یار من توی بس
همی دانی که چون خسته روانم
همی دانی که چون بسته زبانم
زبانم با تو گوید هرچه گوید
روانم از تو جوید هرچه جوید
تو ده جان مرا زین غم رهایی
تو بردار از دلم بند جدایی
دل آن سنگدل را نرم گردان
به تاب مهربانی گرم گردان
به یاد آور دلش را مهر دیرین
پس آنگه در دلش کن مهر شیرین
یکی زین غم که من دارم برو نه
که باشد بار او از هر کهی مه
به فضل خویش وی را زی من آور
و یا زی در مرا نزدیک او بر
گشاده کن به ما بر راه دیدار
کجا خود بسته گردد راه تیمار
همی تا باز بینم روی آن ماه
نگه دارش ز چشم و دست بدخواه
بجز مهر منش تیمار منمای
بجز عشق منش آزار مفزای
وگر رویش نخواهم دید ازین پس
مرا بی روی او جان و جهان بس
هم اکنون جان من بستان بدو ده
که من بی جان و آن بت با دو جان به
نگارا چند نالم چند گویم
به زاری چند گریم چند مویم
نگویم بیش ازین در نامه گفتار
وگرچه هست صد چندین سزاوار
نباشد گفته بر گوینده تاوان
چو باشد اندک و سودش فراوان
بگفتم هر چه دیدم از جفایت
ازین پس خود تو میدان با خدایت
اگر کردار تو با کوه گویم
بموید سنگ او چون من بمویم
ببخشاید مرا سنگ و دلت نه
به گاه مردمی سنگ از دلت به
مرا چون سنگ بودی این دل مست
دلت پولاد گشت و سنگ بشکست
درود از من بدان شمشاد آزاد
که دارد در میان پوشیده پولاد
درود از من بدان یاقوت سفته
که دارد سی گهر در وی نهفته
درود از من بدان عیار نرگس
که دارد مر مرا از خواب مفلس
درود از من بدان ماه دو هفته
که دارد ماه بخت من گرفته
درود از من بدان باغ شکفته
که دارد خانهٔ صبرم کشفته
درود از من بدان شاخ صنوبر
که دارد شاخ بختم خشک و بی بر
درود از من بدان گلبرگ خندان
که دارد مر مرا همواره گریان
درود از من بدان خود روی لاله
که دارد چشمم آگنده به ژاله
درود از من بدان دو رسته گوهر
درود از من بدان دو خوشه عنبر
درود از من بدان عیار سرکش
که دارد مرمرا در خواب ناخوش
درود از من بدان دیبای رنگین
درود از من بدان مهتاب و پروین
درود از من بدان سرو گل اندام
که دارد مر مرا دل خسته مادام
درود از من بدان زلفین عطار
که زو مر مشک را بشکست بازار
درود از من بدان چشم فسونگر
که دارد مر مرا بی خواب و بی خور
درود از من بدان رخسار مهوش
که دارد جانم از محنت بر آتش
درود از من بدان ماه دو هفته
که دارد مر مرا بیهوش و تفته
درود از من بدان مشهور آفاق
که دارد مر مرا از کام دل طاق
درود از من بدان گلروی خوشبوی
که دارد سال و ماهم در تگ و پوی
درود از من بدان زلف رسن باز
که دارد مر مرا مشهور شیراز
درود از من بدان ناز و عتابش
که آبم برد زنخدان خوشابش
درود از من بدان آیین و آن فر
که دارد رویم از تیمار چون زر
درود از من بدان گنج نکویی
که دارد پیشه با من کینه جویی
درود از من بدان خورشید تابان
که دارد حسن بر خورشید گیهان
درود از من بدان روی چو گلبرگ
که از شرم رخش ریزد ز گل برگ
درود از من بدان سرو سمنروی
که ندهد همچو بوی او سمن بوی
درود از من بدان پیروزگر شاه
درود از من بدان بیدادگر ماه
درود از من بدان تاج سواران
درود از من بدان رشک بهاران
درود از من بدان جان جهانم
درود از من بدان جفت جوانم
درود از من بدان ماه سمنبوی
درود از من بدان یار جفا جوی
درود از من بدان کاورا درودست
مرا بی او دو دیده چون دو رودست
درود از من فزون از هر شماری
درود از من فزون از هر بهاری
فزون از ریگ کهسار و بیابان
فزون از قطرهٔ دریا و باران
فزون از رستنی بر کوه و صحرا
فزون از جانور بر خشک و دریا
فزون از روزگار هردو دوران
فزون از اختران چرخ گردان
فزون از گونه گونه تخم عالم
فزون از نر و ماده نسل آدم
فزون از پر مرغ و موی حیوان
فزون از حرف دفترهای دیوان
فزون از فکرت و اندیشهٔ ما
فزون از وهم و کیش و پیشهٔ ما
ترا از من درود جاودانی
مرا از تو وفا و مهربانی
ترا از من درود آشنایی
مرا از ماه رویت روشنایی
هزاران بار چونین باد چونین
دعا از من ز بخت نیک آمین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به شدت دلتنگ و آشفته است و در نامهای به دوست خود از درد و رنج ناشی از جدایی میگوید. او از خداوند میخواهد که به او یاری رساند و دل دوستش را نرم و مهربان کند. شاعر بیان میکند که فقط در کنار محبوب خود احساس آرامش و خوشبختی میکند و آرزو دارد دوباره چهره او را ببیند. در انتها، پس از اظهار عشق و دلتنگی، شاعر با نثری خیالانگیز از زیباییها و ویژگیهای دوستش یاد میکند و دعا میکند تا رابطهاش با او همیشه برقرار باشد.
