شه شام از آن جایگه نیم شب
برفتن گرایید بنگر عجب
بیاورد رخت و برآویخت بار
چو شد یار با آن نو آیین نگار
برون برد گلشاه دلخواه را
بپیمود بر مهر او راه را
چو گلشاه دلخسته زی شام شد
بنالید زار و بی آرام شد
نه با کس سخن گفت و نه بنگریست
ز تمیار خود روز و شب می گریست
چو شه رای کردی بر آن خوب روی
ندیدی بجز زاری و بانگ اوی
به جانش همی آتش افروختی
بر آتش دلش هر زمان سوختی
شه شام روزی بر او کرد رای
به خلوت بشد نزد آن دل ربای
همی خواست با ماه پیوستنا
وز آن گل رخان کام دل جستنا
چنان چون بود عادت مرد و زن
که در جامه خسبند شادان دو تن
بسی آتشین گوهر شاهوار
بفرمود آوردن آن بختیار
همه برگرفت و بر آن نگار
شد و ریختن جمله اندر کنار
بدو دست را خواست کردن دراز
بجست آن پری روی عاشق گداز
یکی دشنه ای داشت او بر میان
برآهیخت آن ماه کوچک دهان
به دل درهمی خواست زد ای شگفت
شه شام در جست و دستش گرفت
بگفتش چه بد! خویشتن چون کشی؟
همی دل ز مهر رهی چون کشی؟
ورا گفت گلشاه کای شهریار
ندانم ترا در جهان هیچ یار
ولکن نخواهم بدن یار کس
مرا در جهان یار ورقه ست و بس
هر آن کاو به خلوت کند رای من
نبیند بجز در لحد جای من
شه شام در کار او خیره ماند
سخن هیچ با او نگفت و نراند
که بروی چنان عاشقی بود زار
که بی او نبودش زمانی قرار
بگفت ای صنم عشق دلدار تو
پدیدست زین نالهٔ زار تو
من از تو به دیدار کردم بسند
نخواهم که آید به جانت گزند
تو با من به خوبی سخن گوی بس
که از تو مرا دیدن روی بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: پادشاه شام گلشاه را که به او دادهاند، شبانه به شام میبرد، اما گلشاه در دوری از ورقه پیوسته میگرید. روزی شاه با گوهرهای فراوان به خلوت او میرود تا کام بگیرد، ولی گلشاه دشنه میکشد تا خود را بکشد و میگوید جز ورقه یاری نمیخواهد. شاه که سخت عاشق اوست، از کام گرفتن میگذرد و به دیدن روی او و سخن گفتن نیک با او خرسند میشود.
هوش مصنوعی: پادشاه شام نیمهشب از آنجا آهنگ رفتن کرد؛ بنگر که چه کار شگفتی بود.
هوش مصنوعی: چون با آن معشوق تازهآیین همراه شد، بار و بنه را آورد و بر چارپایان بست.
هوش مصنوعی: گلشاه دلخواه را از شهر بیرون برد و از سر عشق به او راه را پیمود.
هوش مصنوعی: هنگامی که گلشاهِ دلشکسته به سوی شام رفت، زار نالید و آرامش از دست داد.
هوش مصنوعی: نه با کسی سخن گفت و نه به کسی نگاه کرد و از اندوه خود شب و روز میگریست.
هوش مصنوعی: هرگاه شاه آهنگ آن زیبارو میکرد، جز زاری و فریاد او چیزی نمیدید.
هوش مصنوعی: این حال آتشی در جان شاه میافروخت و دلش هر لحظه بر آن آتش میسوخت.
هوش مصنوعی: روزی پادشاه شام آهنگ او کرد و در خلوت نزد آن دلربا رفت.
هوش مصنوعی: میخواست با آن ماهرو همبستر شود و از آن گلرخ کام دل بگیرد.
هوش مصنوعی: همانگونه که رسم زن و شوهر است که شادمان در یک بستر بخوابند.
هوش مصنوعی: آن شاهِ نیکبخت فرمان داد گوهرهای درخشان و شاهانهٔ بسیاری بیاورند.
هوش مصنوعی: همه را برداشت و نزد آن نگار رفت و همه را در دامن او ریخت.
هوش مصنوعی: خواست دست به سوی او دراز کند که آن پریروی عاشقکُش از جا جست.
هوش مصنوعی: آن ماهِ کوچکدهان دشنهای بر کمر داشت و آن را بیرون کشید.
هوش مصنوعی: شگفتا که میخواست آن را در دل خود فرو کند، اما شاه شام پیش جست و دستش را گرفت.
هوش مصنوعی: به او گفت: چه شده است؟ چرا خود را میکشی و چرا دل از مهر من که بندهٔ توام برمیکنی؟
هوش مصنوعی: گلشاه گفت: ای پادشاه، در جهان کسی را چون تو دوست و یار نمیدانم.
هوش مصنوعی: اما نمیخواهم یار و همسر کسی باشم؛ یار من در جهان تنها ورقه است.
هوش مصنوعی: هر کس بخواهد در خلوت با من بیامیزد، جای مرا جز در گور نخواهد دید.
هوش مصنوعی: پادشاه شام از کار او حیران ماند و هیچ سخنی با او نگفت.
هوش مصنوعی: زیرا چنان سخت دلباختهٔ او بود که بی او لحظهای آرام نداشت.
هوش مصنوعی: گفت: ای بت زیبا، عشقت به دلدارت از این نالهٔ زارت آشکار است.
هوش مصنوعی: من از تو به دیدن تنها بسنده کردم و نمیخواهم آسیبی به جانت برسد.
هوش مصنوعی: تو فقط با من به نیکی و مهربانی سخن بگو، که دیدن روی تو برای من کافی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.