چو آن روزبانان لشکر ز دور

بدیدند زخم سرافراز تور

که فریادرسمان نباشد ز دور

نه ایران گراید به یاری نه تور

ز بیژن فزون بود هومان به زور

هنر عیب گردد چو برگشت هور

چو آن دیده‌بانان لشکر ز دور

درفش و نشان سپهدار تور

همی آگهی جست ز آن نیوپور

همی ماتم آورد هنگام سور

چو دیدند مر پهلوان را ز دور

نبیره فرود آمد از اسب تور

خور و خواب و آرامشان بر ستور

چه تاریکی شب چه تابنده هور

کرا داد خواهد جهاندار زور

کرا بردهد بخت پیروز هور

چه مایه فتاده به پای ستور

کفن جوشن و سینهٔ شیر گور

یکی سوی ایران دگر سوی تور

که دیدار بودی به لشکر ز دور

همی دید پیران مر او را ز دور

بجست از بر سنگ سالار تور

بدو گفت نیک‌اختری تو ز هور

که شیری و بدخواه تو همچو گور

سه گرد از پی بیم خورده دو تور

بتازند پویان بدین راه دور

به بیژن نمود آنگهی هر دو تور

که بودند کشته فگنده به دور

همان پیل بد روز جنگ او به زور

چو دریا دل و رخ چو تابنده هور

به ره چون طلایه بدیدش ز دور

درفش و سنان سواران تور

برفتند هر دو ز لشکر به دور

چنانچون شود مرد شادان به سور

چو برزد سر از چنگ خرچنگ هور

جهان شد پر از جنگ و آهنگ و شور

تو دادی مرا فر و دیهیم و زور

تو کردی دل و چشم بدخواه کور

همه چارپایان به کردار گور

پراگند و آگنده کردن به زور