سیاووش بدان گفت‌ها رام شد

برافروخت و اندر خور جام شد

دگر روز بندوی بربام شد

ز دیوار تا سوی بهرام شد

چو از خون آن کشته بدنام شد

همی‌تاخت تا پیش بهرام شد

چوکار سپهبد بفرجام شد

زلشکر بسی پیش بهرام شد

چو گلشاه دلخسته زی شام شد

بنالید زار و بی آرام شد

سر تیغش از دل دم آشام شد

کمندش بر اندامها دام شد

چو بگزید ما را نکونام شد

به کف درش پتک گران جام شد

سر خشت گفتی می آشام شد

صفش بزم و می خون و دل جام شد

دلم خون از این جور ایام شد

که نامم از این عشق بدنام شد

ز نرگس کفم بازو جام شد

نظرگاه زو نقره خام شد

بگفت این پیش دلارام شد

دمی شادمان باده جام شد

دلِ کوش از آن پندها رام شد

بخورد و برآسود و با کام شد

فرامرز چون پیش رهام شد

تو گفتی به دو پای در دام شد

در دولت تو فتح ممالک تمام شد

کام جهان بران که جهانت به کام شد

هر گردنی که از خط حکم تو سرکشید

در هر چه دست زد ز قضا پایدام شد

خصمی که در کمین خلافت کمان کشید

[...]

در دولت تو فتح ممالک تمام شد

کام جهان بران که جهانت به کام شد

زین خبر صبح نشاطش شام شد

ظلم پیشه کرد و بی‌آرام شد

هر که او را نفس سرکش رام شد

از خردمندان نیکو نام شد

وای مسکین که غرق وام شد!

هر دمی از غصه خون‌آشام شد

عاقبت آدم چو اندر دام شد

از قضا نادیده و ناکام شد

مر بیابان را مفازه نام شد

نام و رنگی عقلشان را دام شد