هوش مصنوعی: ویس میگوید با دلی پر از آتش و جانی پر از دودِ غم، تنی لاغر مانند مو و چهرهای زرد مانند زراندود دارم.
هوش مصنوعی: هر شب هنگام سحر این حال را نزد خداوند میبرم و در برابر او چهرهام را بر خاک میمالم.
هوش مصنوعی: فریاد من چنان بلند است که پشت کاخ را میشکافد و نالهام راه ستارهٔ کیوان را میبندد.
هوش مصنوعی: چنان میگریم که ابر بهاری ماه آذار میبارد و چنان مینالم که کبک کوهستان میخواند.
هوش مصنوعی: چنان بیقرار و جوشانم که دریا از باد به جوش میآید و چنان میلرزم که سرو و شمشاد در باد میلرزند.
هوش مصنوعی: با اشکم سیاهی شب را میشویم و زمین را تا پشت ماهیِ زیر زمین خیس میکنم.
هوش مصنوعی: از حسرت دل چنان آهی میکشم که ماه در آسمان راهش را گم میکند.
هوش مصنوعی: از بس آه جهانسوز از دل برمیآورم، روز نمیتواند از سوی خاور برآید.
هوش مصنوعی: از بس دود اندوه از جانم برمیخیزد، ابری تیره از این کوه تا آن کوه را میپوشاند.
هوش مصنوعی: با این خواری و زاری و درد، با مژگانی پر اشک و چهرهای زرد و غبارآلود،
هوش مصنوعی: پیوسته میگویم: ای خدا، ای آفریننده، ای بزرگ و توانا و شکیبا،
هوش مصنوعی: تو یار دلباختگان و بیکسانی و همیشه چارهساز درماندگان هستی.
هوش مصنوعی: نمیتوانم راز خود را با کسی بگویم، جز با تو که تنها یار منی.
هوش مصنوعی: تو میدانی که روانم چگونه زخمی است و زبانم چگونه بسته است.
هوش مصنوعی: زبانم هرچه بگوید با تو میگوید و جانم هرچه بخواهد از تو میخواهد.
هوش مصنوعی: تو جانم را از این غم رهایی ده و بند جدایی را از دلم بردار.
هوش مصنوعی: دل آن معشوقِ سنگدل را نرم کن و با گرمای مهربانی گرمش ساز.
هوش مصنوعی: عشق دیرینه را به یاد دلش بیاور و سپس محبتی شیرین در دلش بنشان.
هوش مصنوعی: بخشی از این غمی را که من دارم بر دوش او بگذار، چون توان باربری او از هر کوهی بیشتر است.
هوش مصنوعی: با بخشش خود او را نزد من بیاور، یا مرا به نزد او ببر.
هوش مصنوعی: راه دیدار را بر ما بگشا تا راه اندوه و رنج بسته شود.
هوش مصنوعی: تا روزی که دوباره روی آن ماهرو را ببینم، او را از چشم بد و دست بدخواهان نگه دار.
هوش مصنوعی: جز غم عشق من، اندوهی به او نشان مده و جز رنج عشق من، آزاری بر او میفزای.
هوش مصنوعی: و اگر قرار است از این پس رویش را نبینم، بی دیدار او از جان و جهان سیر شدهام و دیگر زندگی نمیخواهم.
هوش مصنوعی: ای خدا، اگر قرار است دیگر روی او را نبینم، همین حالا جان مرا بگیر و به او ببخش؛ زیرا بهتر است من بیجان باشم و آن معشوقِ زیبا دو جان داشته باشد.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، تا کی ناله کنم و سخن بگویم، و تا کی با زاری گریه و شیون کنم؟
هوش مصنوعی: بیش از این در این نامه سخن نمیگویم، هرچند صد برابرِ این گفتن هم بجا و سزاوار است.
هوش مصنوعی: سخنی که کوتاه باشد و سود فراوان داشته باشد، برای گویندهاش زیان و تاوانی ندارد.
هوش مصنوعی: هر ستمی که از تو دیدم گفتم؛ از این پس خودت میدانی و خدای خودت.
هوش مصنوعی: اگر رفتار تو را برای کوه بازگو کنم، سنگهای کوه هم همراه من زاری و شیون میکنند.
هوش مصنوعی: سنگ بر من رحم میآورد ولی دل تو نه؛ در مهربانی و انسانیت، سنگ از دل تو بهتر است.
هوش مصنوعی: این دلِ شیدا و مست من مانند سنگ سخت بود، اما دل تو پولاد شد و سنگ دل مرا شکست.
