پس آنگه نامداران را بخواندند
دگر ره در و گوهر برفشاندند
جهان افروز رامین کرد پیمان
به سوگندی که بود آئین ایشان
که تا جانم بماند در تن من
گل خورشید رخ باشد زن من
نجویم نیز ویس بدگمان را
نه جز وی نیکوان این جهان را
مرا تا من زیم گل یار باشد
دلم از دیگران بیزار باشد
گل گلبوی باشد دل گشایم
زمین کشور بود گوراب جایم
مرا تا گل بود سوسن نبویم
همین تا مه بود اختر نجویم
پس آنگه گل به خویشان کس فرستاد
همه کس را ازین کار آگهی داد
ز گرگان و ری و قم و صفاهان
ز خوزستان و کوهستان و ارّان
ز هر شهری بیامد شهریاری
ز هر مرزی بیامد مرز داری
شبستان پر شد از انبوه ماهان
هم ایوان پر شد از انبوه شاهان
سراسر دل به رامش برگشادند
به شادی ماه را بر شاه دادند
چهل فرسنگ آذینها ببستند
همه جایی به می خوردن نشستند
ز بس بر دستها پُر مر پیاله
تو گفتی بود یکسر دشت لاله
چو روز آمد به هر دشتی و رودی
به گوش آمد ز هر گونه سرودی
چو شب بودی به هر دشتی و راغی
به هر دستی ز جام می چراغی
عقیقین بود سنگ کوهساران
چو نوشین بود آب جویباران
ز بس بر راغ دیدند لهد بازی
بیامختند گوران لعب سازی
ز بس بر کوه دیدند شاد خواری
بدانستند مرغان مِیْ گساری
ز بس بر روی صحرا مشک و دیبا
همه خرخیز و ششتر گشت صحرا
ز بس در مرغها دستان نوایی
همه مرغان شده چنگی و نایی
ز بس مِیْ ریختن در کوهساران
ز مِیْ سیل آمد اندر جویباران
بخار بوی خوش چون ابر بسته
به مِیْ گرد از همه گیتی بشسته
که و مه پاک مرد و زن یکی ماه
به نخچیر و به رامش گاه و بیگاه
گهی ژوپین زدند و گاه تنبور
گهی مستان بُدند و گاه مخمور
گهی ساغر زدند و گاه چوگان
گهی دستان زدند و گاه پیکان
گهی آهو رمانیدند از کوه
گهی از دل زداییدند اندوه
گهی غُرم و گوزن و رنگ کهسار
ز بالا سوی هامون رفت ناچار
گهی آهو و گور از روی صحرا
ز دست یوز و سگ رفته به بالا
جهان بیغم نباشد گاه و بیگاه
در آن کشور نبود اندوه یک ماه
جهانی عاشق و معشوق با هم
نشسته روز و شب بی رنج و بی غم
گشاده دل به بخشش مهتران را
روایی خاسته رامشگران را
سرایان هر یکی بر نام رامین
سرودی نغز و دستانی بهآیین
همیگفتند راما شاد و خرم
بزی تو جاودان دور از همه غم
به هر کامی که داری، کامگاری
به هر نامی که جویی، نامداری
به پیروزی فزوده گشت کامت
به بهروزی ستوده گشت نامت
به نخچیر آمدی با بس شگفتی
چو گل بایسته نخچیری گرفتی
به نیکی آفتاب آمد شکارت
گل خوبی شکفت اندر کنارت
کنون همواره گل در پیش داری
همیشه گلپرستی کیش داری
بهشتی گل نباشد چون گل تو
که گلزار آمد این گل را دل تو
گلی کش بوستان، ماه دو هفتهست
کدامین گل چو او بر مه شکفتهست؟
به دی ماهان تو گل بر بار داری
نکوتر آنکه گل بی خار داری
گلش با گلستان سرو روان است
کجا دانی که چونین گلستان است؟
گلستانی که با تو گاه و بیگاه
گهی در باغ باشد گاه بر گاه
به شادی باش با وی کاین گلستان
نه تابستان بریزد نه زمستان
گلی کهش خار زلف مشکسای است
عجبتر آنکه مشکش دلربای است
گلی کاو را دو کژدم باغبان است
گلی کاو را دو نرگس پاسبان است
