چو بر خواند پاسخ چنین داد باز

که رنجی فزودی به دل بر دراز

دگر موبدی گفت کای سرفراز

دو اسپ گرانمایه و تیزتاز

چو بشنید سیندخت ازو گشت باز

بر دختر آمد سراینده راز

بدان جشن هر کس که آمد فراز

شد از خواسته یک به یک بی‌نیاز

وز ایوان سوی باغ رفتند باز

سه هفته به شادی گرفتند ساز

همانا زمان آمدستم فراز

وزین بار بردن نیابم جواز

چنین تا گه زادن آمد فراز

به خواب و به آرام بودش نیاز

برو کرد زال آفرین دراز

ستودش فراوان و بردش نماز

دو منزل برفتند و گشتند باز

کشید آن سپهبد براه دراز

ندیدند روزش کشیدن دراز

ز گیتی همی گشت بایست باز

نشانی که مانَد همی از تو باز

برآید برو روزگار دراز

دلش گر ز راه پدر گشت باز

برین‌بر نیامد زمانی دراز

تو باشی بران انجمن سرفراز

به انگشت دندان نیاید به گاز

ز گاه خجسته منوچهر باز

از امروز بودم تن اندر گداز

چو نیمی گذشت از شب دیریاز

دلیران به رفتن گرفتند ساز

اگر با تو گردون نشیند به راز

هم از گردش او نیابی جواز

شماساس و آن لشکر رزم ساز

پراگنده از رزم گشتند باز

یلانند با چنگهای دراز

ندارند از ایران چنین دست باز

اگر چاره دانی مراین را بساز

که آمد سپهبد به تنگی فراز

یکی کار پیشست و رنجی دراز

کزو بگسلد خواب و آرام و ناز