برافراخت از کوه زرین درفش

نگونسار شد پرنیانی بنفش

سپیده چو برزد ز بالا درفش

چو کافور شد روی چرخ بنفش

خروشان سپاه و درفشان درفش

سرافشان دل از تیغهای بنفش

درفشیدن کاویانی درفش

شب تیره و تیغهای بنفش

ز دریا چو خورشید برزد درفش

چو مصقول کرد این سرای بنفش

جهاندار با کاویانی درفش

همی‌رفت با تاج و زرینه کفش

ز بس نیزه وتیغهای بنفش

درفشیدن گونه گونه درفش

که بر پای دارید یکسر درفش

کشیده همه تیغهای بنفش

زمین قار شد آسمان شد بنفش

ز بس نیزه و پرنیانی درفش

ببیند که آن لعل رخشان درفش

کزو بود روی سواران بنفش

نه طلخند پیدا نه پیل و درفش

نه آن نامداران زرینه کفش

ز نالیدن بوق و رنگ درفش

ز جوش سواران زرینه کفش

زبرجدت برگست و چرمت بنفش

سرت برتر از کاویانی درفش

هم آنگه یکی اژدهافش درفش

پدید آمد و گشت گیتی بنفش

کجا افسر و کاویانی درفش

کجا آن همه تیغهای بنفش

نه تخت و نه تاج و نه زرّینه‌کفش

نه گوهر نه افسر نه بر سر درفش

به زر بافته جامه‌های بنفش

بپا اندرون کرده زرینه کفش

گشادند بند قبای بنفش

همان افسر و طوق و زرّینه‌کفش

بیاورد پس شهریار آن درفش

که بُد پیکرش اژدهافش بنفش

ابا گرز و با تاج و زرینه کفش

پس پشت خورشید پیکر درفش