گلی کز رنگ او آید جوانی
چنان کز بویش آید زندگانی
گلی کاو را به دل باید که جویی
گلی کاو را به جان باید که بویی
گلی با بوی مشک و رنگ باده
فرتته کِشته رضوان آب داده
گلی کاو خاص گشت و هر گلی عام
نهاده فتنه گردش عنبرین دام
گلی عنبر فروشان بر کنارش
گلی شکر فروشان بر گذارش
بماناد این گل اندر دست رامین
و با او جام مِیْ بر دست رامین
چنین بادا به پیروزی چنین باد
جهان یکسر به کام آن و این باد
چو ماهی خرمی کردند هموار
به چوگان و شراب و رود و اِشکار
به پایان شد عروسی نوبهاران
برفتند آن ستوده نامداران
گل و رامین آسایش گرفتند
به شادی بر دز گوراب رفتند
دگر باره فراز آمد بت آرای
نگارید آن سمن بر را سراپای
از آرایش چنان شد ماه گوراب
که از دیدار او دیده گرفت آب
رخش گفتی نگار اندر نگارست
بناگوشش بهار اندر بهارست
اگرچه بود مویش زنگیانه
چنان چون بود چشمش آهوانه
مشاطه مشکش اندر گیسوان کرد
چو سرمه در دو چشم آهوان کرد
دو زلف و ابروانش را بپیراست
بناگوش و رخانش را بیاراست
گل گلبوی شد چون گل شکفته
چو سروی در زر و گوهر گرفته
چکان از هر دو رخ آب جوانی
روان از دو لب آب زندگانی
نگارین روی او چون قبلهٔ چین
نگارین دست مثل زلف پُر چین
چو رامین روی یار دلستان دید
رُخش را چون شکفته گلستان دید
چو ابری دید زلف مشکبارش
به ابر اندر ستاره گوشوارش
دو زلفش چون ز عنبر حلقه در هم
رخانش چون ز لاله توده بر هم
به گردن برش مروارید چندان
چو بر سوسن چکیده قطر باران
لبش خندان چو یاقوت سخنگوی
دهانش تنگ و چون گلاب خوشبوی
اگر پیدا بدی در روز اختر
چنان بودی که بر گردنش گوهر
بدو گفت ای به خوبی ماه گوراب
ببرده ماه رویت ماه را آب
مرا امروز تو درمان جانی
که ویس دلستان را نیک مانی
تو چون ویسی لب از نوش و بر از سیم
تو گویی کرده شد سیبی به دو نیم
گل آشفته شد از گفتار رامین
بدو گفت ای بداندیش و بدآیین
چنین باشد سخن آزادگان را؟
و یا قول زبان شهزادگان را؟
مبادا در جهان چون ویس دیگر
بد آغاز و بد انجام و بد اختر
مبادا در جهان چون دایه جادو
کزو گیرد همه سرمایه جادو
ترا ایشان چنین خودکام کردند
ز خودکامی ترا بدنام کردند
نه تو هرگز خوری از خویشتن بر
نه از تو برخورد یک یار دیگر
ترا کردهست دایه سخت بیهوش
نیاری سوی پند دیگران گوش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رامین پس از دریافت خبر عروسیاش با گل، دست به دعوت نامداران میزند و با سوگند در مورد وفاداریاش به گل و عشقش به ویس، همگان را از این خبر آگاه میکند. جشن عروسی با استقبال گستردهای همراه میشود و مهمانان از نقاط مختلف به شادی و مهمانی میپردازند. در طول شب، سرور و شادی در مجالس بر پا میشود و همه از غم و اندوه بیبهره هستند. پس از پایان جشن، رامین با گل به آرامش میرسد و مجدداً زیبایی گل را ستایش میکند، در حالی که در دلش یاد ویس نیز باقی مانده است. گل با زیبایی و شکوهش رامین را به خویش جلب میکند، ولی او از یادآوری عشق گذشتهاش غافل نیست و گل را یادآور بهشت و زندگی راحت و شاداب توصیف میکند.
