بخش ۳ - نبرد فرامرز با بهمن در غور، گرفتاری و زنده بر دار کردنش به باران تیر
غمی شد فرامرز در مرز بست
ز درد نیا دست کین را بشست
همه نامداران روشنروان
برفتند یکسر بر پهلوان
بدان نامداران زبان برگشاد
ز گفت زواره بسی کرد یاد
که پیش پدرم آن جهاندیده مرد
همی گفت و لبها پر از بادسرد
که بهمن ز ما کین اسفندیار
بخواهد تو این را به بازی مدار
پدرم آن جهاندیدهٔ نامور
ز گفت زواره بپیچید سر
نپذرفت و نشنید اندرز او
ازو گشت ویران کنون مرز او
نیا چون گذشت او به شاهی رسید
سر تاج شاهی به ماهی رسید
کنون بهمن نامور شهریار
همی نو کند کین اسفندیار
هم از کین مهر آن سوار دلیر
ز نوشآذر آن گرد درنده شیر
کنون خواهد از ما همی کینشان
به جای آورد کین و آیینشان
ز ایران سپاهی چو ابر سیاه
بیاورد نزدیک ما کینهخواه
نیای من آن نامدار بلند
گرفت و به زنجیر کردش به بند
که بودی سپر پیش ایرانیان
به مردی بهر کینه بسته میان
چه آمد بدین نامور دودمان
که آید ز هر سو بمابر زیان
پدر کشته و بند سایه نیا
به مغز اندرون خون بود کیمیا
به تاراج داده همه مرز خویش
نبینم سر مایهٔ ارز خویش
شما نیز یکسر چه گویید باز
هرانکس که هستید گردنفراز
بگفتند کای گرد روشنروان
پدر بر پدر بر توی پهلوان
همه یک به یک پیش تو بندهایم
برای و به فرمان تو زندهایم
چو بشنید پوشید خفتان جنگ
دلی پر ز کینه سری پر ز ننگ
سپه کرد و سر سوی بهمن نهاد
ز رزم تهمتن بسی کرد یاد
چو نزدیک بهمن رسید آگهی
برآشفت بر تخت شاهنشهی
بنه برنهاد و سپه برنشاند
به غور اندر آمد دو هفته بماند
فرامرز پیش آمدش با سپاه
جهان شد ز گرد سواران سیاه
وزان روی بهمن صفی برکشید
که خورشید تابان زمین را ندید
ز آواز شیپور و هندی درای
همی کوه را دل برآمد ز جای
بشست آسمان روی گیتی به قیر
ببارید چون ژاله از ابر تیر
ز چاک تبرزین و جر کمان
زمین گشت جنبانتر از آسمان
سه روز و سه شب هم برین رزمگاه
به رخشنده روز و به تابنده ماه
همی گرز بارید و پولاد تیغ
ز گرد سپاه آسمان گشت میغ
به روز چهارم یکی باد خاست
تو گفتی که با روز شب گشت راست
به سوی فرامرز برگشت باد
جهاندار گشت از دم باد شاد
همی شد پس گرد با تیغ تیز
برآورد زان انجمن رستخیز
ز بستی و از لشکر زابلی
ز گردان شمشیر زن کابلی
برآوردگه بر سواری نماند
وزان سرکشان نامداری نماند
همه سربسر پشت برگاشتند
فرامرز را خوار بگذاشتند
همه رزمگه کشته چون کوه کوه
به هم برفگنده ز هر دو گروه
فرامرز با اندکی رزمجوی
به مردی به روی اندر آورد روی
همه تنش پر زخم شمشیر بود
که فرزند شیران بد و شیر بود
سرانجام بر دست یاز اردشیر
گرفتار شد نامدار دلیر
بر بهمن آوردش از رزمگاه
بدو کرد کیندار چندی نگاه
چو دیدش ندادش به جان زینهار
بفرمود داری زدن شهریار
فرامرز را زنده بر دار کرد
تن پیلوارش نگونسار کرد
ازان پس بفرمود شاه اردشیر
که کشتند او را به باران تیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
فرامرز زواره (اشاره) بهمن اسفندیار (اشاره) نوشاذر (اشاره) رستم (اشاره) اردشیر
هوش مصنوعی: فرامرز از درد کینه پدرش اسفندیار به شدت غمگین است و به همپیمانانش میگوید که بهمن به دنبال انتقام پدرش است. او به هشدار زواره توجه نمیکند و تصمیم میگیرد با بهمن نبرد کند. نبرد عظیمی در میگیرد و هر دو طرف خسته و زخمی میشوند. در نهایت، فرامرز توسط اردشیر گرفتار میشود و به دستور او زنده بر دار میشود تا کینهاش به سرانجام برسد. در این نبرد، دلاوری و رزمآوری فرامرز به نمایش گذاشته میشود، اما او در نهایت اسیر میگردد.
فرامرز در مرز بُست غمگین شد و از درد نیای خود کینه اش تازه شد .
هوش مصنوعی: همهٔ بزرگان نامدار و روشندل یکجا نزد پهلوان فرامرز رفتند.
هوش مصنوعی: فرامرز با آن بزرگان به سخن پرداخت و سخنان زواره را بسیار یاد کرد.
هوش مصنوعی: گفت که آن مرد کاردیده، یعنی زواره، نزد پدرم رستم با آه سرد بارها میگفت:
هوش مصنوعی: «بهمن انتقام خون اسفندیار را از ما خواهد گرفت؛ این را شوخی و کاری کوچک مپندار.»