هوش مصنوعی: درود من بر آن قامتِ راست و آزاد مانند شمشاد که در میانش پولاد پنهان دارد؛ یعنی دلش سخت است یا کمربند پولادین بر کمر دارد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن لبِ سرخ چون یاقوتِ سوراخشده که سی دندانِ مانند گوهر در آن پنهان است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن چشمِ فریبنده و زیرک چون نرگس که مرا از خواب بیبهره کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی مانند ماهِ چهاردهشبه که ماهِ بخت مرا گرفته و تیره کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی شکوفا مانند باغ که خانهٔ شکیبایی مرا ویران و آشفته کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن قامت مانند شاخهٔ صنوبر که شاخهٔ بخت مرا خشک و بیثمر کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی یا لبِ خندان چون گلبرگ که مرا همیشه گریان نگه میدارد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی مانند لالهٔ خودرو که چشم مرا پر از اشک چون شبنم کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن دو ردیف دندانِ مانند گوهر، و درود بر آن دو دستهٔ گیسوی خوشبو چون عنبر.
هوش مصنوعی: درود من بر آن معشوقِ زیرک و سرکش که خواب مرا ناخوش و پریشان کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی رنگین و لطیف چون دیبا، و بر آن روی چون مهتاب و دندانهای چون ستارگان پروین.
هوش مصنوعی: درود من بر آن قامت سرو که اندامش چون گل است و دل مرا همیشه آزرده و خسته نگه میدارد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن دو زلفِ خوشبو چون عطار که بوی آن بازار مشک را از رونق انداخته است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن چشمِ جادوگر که مرا بیخواب و بیخوراک کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن رخسارِ مانند ماه که جان مرا از رنج در آتش نگه میدارد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن ماهِ تمامِ چهاردهشبه که مرا بیهوش و سوخته از عشق کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن معشوقی که آوازهاش جهان را گرفته و مرا از رسیدن به آرزوی دلم بیبهره و تنها گذاشته است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن گلروی خوشبو که مرا همهٔ سال و ماه در تلاش و دوندگی برای رسیدن به خود نگه داشته است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن زلفی که مانند بندباز با کمند بازی میکند و مرا در عشق خود رسوا و انگشتنمای شهر کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر ناز و خشم و سرزنش او؛ همان معشوقی که چانهٔ زیبا و خوشآبورنگش آبرویم را برده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن رسم و رفتار و شکوه او که از غم عشقش رویم مانند طلا زرد شده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن گنج زیبایی که با من همیشه کینهتوزی و دشمنی را پیشه کرده است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن خورشید درخشان که زیباییاش از خورشید جهان هم برتر است.
هوش مصنوعی: درود من بر آن روی لطیف چون گلبرگ که گل از شرم زیبایی چهرهاش برگهایش را فرو میریزد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن یار سروقامت و سپیدروی که هیچ یاسمنی بویی مانند بوی خوش او ندارد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن شاه پیروز و چیره، و درود من بر آن ماهروی ستمگر.
هوش مصنوعی: درود من بر آن سرور و افتخار سواران، و درود من بر آن که بهار به زیبایی او رشک میبرد.
هوش مصنوعی: درود من بر آن که جان و جهان من است، و درود من بر آن همسر و یار جوانم.
هوش مصنوعی: درود من بر آن ماهروی خوشبو چون یاسمن، و درود من بر آن یار جفاکار.
هوش مصنوعی: درود من بر آن کس که شایستهٔ درود است؛ بی او دو چشمم مانند دو رود اشک میریزد.
هوش مصنوعی: درود من بیش از هر شماری و بیش از شکوفهها و گلهای هر بهاری بر او باد.
هوش مصنوعی: درودم بیش از شمار ریگهای کوه و بیابان و بیش از قطرههای دریا و باران باشد.
هوش مصنوعی: بیش از گیاهانی که بر کوه و دشت میرویند و بیش از جانورانی که در خشکی و دریا زندگی میکنند.
هوش مصنوعی: بیش از روزهای همهٔ روزگاران گذشته و آینده و بیش از ستارگان آسمان گردان.
هوش مصنوعی: بیش از انواع گوناگون دانهها و موجودات جهان و بیش از همهٔ مردان و زنان نسل آدم.
هوش مصنوعی: بیش از پرهای پرندگان و موهای جانوران و بیش از حرفهای نوشته در دفترها و دیوانها.
هوش مصنوعی: بیش از آنچه اندیشه و فکر ما بتواند دریابد و بیش از خیال و آیین و کار و پیشهٔ ما.
هوش مصنوعی: از من به تو درودی همیشگی برسد، و از تو به من وفاداری و مهربانی.
هوش مصنوعی: از من به تو درود دوستی و آشنایی برسد، و از روی ماهمانند تو به من روشنی و فروغ.
هوش مصنوعی: هزاران بار چنین باد؛ این دعای من است و بخت نیک بر آن آمین بگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.