هوش مصنوعی: سپس بزرگان و نامآوران را فراخواندند و بار دیگر مروارید و گوهر نثار کردند.
هوش مصنوعی: رامینِ جهانافروز با سوگندی که رسم و آیین آنان بود پیمان بست.
هوش مصنوعی: سوگند خورد که تا جان در تن دارم، گلِ خورشیدروی همسر من خواهد بود.
هوش مصنوعی: دیگر در پی ویسِ بدگمان نمیروم و جز گل به هیچ زیباروی دیگری در جهان روی نمیآورم.
هوش مصنوعی: تا زندهام گل یار من است و دلم از همهٔ دیگران بیزار خواهد بود.
هوش مصنوعی: گلِ خوشبو مایهٔ گشایش و شادی دل من است؛ در همهٔ زمین، شهر و جایگاه من گوراب خواهد بود.
هوش مصنوعی: تا گل را دارم سوسن را نمیبویم، همانگونه که تا ماه هست در پی ستاره نمیروم؛ یعنی با بودن گل، به ویس و دیگران نمینگرم.
هوش مصنوعی: آنگاه گل نزد خویشانش پیک فرستاد و همه را از این پیوند آگاه کرد.
هوش مصنوعی: از گرگان و ری و قم و اصفهان و خوزستان و کوهستان و ارّان مهمانان روانه شدند.
هوش مصنوعی: از هر شهری فرمانروایی و از هر سرزمین مرزی مرزبانی به جشن آمد.
هوش مصنوعی: اندرونی زنان از انبوه زیبارویان پر شد و تالار نیز از انبوه شاهان آکنده گشت.
هوش مصنوعی: همه دل به شادمانی سپردند و با سرور، آن ماهروی را به شاه، یعنی رامین، سپردند.
هوش مصنوعی: تا چهل فرسنگ آذین بستند و همهجا به بادهنوشی نشستند.
هوش مصنوعی: از بس پیالههای پر از می سرخ در دستها بود، گویی سراسر دشت لالهزار شده بود.
هوش مصنوعی: چون روز میشد، از هر دشت و کنار هر رودی انواع سرود به گوش میرسید.
هوش مصنوعی: چون شب میشد، در هر دشت و دامنهای، جام می در هر دستی چون چراغ میدرخشید.
هوش مصنوعی: سنگ کوهسارها از رنگ می چون عقیق سرخ شده بود و آب جویبارها گویی شیرین و گوارا چون باده بود.
هوش مصنوعی: از بس در دامنهها بازی و سرگرمی دیدند، گورخران هم بازی و شادیکردن آموختند.
هوش مصنوعی: از بس بر کوه شادی و بادهخواری دیدند، پرندگان هم بادهگساری را آموختند.
هوش مصنوعی: از بس مشک و دیبا بر روی صحرا گستردند، صحرا یکسره همچون خرخیز (سرزمین مشک) و شوشتر (شهر دیباباف) شد.
هوش مصنوعی: از بس نغمه و آهنگ در میان پرندگان بود، همهٔ مرغان گویی چنگنواز و نینواز شده بودند.
هوش مصنوعی: از بس در کوهسارها می ریختند، از می سیلی در جویبارها روان شد.
هوش مصنوعی: بخار بوهای خوش مانند ابر در هوا گرد آمده بود و می گرد و غبار را از همهٔ جهان شسته بود.
هوش مصنوعی: کوچک و بزرگ، همهٔ مردان و زنان، یک ماه تمام شب و روز به شکار و شادی پرداختند.
ژوپین: نیزه دو سر
هوش مصنوعی: گاهی ساغر میزدند و گاهی چوگان بازی میکردند؛ گاهی آهنگ مینواختند و گاهی تیر میانداختند.