هوش مصنوعی: اما پدرم، آن نامدار جهاندیده، از سخن زواره روی گرداند.
هوش مصنوعی: رستم پند زواره را نپذیرفت و به آن گوش نداد و اکنون به دست بهمن سرزمینش ویران شده است.
هوش مصنوعی: چون نیای بهمن، گشتاسپ، درگذشت، بهمن به پادشاهی رسید و فرمانرواییاش همهجا را فراگرفت.
هوش مصنوعی: اکنون بهمن، آن پادشاه نامدار، کین اسفندیار را دوباره زنده میکند.
هوش مصنوعی: همچنین به کین مهرنوش، آن سوار دلیر، و نوشآذر، آن پهلوان شیرصفت، برخاسته است.
هوش مصنوعی: اکنون انتقام آنان را از ما میخواهد تا کین و رسم کینخواهیشان را به جا آورد.
هوش مصنوعی: از ایران سپاهی انبوه و تیره مانند ابر سیاه برای کینخواهی به نزدیک ما آورده است.
هوش مصنوعی: نیای بلندپایه و نامدارم، زال، را گرفت و در زنجیر به بند کشید.
هوش مصنوعی: زالی که همیشه سپر ایرانیان بود و با دلاوری برای هر کینخواهی کمر میبست.
هوش مصنوعی: چه بر سر این خاندان نامدار آمده است که از هر سو به ما زیان میرسد؟
هوش مصنوعی: پدرم کشته شده و نیایم در بند است؛ از این اندوه خون در مغزم میجوشد و دگرگون میشود.
هوش مصنوعی: همهٔ سرزمینمان به تاراج رفته است و از دارایی و آبروی خود چیزی برجا نمیبینم.
هوش مصنوعی: شما ای سرافرازان، همگی چه پاسخ میدهید و چه رأیی دارید؟
هوش مصنوعی: بزرگان گفتند: ای پهلوان روشندل، تو پشت در پشت، پهلوانی از تبار پهلوانان هستی.
هوش مصنوعی: ما همه یکایک در برابر تو فرمانبرداریم و به رأی و فرمان تو زندهایم.
هوش مصنوعی: فرامرز چون این را شنید، جامهٔ رزم پوشید، با دلی پر از کینه و سری پر از احساس ننگ و خواری.
هوش مصنوعی: سپاه آراست و به سوی بهمن روانه شد و نبردهای رستم را بسیار به یاد آورد.
هوش مصنوعی: وقتی خبر لشکرکشی فرامرز به بهمن رسید، بهمن بر تخت شاهی خشمگین شد.
هوش مصنوعی: بار و بنه را بست و سپاه را سوار کرد و به سرزمین غور آمد و دو هفته در آنجا ماند.
هوش مصنوعی: فرامرز با سپاهش به مقابله با او آمد و جهان از گرد سواران تیره شد.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر بهمن صف لشکر را چنان آراست که از انبوهی سپاه، خورشید تابان زمین را نمیدید.
هوش مصنوعی: از بانگ شیپور و زنگ هندی، گویی دل کوه از جای کنده میشد.
هوش مصنوعی: آسمان گویی روی جهان را با قیر سیاه کرد و تیر مانند تگرگ از ابر میبارید.
هوش مصنوعی: از ضربههای تبرزین و صدای کشیدن زه کمان، زمین بیش از آسمان به لرزه درآمد.
هوش مصنوعی: سه روز و سه شب، در روز روشن و زیر ماه تابان، نبرد در همین میدان ادامه داشت.
هوش مصنوعی: پیوسته گرز و شمشیر پولادین فرود میآمد و از گرد سپاه آسمان مانند ابر تیره شد.
هوش مصنوعی: روز چهارم بادی برخاست که گویی روز را مانند شب تاریک کرد.
هوش مصنوعی: باد به سوی سپاه فرامرز وزید و شاه بهمن از این باد شادمان شد.
هوش مصنوعی: بهمن در پی گرد و غبار با شمشیر تیز پیش رفت و در آن جمع آشوبی مانند رستاخیز به پا کرد.
هوش مصنوعی: از سپاهیان بُست و لشکر زابل و دلاوران شمشیرزن کابلی،
هوش مصنوعی: هیچ سواری در میدان نبرد باقی نماند و از آن سرکشان هیچ نامداری بر جای نماند.
هوش مصنوعی: همه یکسره پشت کردند و گریختند و فرامرز را تنها و بییاور رها کردند.
هوش مصنوعی: در سراسر میدان، کشتهها از هر دو سپاه مانند کوه روی هم افتاده بودند.
هوش مصنوعی: فرامرز با شمار اندکی از جنگجویان، دلیرانه رو در روی دشمن ایستاد.
هوش مصنوعی: سراسر تنش پر از زخم شمشیر بود، زیرا او خود شیری و فرزند شیران بود و دست از نبرد نکشید.
هوش مصنوعی: سرانجام آن دلاور نامدار به دست بهمن اردشیر گرفتار شد.
هوش مصنوعی: او را از میدان نبرد نزد بهمن آوردند و بهمنِ کینهجو مدتی به او نگریست.
هوش مصنوعی: چون او را دید، به جانش امان نداد و شاه فرمان داد داری برپا کنند.
هوش مصنوعی: فرامرز را زنده بر دار کرد و تن پیلمانندش را واژگون آویخت.
هوش مصنوعی: پس از آن شاه اردشیر (بهمن) فرمان داد که او را با باران تیر کشتند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.