بزد تیغ و بنداخت از بر سرش

فرو ریخت چون رود خون از برش

یکی غرم بریان و نان از برش

نمکدان و ریچال گرد اندرش

برون کرد ببر بیان از برش

به خوی اندرون غرقه بد مغفرش

یکی مغفری خسروی بر سرش

خوی آلوده ببر بیان در برش

نگه کرد و بنشاند اندر خورش

ز کاووس پرسید و از لشکرش

بپوشید ازان پس به مغفر سرش

بیامد بر نامور لشکرش

یکی اسپ رهوار زیراندرش

لگامی به زر آژده بر سرش

فرود آمد الکوس تنگ از برش

همی خواست از تن بریدن سرش

تهمتن یکی نیزه زد بر برش

به خون جگر غرقه شد مغفرش

ز اسپ اندر آمد نشست از برش

همی خواست از تن بریدن سرش

چو آمد خروشان به تنگ اندرش

بجنبید و برداشت خود از سرش

یکی تیغ هندی به چنگ اندرش

یکی مغفر خسروی بر سرش

نشان داده بود از پدر مادرش

همی دید و دیده نبد باورش

یکی گرگ پیکر درفش از برش

برآورده از پرده زرین سرش

شب تیره آمد سوی لشکرش

میان سوده از جنگ و از خنجرش

عمودی خمیده بزد بر برش

ز نیرو بیفتاد ترگ از سرش

که چون رفت خواهد سپهر از برش

بخواهد ربودن کلاه از سرش

چه گویم چو آگه شود مادرش

چه گونه فرستم کسی را برش

خرامان بیامد سیاوش برش

بدید آن نشست و سر و افسرش

فرنگیس خواند همی مادرش

شود شاد اگر باشم اندر خورش