هوش مصنوعی: گاهی آهوان را از کوه میرماندند و گاهی غم را از دل میزدودند.
هوش مصنوعی: گاهی میش کوهی و گوزن و بز کوهی را ناچار از بلندی کوهسار به سوی دشت میراندند.
هوش مصنوعی: و گاهی آهو و گورخر از ترس یوز و سگ شکاری از دشت به بالای کوه میگریختند.
هوش مصنوعی: جهان هیچگاه بیغم نیست، اما در آن سرزمین یک ماه تمام اندوهی نبود.
هوش مصنوعی: گروه بسیاری از عاشقان و معشوقان شب و روز بیرنج و بیغم کنار هم نشسته بودند.
هوش مصنوعی: بزرگان با گشادهدستی بخشش میکردند و بازار نوازندگان و خنیاگران گرم شده بود.
هوش مصنوعی: هر یک از خوانندگان به نام رامین سرودی زیبا و آهنگی سنجیده میساخت.
هوش مصنوعی: میگفتند: ای رامین، شاد و خرم و همیشه دور از هر غمی زندگی کن.
هوش مصنوعی: به هر آرزویی که داری کامیاب باشی و در هر نامی که میجویی نامور گردی.
هوش مصنوعی: با پیروزی کامت افزون شد و با نیکبختی نامت ستوده گشت.
هوش مصنوعی: به شکار آمدی و کاری شگفت کردی؛ شکاری شایسته همچون گل به دست آوردی.
هوش مصنوعی: شکار تو در نیکویی همچون خورشید بود و گلِ زیبایی در آغوشت شکفت.
هوش مصنوعی: اکنون همیشه گل را پیش روی خود داری و آیینت گلپرستی شده است؛ بازی با نام «گل» است.
هوش مصنوعی: هیچ گل بهشتی مانند گل تو نیست، زیرا دل تو گلزار این گل شده است.
هوش مصنوعی: گلی که بوستانش ماه شب چهارده، یعنی چهرهٔ تابان اوست؛ کدام گل مانند او بر ماه شکفته است؟
هوش مصنوعی: در ماه دی و زمستان هم گل بر شاخ داری، و بهتر آنکه این گل تو بیخار است.
هوش مصنوعی: گل چهرهٔ او با گلستانش بر سروی روان، یعنی قامت خرامان او، رسته است؛ چه کسی گمان میبرد چنین گلستانی وجود داشته باشد؟
هوش مصنوعی: این گلستان همیشه با توست، گاه در باغ و گاه بر تخت.
هوش مصنوعی: با او شاد باش، زیرا این گلستان نه در تابستان پژمرده میشود و نه در زمستان.
هوش مصنوعی: گلی است که خارش زلف مشکبوی اوست، و شگفتتر آنکه این مشک دل میرباید.
هوش مصنوعی: گلی که دو کژدم، یعنی دو زلف پیچان، باغبان آناند و دو نرگس، یعنی دو چشم، نگهبانش.
هوش مصنوعی: گلی که از رنگش جوانی میآید و از بویش زندگی.
هوش مصنوعی: گلی که باید آن را با دل جست و با جان بویید.
هوش مصنوعی: گلی با بوی مشک و رنگ شراب که فرشتگان کاشتهاند و رضوان، نگهبان بهشت، آبش داده است.
هوش مصنوعی: گلی که ویژه و یگانه شد در حالی که گلهای دیگر عادیاند؛ فتنه با زلف عنبرین او دامی گرداگردش نهاده است.
هوش مصنوعی: گلی که عطرفروشان کنارش هستند و شکرفروشان بر گذرگاهش؛ یعنی بوی خوش و شیرینی لبش همه را به سوی او میکشد.
هوش مصنوعی: آرزو میکنیم این گل همیشه در دست رامین بماند و جام شراب نیز همراه آن در دستش باشد.
هوش مصنوعی: چنین باد، با پیروزی چنین باد، و جهان یکسره به کام این دو، رامین و گل، باشد.
