میان تنگ و باریک همچون پلنگ

به ویژه کجا گرز گیرد به چنگ

همان نام من بازگردد به ننگ

نماند ز من در جهان بوی و رنگ

یکی ژنده پیل است بر کوه گنگ

اگر با سلیح اندر آید به جنگ

تو فردا ببینی که بر دشت جنگ

چه کار آورم پیش چنگی پلنگ

تو گفتی که لشکر نیارم به جنگ

ترا نیست آرایش نام و ننگ

وگر زنده مانی ببندمت چنگ

به نزدیک شاهت برم بی‌درنگ

سیه شد جهان پیش چشمش به رنگ

خروشان همی تاخت تا جای جنگ

کمان برگرفتند و تیر خدنگ

ببردند از روی خورشید رنگ

همی برکشیدی ز دریا نهنگ

به دم در کشیدی ز هامون پلنگ

همان تیغ من گر بدیدی پلنگ

نهان داشتی خویشتن زیر سنگ

مرا کشتن آسان‌تر آید ز ننگ

وگر بازمانم به جایی ز جنگ

من از شست تو هشت تیر خدنگ

بخوردم ننالیدم از نام و ننگ

چو خودکامه جنگی بدید آن درنگ

که رستم همی دیر شد سوی جنگ

کزین پس کرا برد خواهی به جنگ

کرا داد خواهی به چنگ نهنگ

که یارد که پیش تو آید به جنگ

وگر تو بجنبی که سازد درنگ

به دریا نهنگ و به هامون پلنگ

همان شیر جنگاور تیزچنگ

چو بشنید پوشید خفتان جنگ

دلی پر ز کینه سری پر ز ننگ

بدو روز و دو شب بسان پلنگ

ز ایران به مرزی دگر شد ز ننگ

به گازرگهی کاندرو بود سنگ

سر جوی را کارگه کرده تنگ

بدو گفت کاین جامه برزن به سنگ

که از پیشه جستن ترا نیست ننگ