نبرد همی جوشن اندر برش

نه آن پارهٔ پرنیان بر سرش

همان بارکش رخش زیراندرش

ز پیکان نبود ایچ پیدا برش

ازان پس بپوشید روشن برش

ز پیروزه بر سر نهاد افسرش

همی جامه را چاک زد بر برش

به خاک اندر آمد سر و افسرش

ز گنج بزرگ آنچ بد در خورش

فرستاد با نامور دخترش

ازو نیز مندیش وز لشکرش

که مه لشکرش باد و مه افسرش

بزد دست و بگرفت پیچان سرش

همی خواست کز مار سازد خورش

چو پاسخ چنین یافت از لشکرش

به کین اندرون تیزتر شد سرش

ز بالا و اروند و بویا برش

سکندر همی خواندی مادرش

فزون از پسر داشتی قیصرش

بیاراستی پهلوانی برش

بباید زدن دشنه‌ای بر برش

وگر تیغ هندی یکی بر سرش

بسنده نباشی تو با لشکرش

نه با چاره و گنج و با افسرش

به کار زنان تیز بودی سرش

همی نرم جایی بجستی برش

یکی بانگ برزد برو مادرش

که آسیمه برگشت جنگی سرش

سکندر بفرمود تا لشکرش

یکی تیرباران کنند ازبرش

ازان پس بیامد دوان مادرش

فراوان بمالید رخ بر برش

برو آفرین باد و بر لشکرش

چه بر خویش و بر دوده و کشورش

که هرگز نگردد کهن بر برش

بماند کلاه کیان بر سرش

همان دوده و لشکر و کشورش

همان خسروی قامت و منظرش

به دیبا بپوشید خسته برش

ز کافور کرد افسری بر سرش