هوش مصنوعی: یک ماه تمام پیوسته با چوگان و شراب و ساز و شکار شادی کردند.
هوش مصنوعی: جشن عروسی که در فصل بهار برپا شده بود به پایان رسید و آن بزرگان نامدار و ستودهشده بازگشتند.
هوش مصنوعی: گل و رامین آسوده شدند و با شادی به دژ گوراب رفتند.
هوش مصنوعی: دوباره آرایشگرِ زیبارویان آمد و آن معشوقِ سپیدتن را از سر تا پا آراست.
هوش مصنوعی: ماهِ گوراب، یعنی گل، با آن آرایش چنان زیبا شد که چشمِ بیننده از دیدنش خیره میشد و اشک میریخت.
هوش مصنوعی: گویی چهرهاش نقشی بر روی نقش بود و بناگوشش بهاری بر روی بهار، یعنی زیباییاش چندبرابر شده بود.
هوش مصنوعی: مویش سیاه و پیچیده همچون موی زنگیان بود و چشمش درشت و سیاه همچون چشم آهو.
هوش مصنوعی: آرایشگر در گیسوانش مشک ریخت و در چشمانِ آهووارش سرمه کشید.
هوش مصنوعی: دو زلف و ابروانش را مرتب و پیراسته کرد و بناگوش و گونههایش را آراست.
هوش مصنوعی: گل مانند گلی شکفته خوشبو شد و همچون سروی بود که در زر و گوهر پوشانده باشند.
هوش مصنوعی: از دو گونهاش طراوت جوانی میچکید و از دو لبش گویی آب حیات جاری بود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ نقشونگارش مانند بتکدهٔ نگارین چین بود و دستِ حنابسته و نقشدارش مانند زلفی پرچین و شکن.
هوش مصنوعی: وقتی رامین چهرهٔ یارِ دلربا را دید، صورتش را مانند گلستانی شکفته یافت.
هوش مصنوعی: زلفِ مشکافشانش را مانند ابری دید و گوشوارش را مانند ستارهای در میان آن ابر.
هوش مصنوعی: دو زلفش مانند حلقههای درهمپیچیدهٔ عنبر بود و گونههایش مانند تودهای از لاله که روی هم انباشته باشند.
هوش مصنوعی: بر گردن و سینهاش چنان مرواریدی بود که گویی قطرههای باران بر گل سوسن چکیده است.
هوش مصنوعی: لب خندانش مانند یاقوتی سخنگو بود و دهانش کوچک و همچون گلاب خوشبو.
هوش مصنوعی: اگر ستارگان در روز دیده میشدند، به گوهرهای روی گردن او میمانستند.
هوش مصنوعی: رامین به گل گفت: ای کسی که در زیبایی ماهِ گوراب هستی، روی ماهمانندت آبروی ماه را برده است.
هوش مصنوعی: امروز تو درمان جان منی، زیرا به ویسِ دلربا بسیار شبیهی.
هوش مصنوعی: تو مانند ویس لبی شیرین چون عسل و تنی سپید چون نقره داری؛ گویی شما دو نیمهٔ یک سیب هستید.
هوش مصنوعی: گل از سخن رامین برآشفت و به او گفت: ای بداندیش و بدرفتار.
هوش مصنوعی: آیا آزادگان چنین سخن میگویند، یا شاهزادگان اینگونه حرف میزنند؟
هوش مصنوعی: کاش در جهان کس دیگری مانند ویس نباشد که آغاز و پایانش بد و بخت و ستارهاش شوم است.
هوش مصنوعی: کاش در جهان جادوگری مانند دایه نباشد که همهٔ جادوگریها از او مایه میگیرد.
هوش مصنوعی: آن دو تو را چنین هوسران و خودسر کردند و با این خودسری بدنامت ساختند.
هوش مصنوعی: نه خودت هرگز از خویش بهره و خیری میبری و نه یار دیگری از تو بهرهمند میشود.
هوش مصنوعی: دایه تو را سخت بیخرد و از خود بیخود کرده است، چنانکه به پند دیگران گوش نمیدهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.